Η τιμή της Άννας…

Είχα πολλές αμφιβολίες και σκέψεις για να βάλω το συγκεκριμένο post, γιατί δεν συνηθίζω να βάζω κείμενα τέτοιου ύφους. Το συγκεκριμένο όμως , με συγκίνησε απίστευτα, παρ όλη τη σκληρότητα και την ωμότητα του, και με έκανε να σκεφτώ πολλά .
(Ζητώ συγνώμη για την γλώσσα , αναρτήθηκε όπως καταγράφηκε)

Το παρακάτω θέμα είναι μία αληθινή ιστορία.

Αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας.  Η ιστορία είναι πραγματική. Μου την αφηγήθηκε πελάτισσα μου, μπατσίνα που υπηρετεί στο Α/Τ Ομονοίας. Δευτέρα βράδυ λέει η μπατσίνα, είχανε μαζέψει καμιά δεκαριά πουτάνες έξω από ένα ξενοδοχείο της οδού Μενάνδρου. Ανάμεσα τους και την Άννα.
Την πετάξανε σ΄ ένα κελί, μαζί με τις άλλες. Η ώρα 11:00.
Σε μισή ωρίτσα πλακώσανε οι δικηγόροι. Μια – μια οι αλλοδαπές την έκαναν. Πληρώνανε οι νταβατζήδες τους.
Ξέμεινε η Άννα.
– Ο δικός σου ο δικηγόρος;
– Δεν έχω δικηγόρο…
Οι μπάτσοι κάτι μυριστήκαν. Έχουνε δει πολλά τα μάτια τους. Την πήρανε την Άννα, την πήγανε στον αξιωματικό υπηρεσίας.
– Από που ξεφύτρωσες εσύ;
Η Άννα κάτι πήγε να ψελλίσει αλλά δεν της έβγαινε ήχος. Μόνο ένα δάκρυ. Κι αυτό στεγνό…

Η μπατσίνα μου, που έκοβε χαρτόσημα στο γραφείο, επηρεάστηκε. Εντάξει. Δεν είναι και το πιο συνηθισμένο να βλέπεις Ελληνίδες και καλοβαλμένες κοπέλες σαν την Άννα, να κάνουνε πιάτσα στη Μενάνδρου. Άσε που εκτός της ταυτότητας, είχανε βρει στο τσαντάκι της και κάτι φωτογραφίες. Κι ανάμεσα στις άλλες φωτογραφίες, ένα βρέφος ολίγων μηνών.
– Το μωρό ποιανής είναι;
– Δικό μου.
– Πόσο μηνών;
– Έξι.
– Και που το έχεις τώρα;
– Το φυλάει ο άντρας μου.
– Και ξέρει ο άντρας σου που γυρνάς;
– Όχι δεν το ξέρει…

Βουβαμάρα. Οι μπάτσοι αλληλοκοιταζόντουσαν. Ήτανε κι η πελάτισσα μου, που την είχε πιάσει το μητρικό. Μανούλα κι αυτή.
Σηκώνεται, φέρνει στην Άννα λίγο καφέ.
– Γιατί ρε κοπέλα μου;
Έτσι ξερά, ένα “Γιατί”. Και σαν τι άλλο να πεις;
Να πεις δηλαδή ότι η Άννα που έλιωσε βρακάκια να σπουδάσει Φιλοσοφική Αθηνών κι εξόν από το ξεφτιλισμένο το πτυχίο είχε και ένα μεταπτυχιακό στην ιστορία της Τέχνης, δούλευε τώρα σ’ ένα πολυεθνικό σούπερ μάρκετ για 480 ευρώ το μήνα; Κι επιπλέον την πιάνουνε να κάνει πιάτσα στα Χαυτεία; Στα κωλάδικα που πάνε για να πηδήξουνε οι Πακιστανοί;
Πώς να το πεις;
Γιατί άμα το πεις, έρχεται η σειρά του να ρωτήσεις και για ποιο λόγο γίνανε όλα αυτά? Και ποιος φταίει? Και μήπως φταις κι εσύ που γίνανε όλα αυτά, όπως σκατά γίνανε.
Και δεν το λες.
Λες μόνον ένα ξερό “γιατί”, που μέσα στη γύμνια του, είναι ντυμένο με όλα τα θανάσιμα ερωτήματα αυτού του κόσμου…

Γιατί; Γιατί έτσι…
Γιατί πολύ απλά, τα 480 ευρώπουλα που της δίνουνε της Άννας οι πολυεθνικοί υπεράρπαγες δεν φτάνουν ούτε για το νοίκι με τα κοινόχρηστα. Γιατί ο άντρας της το έκλεισε το μαγαζί του και δεν λογίζεται ούτε ως άνεργος, για να του πετάνε τουλάχιστον ένα επίδομα. Γιατί αν δεν πλήρωνε το χαράτσι αυτό τον μήνα θα της κόβανε και το ρεύμα.
Και πάνω απ’ όλα γιατί η Άννα έχει ένα βρέφος έξι μηνών.
Που ξυπνάει τις νύχτες και σπαράζει στο κλάμα, άμα δεν του έχουνε έτοιμο το αποστειρωμένο μπιμπερό με το γάλα. Και τι γάλα; Όχι το γάλα που πουλάνε στα περίπτερα. Το άλλο το γάλα. Που είναι για τα μωρά. Το ακριβό.  Το Αλμυρόν…
Γιατί τα βρέφη δεν μπορούνε να φάνε ρεβίθια ή φακές που φέρνει κάθε μεσημέρι ο άντρας της από τα συσσίτια της εκκλησίας. Ούτε να καταλάβουνε ότι σ’ αυτόν τον κόσμο υπάρχουνε άνθρωποι που βγάζουν σε μια μέρα τόσα ευρώπουλα, όσα χρειάζεται μια οικογένεια για να ζήσει ένα χρόνο! Κι ότι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι, προκειμένου να βγάλουνε άλλα τόσα παραπάνω (και τι να τα κάμουνε γαμώ την τρέλα μου; ) είναι ικανοί να στείλουν στο θάνατο χιλιάδες οικογένειες.
Όχι!
Τα βρέφη δεν τα καταλαβαίνουνε αυτά.
Τα βρέφη διαθέτουνε μόνον τη σοφία της ζωής. Που λέει ότι κάθε άνθρωπος που έρχεται σ’ αυτόν τον κόσμο δικαιούται ένα μερίδιο στο φως, στην τροφή και στην ελπίδα…
Αυτό καταλαβαίνουν τα βρέφη και αυτό είναι που σε μαχαιρώνει στην καρδιά, οπότε τ’ ακούς να σπαράζουν στο κλάμα από την πείνα.
Και το Αλμυρόν έχει λεφτά.
Πως να το αγοράσει η Άννα, που δεν έβρισκε στο πορτοφόλι της παρά μισό σεντ και δυο φωτογραφίες;
Τις φωτογραφίες της ζωής της, που δεν άξιζε πια ούτε ένα κουτάκι Αλμυρόν.
Τη μικρή συσκευασία…

Κι έτσι η Άννα πήρε το τσαντάκι της και την έκαμε για την οδό Μενάνδρου. Τριάντα ευρώπουλα ο πελάτης. Είκοσι παίρνεις για το μουνί σου και δέκα δίνεις στο ξενοδοχείο. Στήνεις κώλο στον πρώτο βρωμιάρη που θα στα δώσει και μετράς τις φτυσιές .
Ένας, δυο, τρεις πελάτες και να το το Αλμυρόν και να τα τα τσιγάρα. Σου μένει και κάτι τις να αγοράσεις ένα μπουκάλι κρασί να το πιεις με τον Αλέξανδρο σου (άλλος πτυχιούχος κι αυτός), να ξεχαστείς λιγάκι.
Τριάντα ευρώ.
Η τιμή της Άννας.
Και για να τα λέμε όπως είναι, το είχε ξανακάνει. Και μια και δυο φορές. Τη μια για να βγάλει τα κοινόχρηστα, την άλλη για να βγάλει το χαράτσι. Μάλιστα! Και είχε ξαναβρεθεί στο ξενοδοχείο της Μενάνδρου και είχε ξαναμετρήσει φτυσιές στην ψυχή της.
Τριάντα ευρώπουλα το γαμήσι, δεκαπέντε η πίπα.
Στα όρθια. Και με τα μάτια κλειστά για να μην της έρθει να ξεράσει.
Έτσι ωμά, γιατί έτσι γίνονται.
Κι επειδή στην Αλήθεια, δεν μπαίνει προφυλακτικό…

Μονάχα που τις άλλες δυο φορές δεν την είχανε τσιμπήσει οι μπάτσοι. Τώρα όμως την έπιασαν.
Και κάθονταν η μπατσίνα από πάνω της και δεν ήξερε τι να πει η γυναίκα.
Ο αξιωματικός υπηρεσίας, ξεστόμισε μια βαριά βρισιά.
– Να χέσω που είμαι άνθρωπος, ρε πούστη μου…
Μετά άλλαξε ένα βλέμμα με τους άλλους που ήταν εκεί μέσα. Και με τη μπατσίνα, που έτρωγε τα νύχια της από τον καημό.
– Άστην να φύγει. Μην γράφεις τίποτα στο βιβλίο συμβάντων…
Η μπατσίνα ευθύς πέταξε και στυλό και μολύβια. Βούτηξε την Άννα από το μπράτσο.
– Φεύγα ρε κορίτσι. Κάντηνε τώρα δα. Πάρε την τσαντούλα σου και χάσου…
Αλλά η Άννα τίποτα. Δεν κουνήθηκε καν.
– Ορίστε κυρία μου, μούγκρισε ο μπάτσος. είστε ελεύθερη. Γυρίστε στο σπίτι σας και μη σας ξαναπιάσουμε στα μπουρδέλα…
– Άιντε, γρήγορα πριν μας την πέσει κανένας μυστήριος και βρούμε τον μπελά μας…
Εκεί η Άννα. Δεν έλεγε να σηκωθεί από το κάθισμα.
Οι μπάτσοι τα χάσανε.
– Καλά δεν ακούς;
– Ακούω.
– Ε, τότε τράβα σπίτι σου.
– Δεν γυρνάω σπίτι μου.
– Τι μας λες ρε κορίτσι; Το ‘χεις κουνημένο;
– Το μωρό μου πεινάει, το καταλαβαίνετε; Δεν πρόλαβα να πάρω ούτε έναν πελάτη. Δεν γυρνάω σπίτι μου χωρίς το Αλμυρόν… Δεν αντέχω ν’ ακούω το μωρό μου να σπαράζει στο κλάμα…

Ο αξιωματικός υπηρεσίας, βάρεσε μια γροθιά στον αέρα. Ε, και που να τη βαρέσει ο άνθρωπος;
Στα λαμόγια; Στους γραβατοπειρατές; Στους τραπεζίτες; Στιςπολυεθνικές; Στα αφεντικά του; Στον διοικητή του; Στο στομάχι του;
Ή στο εικόνισμα του Χριστού που δέσποζε απάνω από το γραφείο του.
– Πόσο κάμει αυτό το γαμημένο το Αλμυρόν ρε Μαρία; (Μαρία λένε την πελάτισσα μου).
– Κανά εικοσάρι…
Ο μπάτσος έβγαλε κι έριξε ένα ταληράκι στο τραπέζι. Μετά ήρθανε κι οι άλλοι. Και η Μαρία, που της είπε κιόλας της Άννας διανυκτερεύον φαρμακείο για να το αγοράσει.
– Ορίστε. Μαζεύτηκαν αρκετά… Θα ‘χεις να πάρεις και τσιγάρα… Φεύγα και μην ξαναγυρίσεις εκεί ρε κορίτσι… Δεν λέει…
Η Άννα τα πήρε και την έκανε.

Για ‘κείνο το βράδυ τουλάχιστον, ο Άνθρωπος είχε ανεβάσει την τιμή του…

πηγή: Λευτέρης Πανούσης ( troktiko.eu)

Advertisements

About melita

Θα 'θελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη, μ' όλη μου τη δύναμη. Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο, καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει... Τάσος Λειβαδίτης
This entry was posted in Ειδήσεις,γεγονότα ,περίεργα, για να γελάσουμε and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

16 Responses to Η τιμή της Άννας…

  1. Ο/Η Νέστορας λέει:

    σκληρό, δε μ’ενδιαφέρει αν είναι αληθινό, η πραγματικότητα είναι εξίσου σκληρή, ίσως και χειρότερη..

    • Ο/Η melita λέει:

      Το ξέρω ότι είναι σκληρό και ωμό , αλλά με συγκλόνισε τόσο πολύ.
      Βλέπεις οι άνθρωποι είναι ικανοί για το πιο μεγάλο καλό και για το μεγαλύτερο κακό, δυστυχώς όμως στις μέρες μας , παρατηρώ ότι μόνο το κακό επικρατεί και με θλίβει τόσο. Υπάρχουν βέβαια κάποιες σπίθες καλοσύνης που ξεπετάγονται από εδώ και από εκεί…το μόνο που ελπίζω είναι να φυσήξει αρκετά για να πιάσουν φωτιά.Την καλημέρα μου.

  2. Ο/Η ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ λέει:

    Διαβάζοντας κάτι τέτοιες ιστορίες κάθεσαι και σκέφτεσαι «θεέ μου γιατί; Γιατί να γίνονται αυτά;».
    Συγκλονιστική ιστορία. Μακάρι να ήταν και η τελευταία (του είδους της) που διαβάσαμε, αν και αμφιβάλλω.
    Όμορφη ημέρα να έχεις κοριτσάκι γεμάτη χρώματα και όμορφες στιγμές!

    • Ο/Η melita λέει:

      Νομίζω ότι κάτι τέτοιες ιστορίες είναι απλά η σκληρή πραγματικότητα και όντως σε συγκλονίζουν όταν βγαίνουν κάποιες από αυτές στο φως.
      Την ίδια ευχή έχω και εγώ Μαρινάκι. Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου.

  3. Ο/Η Τελευταίος λέει:

    Δυστυχώς ιστορίες σαν κι αυτή θα πολλαπλασιαστούν όσο περνούν τα χρόνια και η κατάσταση χειροτερεύει. Είναι ανθρώπινες ιστορίες αλλά οι έχοντες και κατέχοντες δε συγκινούνται από αυτές, το χρήμα δεν έχει αισθήματα. Μπορεί και να ‘χει…, την απληστία.

    Την καλημέρα μου κι ας ελπίσουμε πως δε θα χρειαστεί να φτάσουμε ως εκεί…

    • Ο/Η melita λέει:

      Εγώ πάλι Κώστα μου πιστεύω ότι είμαστε ήδη εκεί …απλά ελπίζω μήπως καλυτερεύσουν τα πράγματα, γιατί όταν πιάνεις τον πάτο το μόνο που υπάρχει πια είναι η κορυφή.Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου.

  4. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Δεν βρίσκω λόγια… και δεν υπάρχουν λόγια…
    Το μόνο που μου έρχεται στο νου είναι πως βαρέθηκα να ακούω τη λέξη «ελπίδα»…
    Η «ελπίδα» δεν αγοράζει γάλα, ψωμί και δεν πληρώνει νοίκι…
    Μόνο η λέξη «δράση» μου έρχεται στο νου…εκεί που καθένας μπορεί να δείξει την ανθρωπιά του, στο μέτρο που μπορεί… και αυτοί που αληθινά συμπονούν βρίσκουν το που και το πώς…

    Ευχαριστούμε Melita που και εσύ με αυτό τον τρόπο αγγίζεις καρδιές! 🙂

    • Ο/Η melita λέει:

      Έχεις δίκιο μαγισσούλα μου , η ελπίδα δεν πληρώνει το νοίκι , ούτε σου δίνει να φας…όμως νομίζω ότι αν χαθεί αυτή απλά χαθήκαμε.
      Γιατί αυτή είναι που σε ωθεί να κάνεις πράγματα , να παλέψεις, να διεκδικήσεις , να νικήσεις .
      Αν χάσεις την ελπίδα σου και πιστέψεις ότι όλα είναι χαμένα , ποιος ο λόγος να παλέψεις; Θα μείνεις στην αδράνεια και στην παθητικότητα.
      Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια μαγισσούλα μου, η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα αν έπρεπε να το βάλω το συγκεκριμένο ποστ , αλλά οι απαντήσεις σας μόλις μου διέλυσαν κάθε αμφιβολία.
      Να έχεις μια όμορφη ημέρα. Σε φιλώ γλυκά.

      • Ο/Η Άιναφετς λέει:

        Όταν λέω πως η λέξη «ελπίδα» ή «κουράγιο» δεν θρέφει εννοώ, πως οι περισσότεροι ακούγοντας παρόμοιες ιστορίες αναστενάζουν, θλίβονται ειλικρινά και απλά «ελπίζουν» πως κάποιος ή κάτι θα κουνήσει ένα μαγικό ραβδάκι και όλα θα πάνε στη θέση τους… δεν είναι έτσι, πρέπει όσοι πραγματικά στεναχωριούνται να κάνουν κάτι… ένα λιθαράκι ο καθένας και πολλά μπορούν να αλλάξουν!
        Και εσύ να έχεις ένα όμορφο απόγευμα Melita μου! 🙂

        • Ο/Η melita λέει:

          Καλά αυτό εννοείται , λίγο ή πολύ όλοι πρέπει να συμβάλλουμε ώστε να διορθωθεί η κατάσταση και να μην μείνουμε ουδέτεροι και παθητικοί.
          Σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο σου. Σε φιλώ.

  5. Ο/Η onlyandjustme λέει:

    σκληρό…τόσο που σου τσακίζει τα πόδια..τόσο που σιχαίνεσαι τον εαυτό σου που ξέρεις οτι όσο περνάνε τα χρόνια θα υπάρξουν όλο και περισσότερες γυναίκες στην θέση της..και είναι κρίμα.
    καληνύχτα Μελίτα μου,να σαι καλά που την μοιράστηκες μαζί μας,είναι δεν είναι αληθινή,η πραγματικότητα την ξεπερνάει..

    • Ο/Η melita λέει:

      Όντως κοριτσάκι είναι σκληρό και ωμό αλλά όπως είπες και εσύ η πραγματικότητα την ξεπερνάει. Εγώ σε ευχαριστώ Νικολέτα μου, για την ευαισθησία σου.
      Να έχεις μια πολύ όμορφη ημέρα.

  6. Ο/Η Λευτερης Πανουσης λέει:

    Αγαπητη Μελιτα, την πιο ζεστη καλημερα μου.
    Μιας και εχω γραψει την «Τιμη της Αννας», να πω εδω μονον, οτι συμμεριζομαι την αποψη σου, πως το κειμενο ειναι σκληρο – ή πιο σωστα: ωμο…
    Ωστοσο προσφατως διαβασα ενα αρθρο της ιταλικης Messangero, για τις Ελληνιδες πορνες που γεμιζουν πια τις αγορες σαρκας στη Ρωμη, στο Βερολινο, στο Παρισι.
    Τα αφεντικα του traffiking [κυκλοφορια εμπορευσιμης σαρκας] συγκροτουν πλεον καραβανια απο εξαθλιωμενες νεαρες ελληνιδες, που τις προωθουν στα σκλαβοπαζαρα του κοσμου [αναμεσα τους και νεαρα αγορια]

    Φοβαμαι οτι η λογοτεχνια, οσο ωμη και αν γινει, δεν εχει πια τη δναμη να περιγραψει την ωμοτητα των πραγματων…

    • Ο/Η melita λέει:

      Καλησπέρα σας, είναι μεγάλη μου τιμή που με επισκεφθήκατε και που σχολιάσατε στην ανάρτηση αυτή.
      Θα ήθελα να σας συγχαρώ για το κείμενο σας γιατί αν και είναι σκληρό παρουσιάζει την πραγματικότητα με γλαφυρό τρόπο και ρεαλιστική ματιά.
      Έχετε δίκιο στο ότι η πραγματικότητα είναι πιο ωμή και σοκάρει περισσότερο από όσο η φαντασία μπορεί να φτάσει.Τα γεγονότα που περιγράφετε με αυτά τα νεαρά κορίτσια που πέφτουν στα δίκτυα της πορνείας αποτελούν μια μαύρη σελίδα στην ιστορία της ανθρώπινης κοινωνίας και κατά κάποιο τρόπο αντικατοπτρίζουν την σήψη της. Δυστυχώς δεν υπάρχει μέριμνα και κάτι μου λέει ότι με την ισοπέδωση των κοινωνικών αξιών τα φαινόμενα θα ενταθούν.Ας ελπίσουμε στο καλύτερο.
      Σας εύχομαι ένα όμορφο απόγευμα.

  7. Παράθεμα: Δευτέρα βράδυ λέει η μπατσίνα, είχανε μαζέψει καμιά δεκαριά πουτάνες έξω από ένα ξενοδοχείο της οδού Μενάνδρου. Ανάμεσα τους και την Άννα. &l

    • Ο/Η melita λέει:

      Για μία ακόμη φορά θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την αναδημοσίευση του post.
      Σας εύχομαι να έχετε ένα όμορφο ξημέρωμα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s