Ο μικρός Χριστός

Ο μικρός Χριστός

(Διασκευή ενός γερμανικού μύθου από την Ελίζαμπεθ Χάρισον)

csendesmagnyomba
Μια φορά και έναν καιρό , τη νύχτα της Παραμονής των Χριστουγέννων , ένα μικρό παιδάκι περιπλανιόταν ολομόναχο στους δρόμους μιας μεγάλης πόλης. Ένα σωρό άνθρωποι, κρατώντας στα χέρια τους δώρα , βιάζονταν να γυρίσουν στο σπίτι τους και στους δικούς τους, καθώς πλησίαζε η μέρα των Χριστουγέννων .
Τα λαμπάκια φεγγοβολούσαν στα παράθυρα των σπιτιών . Αλλά το μικρό παιδί δεν είχε πουθενά να πάει . Κανείς δεν του έδινε σημασία, εκτός ίσως από την παγωνιά , που δάγκωνε τα γυμνά του πόδια και έκανε τα χέρια του να τρέμουν. Αλλά και ο βοριάς φαίνεται πως είχε προσέξει το παιδί , γιατί φυσούσε καταπάνω του και διαπερνούσε τα κουρελιασμένα του ρούχα κάνοντάς το να τουρτουρίζει. Από κάθε σπίτι που περνούσε το παιδάκι κοίταζε μέσα από τα παράθυρα και έβλεπε χαρούμενα παιδιά να βοηθούν στο στολισμό των χριστουγεννιάτικων δέντρων για την επόμενη ημέρα.
-Σίγουρα , μονολογούσε, αφού παντού υπάρχει τόση ευτυχία , κάπου θα υπάρχει λίγη και για μένα.
Έτσι , με διστακτικά βήματα πλησίασε ένα μεγάλο σπίτι. Από τα παράθυρα μπορούσε να διακρίνει ένα ψηλό χριστουγεννιάτικο δέντρο, γεμάτο φωτεινά λαμπάκια. Πάνω του κρέμονταν ένα σωρό δώρα , ενώ τα πράσινα κλαδιά του ήταν στολισμένα με χρυσαφί και ασημί μπάλες. Το παιδί προχώρησε με αργά βήματα ως το κατώφλι του σπιτιού και χτύπησε απαλά την πόρτα. 
Ύστερα από λίγο του άνοιξε ένας υπηρέτης. Κοίταξε το παιδάκι για μια στιγμή και έπειτα, κουνώντας λυπημένα το κεφάλι του , είπε:
-Δεν υπάρχει εδώ δωμάτιο για σένα.
Έτσι το παιδάκι αναγκάστηκε να φύγει και να επιστρέψει στο κρύο και τη σκοτεινιά.
Ο δρόμος γινόταν ολοένα και πιο κρύος και πιο σκοτεινός. Το παιδί συνέχισε να περπατάει θλιμμένο μονολογώντας:
-Υπάρχει άραγε κανείς στην πόλη αυτή που θα ήθελε να γιορτάσει μαζί μου τα Χριστούγεννα;
Συνέχισε να περιπλανιέται ως το τέρμα του δρόμου , όπου τα σπίτια δεν ήταν τόσο μεγάλα .Σχεδόν μέσα σε κάθε σπίτι υπήρχαν παιδιά. Από κάθε παράθυρο φαινόταν ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο με όμορφες κούκλες και μπάλες και ένα σωρό άλλα παιχνίδια κρέμονταν από τα κλαδιά του. Κάποια στιγμή το παιδάκι είδε μέσα από ένα παράθυρο ένα μικρό αρνάκι , φτιαγμένο από απαλό άσπρο μαλλί. Ένα από τα παιδιά το είχε κρεμάσει επάνω στο δέντρο. Ο μικρός περιπλανώμενος στάθηκε μπροστά από εκείνο το παράθυρο και κοίταξε τα υπέροχα πράγματα που βρίσκονταν μέσα στο σπίτι. Όμως το πιο όμορφο από όλα ήταν το άσπρο αρνάκι. Τελικά σκαρφάλωσε στο περβάζι του παραθύρου και χτύπησε ευγενικά το τζάμι. 
Ένα μικρό κοριτσάκι πλησίασε το παράθυρο και κοίταξε έξω, στο σκοτεινό δρόμο , όπου το χιόνι είχε αρχίσει ήδη να πέφτει. Σαν αντίκρισε το παιδάκι κατσούφιασε και κούνησε το κεφάλι της. Έτσι , το καημένο το παιδί επέστρεψε ξανά στους κρύους, σκοτεινούς δρόμους.
Το παιδάκι συνέχισε να χτυπάει ευγενικά κάθε πόρτα ή παράθυρο που συναντούσε , αλλά κανείς δεν του άνοιγε να μπει μέσα στο σπίτι.
Οι ώρες περνούσαν . Η νύχτα μεγάλωνε , το σκοτάδι πύκνωνε και το κρύο γινόταν πιο τσουχτερό. Και το παιδάκι περιπλανιόταν όλο και πιο μακρυά.
Πλέον δεν κυκλοφορούσε κανείς σχεδόν στους δρόμους της πόλης. Ώσπου, ξαφνικά, είδε ακριβώς μπροστά του μια λαμπερή αχτίδα φωτός να φεγγοβολά μέσα στο σκοτάδι. Ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπό του και το παιδάκι είπε:
– Θα πάω προς τα εκεί όπου φέγγει το φως και ίσως βρω κάποιους που να θέλουν να περάσουν μαζί μου τα Χριστούγεννα.
Σύντομα έφτασε στο τέλος του δρόμου και στάθηκε μπροστά στο παράθυρο όπου ξεχυνόταν το φως. Ήταν ένα μικρό , απλό σπίτι. Και η έκπληξη του ήταν μεγάλη όταν είδε πως το δυνατό εκείνο φως προερχόταν από ένα κερί μονάχα , που το είχαν τοποθετήσει στο παράθυρο , μέσα σε μια κούπα με σπασμένη λαβή , σαν χριστουγεννιάτικο ενθύμιο. Δεν υπήρχαν ούτε κουρτίνες, ούτε στόρια στο μικρό παράθυρο, και έτσι το παιδάκι μπόρεσε να διακρίνει ένα κλαδί από χριστουγεννιάτικο δέντρο που βρισκόταν πάνω σε ένα καθαρό ξύλινο τραπέζι. Το δωμάτιο είχε λίγα έπιπλα, αλλά ήταν πεντακάθαρο. Κοντά στο τζάκι καθόταν μια μητέρα με ένα μωρό στα γόνατα της και ένα κοριτσάκι δίπλα της. Τα δυο παιδιά άκουγαν τη μητέρα τους που τους διηγούνταν μια ιστορία. Λίγα κούτσουρα έκαιγαν στο τζάκι και τα πάντα φαίνονταν ζεστά και φωτεινά.
Ο μικρός περιπλανώμενος πλησίασε. Το πρόσωπο της μητέρας ήταν τόσο γλυκό και τα παιδιά φαίνονταν τόσο αξιαγάπητα , που το αγόρι βρήκε το θάρρος και χτύπησε την πόρτα. Η μητέρα σταμάτησε να μιλάει και τα παιδιά την κοίταξαν ξαφνιασμένα.
-Τι ήταν αυτό, μητέρα; ρώτησε το κορίτσι.
-Νομίζω ότι κάποιος χτυπάει την πόρτα. Τρέξε γρήγορα να ανοίξεις. Κανείς δεν πρέπει να μένει έξω στο κρύο τα Χριστούγεννα.
Το κοριτσάκι έτρεξε στην πόρτα και την άνοιξε. Η μητέρα είδε τον ξένο με τα κουρελιασμένα ρούχα , που τουρτούριζε από το κρύο. Άπλωσε τα δυο της χέρια και του έγνεψε να μπει στο σπίτι.
-Φτωχό μου παιδί , είπε τυλίγοντας τα χέρια της γύρω του.
Είναι παγωμένος , παιδιά μου. Πρέπει να τον ζεστάνουμε.
-Και πρέπει να του προσφέρουμε, πρόσθεσε το κορίτσι , την αγάπη μας και να γιορτάσουμε μαζί του τα Χριστούγεννα.
Η μητέρα κάθισε δίπλα στη φωτιά με το μωρό στην αγκαλιά και με τα χέρια της άρχισε να τρίβει το μικρό αγόρι για να το ζεστάνει. Ίσιωσε τα ανακατεμένα μαλλιά του παιδιού και το φίλησε στο μέτωπο. Έπειτα αγκάλιασε και τα τρία παιδάκια. Για μια στιγμή απόλυτη σιγή επικράτησε στο δωμάτιο , ώσπου το κοριτσάκι είπε στη μητέρα του τρυφερά:
-Ας στολίσουμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο να δει πόσο όμορφο είναι!
-Ναι, είπε η μητέρα και πήγε να φέρει μερικά απλά στολίδια, που τα φυλούσε τόσα χρόνια για το χριστουγεννιάτικο δέντρο των παιδιών της.
Η μητέρα και τα παιδιά άρχισαν να στολίζουν το δέντρο με τέτοιο ζήλο ώστε δεν πρόσεξαν ότι ένα παράξενο και λαμπερό φως είχε πλημμυρίσει το δωμάτιο. Στράφηκαν και κοίταξαν προς τη φωνιά όπου καθόταν ο μικρός περιπλανώμενος. Τα κουρελιασμένα του ρούχα είχαν δώσει τη θέση τους σε ρούχα όμορφα και λευκά. Τα μαλλιά του έμοιαζαν με φωτοστέφανο γύρω από το κεφάλι του. Αλλά το πιο υπέροχο από όλα ήταν το πρόσωπό του , το οποίο έλαμπε τόσο πολύ , που σχεδόν τους θάμπωνε.
Με ένα γλυκό και ευγενικό χαμόγελο το όμορφο αγόρι τους κοίταξε για μια στιγμή και έπειτα αργά αργά άρχισε να αιωρείται και να ανεβαίνει ψηλά, πάνω από τις κορυφές των δέντρων , πάνω από τα καμπαναριά , πιο ψηλά και από τα σύννεφα, μέχρι που φαινόταν σαν ένα λαμπερό αστέρι ψηλά στον ουρανό . Ώσπου εξαφανίστηκε.
Έκπληκτα τα παιδιά κοίταξαν με δέος τη μητέρα τους και το κοριτσάκι ψιθύρισε: 
-Ω ! Μητέρα, ήταν ο μικρός ο Χριστούλης . Έτσι δεν είναι;
Και η μητέρα απάντησε χαμηλόφωνα:
-Ναι.

Λέγεται ότι κάθε Παραμονή Χριστουγέννων ο μικρός Χριστούλης περιπλανιέται σε πόλεις και χωριά και πως όσοι Τον δέχονται στο σπίτι τους και Του προσφέρουν την αγάπη τους μπορούν να δουν το καταπληκτικό αυτό θαύμα.

πηγή: Αγαπημένες Χριστουγεννιάτικες ιστορίες (εκδόσεις Μίνωας)

PS. Λόγω λιγοστού χρόνου δεν θα μπορέσω να είμαι μαζί σας αυτό το διάστημα.Εύχομαι όμως μέσα από την καρδιά μου καλές γιορτές σε όλους σας με υγεία, αγάπη και πολλά χαμόγελα. Τα λέμε μετά τις γιορτές!

Advertisements
Posted in Χρόνια πολλά! | Tagged , , , , , , , , , | 18 Σχόλια

The #Unpaixtable Blogger Award! (ξαναχτυπά!!)

Η καλή μου Εμμανουέλα μου έκανε την μεγάλη τιμή να μου δώσει ένα βραβείο αλλά και την ευκαιρία να συμμετάσχω στο unpaixtable blogger award , ένα παιχνίδι -αλυσίδα με την συμμετοχή πολλών bloggers.

unpaixtable-blogger-award
Ας ξεκινήσω λοιπόν εξηγώντας τους κανόνες του παιχνιδιού :

  • Στην αρχή της ανάρτησης σου πες μας από ποιον έλαβες το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς το blog του!
  • Επ! μην βαριέσαι ! Απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις …
  • Οι έξι ερωτήσεις είναι πάντοτε ίδιες, ενώ η έβδομη συντάσσεται από τον unpaixtable και απευθύνεται στους επόμενους
  • Πρότεινε πέντε άτομα για να λάβουν το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς τα ιστολόγια τους.
  • Στο τέλος του post απηύθυνε την πιο unpaixtable ερώτηση σου…στους bloggers που προτείνεις!
  • Και μην ξεχνάς  κάτω από την εικόνα με το σήμα του βραβείου βάλε link που οδηγεί στην ανάρτηση (http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award) Όταν το κάνεις… give a shout to all4blogs διότι θα σε προσθέσει στην λίστα με τους συμμετέχοντες (link back)

– See more at: http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award#sthash.BrHNgz4L.dpuf

  • Στην αρχή της ανάρτησης σου πες μας από ποιον έλαβες το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς το blog του!
  • Επ! μην βαριέσαι ! Απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις …
  • Οι έξι ερωτήσεις είναι πάντοτε ίδιες, ενώ η έβδομη συντάσσεται από τον unpaixtable και απευθύνεται στους επόμενους
  • Πρότεινε πέντε άτομα για να λάβουν το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς τα ιστολόγια τους.
  • Στο τέλος του post απηύθυνε την πιο unpaixtable ερώτηση σου…στους bloggers που προτείνεις!
  • Και μην ξεχνάς  κάτω από την εικόνα με το σήμα του βραβείου βάλε link που οδηγεί στην ανάρτηση (http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award) Όταν το κάνεις… give a shout to all4blogs διότι θα σε προσθέσει στην λίστα με τους συμμετέχοντες (link back)

    Και μιας και εξήγησα τους κανόνες ας ξεκινήσω να απαντάω :

    1. Intro ( Όνομα, Τοποθεσία, Ζώδιο, Blog Platform)

    -Το όνομά μου είναι Μελαχρινή (έχω καταγωγή από την Πόλη) , και οι φίλοι με φωνάζουν Μελίτα. Είμαι από την υπέροχη , μοναδική και ανεπανάληπτη Μάνη (ναι αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει…) και είμαι Υδροχόος.
    Γράφω στην wordpress γιατί μου άρεσε η λειτουργικότητα , η δομή και το πόσο εύχρηστη είναι.

2.Ποιο είναι το moto του Blog σου;( Αν δεν έχεις σκέψου ένα τώρα!)

-…Τα παραμύθια είναι για να κοιμούνται τα παιδιά και να ξυπνούν οι μεγάλοι…

3.Αν το blogging ήταν παιδικό παιχνίδι, ποιο θα ήταν και γιατί;

-Ας πούμε μία ιστορία… (το παιχνίδι αυτό που ο κάθε παίχτης λέει και από μία φράση και δημιουργείται μια ιστορία).
Γιατί αν το καλοσκεφτούμε , αυτό δεν κάνει ο κάθε blogger; Λέει την δική του ιστορία , με τον δικό του τρόπο, βάζοντας τα συναισθήματα και τις σκέψεις του φτιάχνοντας την δική του ιστορία…


4.Όταν γίνω διάσημος blogger θα…

-πάρω μία γραμματέα…  😛

5.Κάνε φίρμα την λιγότερο δημοφιλή ανάρτηση σου.

https://fairytalesdreams.wordpress.com/2011/08/31/%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CF%80%CE%B5%CE%B9%CF%82/

-Το 2010 ξεκίνησα να γράφω στην wordpress όμως μια ατυχή συγκυρία δημιούργησε κάποιο τεχνικό πρόβλημα και έπρεπε να ξαναπροσθέσω τα άρθρα που σβήστηκαν από την αρχή, έτσι αυτό το κείμενο όπως και πολλά άλλα δεν είχαν «δημοτικότητα» όπως τα τελευταία κείμενα μου. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν με πείραξε αυτό , ο μόνος λόγος που  γράφω είναι γιατί με αυτό τον τρόπο εκφράζω τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου.
Γιατί όλα αυτά που κρύβω μέσα μου θέλω να τα μοιραστώ , να ανταλλάξω απόψεις και σκέψεις και να δείξω κάποια από τα κομμάτια της ψυχής μου.

6.Ποια κατηγορία ιστολογίων, θα ήθελες να αφανίσεις από την blog- όσφαιρα και γιατί;

-Νομίζω ότι κάθε ιστολόγιο έχει τον δικό του σκοπό και εξυπηρετεί διάφορα γούστα. Μπορεί σε εμένα να μην μου αρέσουν για παράδειγμα αυτά που κάνουν πολιτική προπαγάνδα ή προβάλλουν ψευδείς ειδήσεις αλλά κάποιοι να τα βρίσκουν ενδιαφέροντα , οπότε έστω και αν είχα την δυνατότητα να τα αφανίσω από την blog- όσφαιρα , δεν θα το έκανα…

7. (Ερώτηση από Emma Blackprincess) Υπάρχει κάτι που φοβάσαι να χάσεις και γιατί;
Αυτό που φοβάμαι περισσότερο να χάσω είναι τον εαυτό μου.
Το τελευταίο διάστημα πέρασα αρκετές δύσκολες καταστάσεις και με την εμπειρία αυτών , αυτό που ανακάλυψα για έμενα είναι ότι το χειρότερο πράγμα που μπορώ να χάσω είναι ο εαυτός μου. Να γίνει κομμάτια η ψυχή μου και να μείνω ένα άδειο κέλυφος.

Τελειώνοντας θα ήθελα να δώσω την σκυτάλη και τα βραβεία στα εξής blog :

1. Στη Βασούλα μου : http://vasoulakikar.wordpress.com/
2. Στη φωνούλα μου: http://magikifoni.wordpress.com/
3. Στη γλυκιά μου μάγισσα : http://ainafetst.wordpress.com/
4. Στην Αντριάνα μου : http://loveyourthoughts.wordpress.com/
5. Στην συνονόματη μου: http://dreamsofafairytale.wordpress.com/

Και η ερώτηση που θέτω για να απαντήσετε είναι η εξής :
Διηγήσου μου μια αστεία στιγμή σου .

Καλό bloggοπαιχνίδι !

  • Στην αρχή της ανάρτησης σου πες μας από ποιον έλαβες το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς το blog του!
  • Επ! μην βαριέσαι ! Απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις …
  • Οι έξι ερωτήσεις είναι πάντοτε ίδιες, ενώ η έβδομη συντάσσεται από τον unpaixtable και απευθύνεται στους επόμενους
  • Πρότεινε πέντε άτομα για να λάβουν το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς τα ιστολόγια τους.
  • Στο τέλος του post απηύθυνε την πιο unpaixtable ερώτηση σου…στους bloggers που προτείνεις!
  • Και μην ξεχνάς  κάτω από την εικόνα με το σήμα του βραβείου βάλε link που οδηγεί στην ανάρτηση (http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award) Όταν το κάνεις… give a shout to all4blogs διότι θα σε προσθέσει στην λίστα με τους συμμετέχοντες (link back)

– See more at: http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award#sthash.BrHNgz4L.dpuf

Posted in Ειδήσεις,γεγονότα ,περίεργα, για να γελάσουμε | Tagged , , , , , , , , , | 18 Σχόλια

Ένα παραμύθι για μεγάλους…

farm

Ένα ποντικάκι κάποτε παρατηρούσε από την τρυπούλα του τον αγρότη και τη γυναίκα του που ξεδίπλωναν ένα πακέτο .
«Τι λιχουδιά άραγε έκρυβε εκείνο το πακέτο;» , αναρωτήθηκε.
Όταν , όμως , οι δυο αγρότες άνοιξαν το πακέτο δεν φαντάζεστε πόσο μεγάλο ήταν το σοκ που έπαθε , διαπιστώνοντας πως επρόκειτο για μια ποντικοπαγίδα!

Τρέχει γρήγορα λοιπόν , στον αχυρώνα για να ανακοινώσει το φοβερό νέο:
«Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι! Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι!».

Η κότα κακάρισε , έξυσε την πλάτη της και σηκώνοντας το λαιμό της είπε:
«Κυρ ποντικέ μου, καταλαβαίνω πως αυτό αποτελεί πρόβλημα για εσάς . Αλλά δεν βλέπω να έχει καμία επίπτωση σε εμένα! Δε με ενοχλεί καθόλου η ποντικοπαγίδα στο σπίτι!»
Το ποντικάκι γύρισε τότε στο γουρούνι και του φώναξε:
«Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!»

Το γουρούνι έδειξε συμπόνοια αλλά απάντησε:
«Λυπάμαι πολύ κυρ ποντικέ μου , αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο από το να προσευχηθώ . Να είσαι σίγουρος ότι θα το κάνω».
Τότε το ποντικάκι στράφηκε προς το βόδι και του φώναξε, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου:
» Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!» .
Και το βόδι απάντησε:
«Κοιτάξτε, κύριε ποντικέ μου, λυπάμαι πολύ για τον κίνδυνο που δια τρέχεις , αλλά εμένα το μόνο που μπορεί να μου κάνει η ποντικοπαγίδα είναι ένα τσιμπηματάκι!».

Έτσι, ο καλός μας ποντικούλης , έφυγε με κατεβασμένο το κεφάλι, περίλυπος και απογοητευμένος γιατί θα έπρεπε ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ, να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο της ποντικοπαγίδας!
Την επόμενη νύχτα , ένας παράξενος θόρυβος , κάτι σαν αυτόν που κάνει η ποντικοπαγίδα όταν κλείνει , ξύπνησε τη γυναίκα του αγρότη που έτρεξε να δει τι συνέβη.
Μέσα στη νύχτα , όμως, δεν πρόσεξε πως στην παγίδα είχε πιαστεί από την ουρά ένα φίδι…Φοβισμένο το φίδι δάγκωσε τη γυναίκα.

Η γυναίκα αρρώστησε βαριά και μεταφέρθηκε επειγόντως στο νοσοκομείο. Έμεινε λίγες ημέρες και επέστρεψε στο σπίτι , αλλά με υψηλό πυρετό. Ο γιατρός συμβούλεψε το σύζυγό της να κάνει ζεστές σουπίτσες. Έτσι ο αγρότης έσφαξε την κότα για να κάνει μια καλή κοτόσουπα!
Η γυναίκα , όμως, πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και όλοι οι γείτονες πήγαιναν στη φάρμα για να βοηθήσουν. Ο καθένας με τη σειρά του καθόταν στο προσκεφάλι της γυναίκας και της έδιναν και ένα δώρο. Για να τους ταΐσει όλους αυτούς ο αγρότης αναγκάστηκε να σφάξει το γουρούνι!
Τελικά , όμως , η γυναίκα δεν τη γλίτωσε! Πέθανε!

Στην κηδεία της ήρθε πάρα πολύ κόσμος , γιατί ήταν καλή γυναίκα και την αγαπούσαν όλοι. Για να ταΐσει όλον αυτόν τον κόσμο ο αγρότης αναγκάστηκε να σφάξει το βόδι!
Ο κυρ ποντικός μας , έβλεπε όλο αυτό το πήγαινε έλα από την τρυπούλα του με πάρα πολύ μεγάλη θλίψη…
Όσο κι αν είναι πλέον συνηθισμένο να σκεφτόμαστε όλο και περισσότερο τον εαυτό μας, αδιαφορώντας- προκλητικά πολλές φορές- για το διπλανό μας , ένα είναι σίγουρο:
Όταν κινδυνεύει κάποιος ή έχει ένα πρόβλημα (μικρό ή μεγάλο , δεν έχει σημασία),
βρισκόμαστε όλοι σε κίνδυνο και κατ’ επέκταση το πρόβλημα του πολύ σύντομα θα γίνει και δικό μας!

πηγή : σταλμένο με mail (από Αγγελιόραμα Λακωνίας)

Posted in Διδακτικές ιστορίες, Παραμύθια | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 36 Σχόλια

Καλώς σας (ξανα)βρήκα!

παραμυθενια ονειρα (11)

Είχατε ποτέ αυτή την αίσθηση , που έχει κανείς όταν γυρίζει μετά από πολύ καιρό στο αγαπημένο του σπίτι;
Αυτή που σε κάνει να αγωνιάς και να τρέμεις από προσμονή και χαρά γιατί επιτέλους θα γυρίσεις σε κάτι που αγαπάς πολύ , που είναι κομμάτι του εαυτού σου και της ζωής σου. Που επιτέλους θα δεις τους φίλους σου και τους γείτονες σου ,αυτούς που σχεδόν κάθε μέρα πίνατε το καφεδάκι σας και λέγατε τα νέα σας.
Και έχεις αυτό το γλυκό άγχος για το πώς θα αντιδράσουν μόλις σε δουν και αυτή την μικρή αμηχανία γιατί δεν ξέρεις τι να πρωτοπείς.
Και καθώς ανοίγεις την πόρτα για να μπεις μέσα, βλέπεις κομμάτια του παρελθόντος σου και οι μνήμες ξαναγυρνούν…
Να εδώ, σε  αυτή τη γωνιά κοντά στο τζάκι , είχες πέσει και είχαν ματώσει τα γόνατα σου. Και σε αυτόν τον καναπέ δυο χέρια είχαν γίνει κουβέρτες και σε είχαν κλείσει στην ζεστή τους αγκαλιά για να μην κρυώσεις, να και εδώ…
Και αφού βλέπεις όλα αυτά που είχες περάσει , λες και εσύ είσαι ο θεατής στο δικό σου έργο , ανασκουμπώνεσαι και προσπαθείς να μαζέψεις το χάος!
Ανοίγεις τα παράθυρα για να μπει καθαρός αέρας και ήλιος ,σηκώνεις τα μανίκια σου και ξεκινάς να αφαιρείς τα υφάσματα από τα έπιπλα .
Παίρνεις τη σκούπα και το ξεσκονόπανο και καθαρίζεις τις σκόνες και τις αράχνες που έχουν μαζευτεί στις γωνίες και που έχουν φτιάξει το δικό τους σπιτικό.
Καθαρίζεις τα ξερόκλαδα , βγάζεις τα χόρτα και τις τσουκνίδες από τον κήπο και φυτεύεις καινούργια λουλούδια.
Απαντάς στα μηνύματα που σου έχουν αφήσει οι φίλοι σου και οι γνωστοί σου και περνάς να πεις ένα γεια στους γείτονες σου.
Και καθώς τελειώνεις κατάκοπη από την όλη διαδικασία πιάνεις τον εαυτό σου να χαμογελά…
Καλώς σας βρήκα ξανά!

Posted in Σταλαγματιές ψυχής & ονείρων ή απλά οι σκέψεις μου... | Tagged , , , , , , | 26 Σχόλια

Καλό καλοκαίρι!

g6

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
τ’ άγριο μαλλί σου στην τρικυμία
το ραντεβού μας η ώρα μία
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
τα μαύρα μάτια σου το μαντίλι
την εκκλησούλα με το καντήλι
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
κι εμάς τους δύο χέρι με χέρι

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
με τα μισόλογα τα σβησμένα
τα καραβόπανα τα σχισμένα
Μες στις αφρόσκονες και τα φύκια
όλα τα πήρε τα πήγε πέρα
τους όρκους που έτρεμαν στον αέρα
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
κι εμάς τους δύο χέρι με χέρι.

Ο. Ελύτης

PS.  Εύχομαι αυτό το καλοκαίρι να σας ξελογιάσει σιγά σιγά με τα γέλια, με την ανεμελιά του, με τα αλμυρά νερά που σε προκαλούν να βυθιστείς μέσα τους και να ξεχάσεις τις έννοιες και τα προβλήματα (έστω και για λίγο), με τα βράδια που η πανσέληνος και το ελαφρύ αεράκι σου τραγουδάνε μελωδίες για να ψιθυρίσεις στο αυτί του αγαπημένου σου…

Καλό καλοκαίρι!

Posted in Μουσικά ταξίδια, Ποίηση, στίχοι και λογοτεχνικά αποσπάσματα | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , | 21 Σχόλια

Οι εφιάλτες ζωντανεύουν…

nightmare_by_lucyluhΦοβάμαι να πάω για ύπνο…
Κάθε φορά που πλησιάζει η ώρα για να κοιμηθώ τρέμω να κλείσω τα μάτια μου.
Πρώτα έβλεπα όνειρα γεμάτα με πολύχρωμες εικόνες , με χαρούμενα γέλια και τραγούδια.
Τώρα βλέπω μόνο εφιάλτες που ζωντανεύουν και εξακολουθούν να υπάρχουν και όταν ανοίξω τα μάτια μου.

Να όπως χθες που είδα ότι έχασα ξαφνικά τη φωνή μου…

Posted in Σταλαγματιές ψυχής & ονείρων ή απλά οι σκέψεις μου... | Tagged , , , , , , , , , , , | 22 Σχόλια

Ο πρώτος πλωτός κινηματογράφος!

Πρόκειται για τον πρώτο πλωτό κινηματογράφο που έκανε την εμφάνισή του στο κινηματογραφικό φεστιβάλ «Film on the Rocks» στην Ταϊλάνδη, προσφέροντας στους τυχερούς θεατές τη μοναδική εμπειρία να παρακολουθήσουν τις ταινίες  κυριολεκτικά. πάνω στο νερό, μέσα σε ένα ειδυλλιακό θαλασσινό τοπίο.

image001Πιο συγκεκριμένα, ο αρχιτέκτονας Ole Scheeren κατασκεύασε το μοναδικό στον κόσμο Archipelago Cinema, το οποίο αποτελεί μια «σπονδυλωτή» δομή, κατασκευασμένη εξ ολοκλήρου από ανακυκλώσιμα υλικά.

image002

Μια μεγάλη εξέδρα εν είδει σχεδίας τοποθετήθηκε πάνω στο νερό, αποτελώντας ένα «πλωτό» αμφιθέατρο για τους θεατές, ενώ η τεράστια οθόνη βρίσκεται ανάμεσα σε δύο επιβλητικούς βράχους που δεσπόζουν στην περιοχή.

image003«Πραγματικά δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο τρόπο για να παρακολουθήσει κάποιος μια ταινία, από το να. βυθιστεί σε μία από τις ωραιότερες τοποθεσίες του κόσμου, στη μέση μιας κατάφυτης λιμνοθάλασσας με θέα το απέραντο γαλάζιο και τον έναστρο ουρανό», λέει ο αρχιτέκτονας.

image004Και δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε μαζί του συμπληρώνοντας ότι η πρόσβαση γίνεται μόνο με μικρά πλεούμενα ή -για όσους θέλουν να έχουν μια ολοκληρωμένη εμπειρία- κολυμπώντας μέχρι την εξέδρα!

image005Μετά το τέλος του Φεστιβάλ οι κάτοικοι της περιοχής έχουν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν όχι μόνο ταινίες αλλά και διάφορα παιχνίδια, αφού πρόκειται να δημιουργηθεί ακριβώς δίπλα ένα μικρό θαλάσσιο πάρκο.

image006image007

PS 1: Το συγκεκριμένο post ,επειδή γνωρίζω ότι θα το βρει ενδιαφέρον κυρίως ο Moody , επιτρέψτε μου να του το αφιερώσω.
PS 2: Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Αντώνη για το mail του.

Posted in Ειδήσεις,γεγονότα ,περίεργα, για να γελάσουμε | Tagged , , , , , , , , , , , | 29 Σχόλια