Η υπόσχεσή του «μαζί»…

Ήταν πολύ έντονη η πρώτη φορά που τον αντίκρισα. Υπήρχαν πολλά μπαλόνια, γιρλάντες στους τοίχους και πλαστικά ποτήρια στο πάτωμα. Ήταν θυμάμαι τα γενέθλια του Γιώργου. Έξω, το ολόγιομο φεγγάρι κάθονταν στο θρόνο του έχοντας ένα λαμπερό χαμόγελο σαν να κρατά κρυμμένους άσσους στο μανίκι. Και ξαφνικά τον είδα. Δεν θυμάμαι με ποια αφορμή, θυμάμαι μόνο την στιγμή που τα βλέμματα μας συναντήθηκαν και ένιωσα πως δεν μπορώ να κουνήσω το πόδι μου για να πάω μπροστά ή πίσω. Ήθελα απλά να μείνω εκεί να περιμένω…

Σήμερα κλείνουμε δύο χρόνια. Η μοίρα παίζει μαζί μου, έξω βρέχει. Έτσι έβρεχε και εκείνο το βράδυ. Ακόμα θυμάμαι την στιγμή που την πλησίασα. Δεν είχα πιει και όμως ζαλίστηκα από το άρωμα που φορούσε. Κάθονταν εκεί, ακίνητη και έμοιαζε να μην ήξερε πόσο όμορφη ήταν μέσα στο κατάλευκο φόρεμα της. Ήταν αέρινο και της ταίριαζε, έμοιαζε να ξέφυγε από κάποιο παραμύθι. Μια νεράιδα που βρέθηκε στον κόσμο των ανθρώπων για να φέρει τα πάνω κάτω. Εντάξει,  ίσως στον κόσμο των ανθρώπων να ήταν απλά μια ακόμα όμορφη κοπέλα. Στην ζωή μου όμως άλλαξε τις ισορροπίες. Δεν θέλω να σηκωθώ απ’ τον καναπέ. Θα κάνω ακόμα ένα τσιγάρο. Ίσως στο τέλος η σκέψη να ζαλιστεί απ’ τον καπνό και να πάψει να με βασανίζει. Μακάρι να ήταν εδώ.

Θα πήγαινα στο θέατρο με την Μαρία και χρειαζόμουν ρούχα. Κάτι που να μην έχει δει, κάτι που να μην μου τον θυμίζει. «Πάμε για ψώνια θα σου κάνει καλό» μου είπε η Μαρία και είχε δίκιο. Όντως, χρειαζόμουν κάτι να με αποσπάσει. Έπρεπε να βγω, ήμουν πολλές μέρες κλεισμένη στο σπίτι, φορώντας εκείνο το πουκάμισο, το μαύρο που είχε ξεχάσει στο πίσω μέρος της ντουλάπας. Ακόμα μυρίζει όπως εκείνος. Το άρωμα του δεν έχει ξεθυμάνει, τον έρωτα μας θυμίζει. Γεμάτος στιγμές και αναμνήσεις. Όταν φτάσαμε έξω απ’ το μαγαζί αισθάνθηκα περίεργα. Θα έπαιρνα κάτι καινούριο, τι δηλαδή ένα μικρό βήμα για μια νέα ζωή; Δεν θέλω νέα ζωή, την παλιά μου ζωή θέλω πίσω. Όχι πάλι εκεί, σε αυτές τις σκέψεις. Άρπαξα την Μαρία απ’ το χέρι και μπήκαμε στο μαγαζί. Διάλεξα κάτι που δεν ήταν εγώ, δεν θα του άρεσε. Η Μαρία ήταν θυμωμένη μαζί μου, ήξερε πως σκεφτόμουν με βάση εκείνον. Όταν βγήκαμε απ’ το μαγαζί κατάλαβα πόσο περίεργα παιχνίδια παίζει η ζωή. Έτρεχα μακριά του, για να τον συναντήσω. Εκεί, που δεν είχε καμιά δουλειά να βρίσκεται. Έξω από ένα μαγαζί με γυναικεία ρούχα. Τι θέλει εδώ; Ήρθε να πάρει κάτι για κάποια άλλη; Έπνιξα τις σκέψεις μου. Δεν είπα τίποτα, τι να του πω; Έτσι και αλλιώς δεν έμενε κάτι να ειπωθεί. Ένα δάκρυ πήγε να κυλίσει μα δεν το άφησα, δεν είχα ανάγκη τον οίκτο του. Ήθελα απλά να τρέξω στην αγκαλιά του και να τον αφήσω να αισθανθεί την ανάγκη μου. Μα ούτε αυτό  έκανα. Έσκυψα το βλέμμα μου και προχώρησα  προς το αυτοκίνητο, φοβισμένη απ’ τα όσα ένιωσα εκείνη την στιγμή. Θεέ μου τον αγαπώ. Μου λείπει…

Χτύπησε το τηλέφωνο. Το σήκωσα βαριεστημένα, είχαν σβήσει πια οι ελπίδες πως θα το σηκώσω και θα ακούσω την φωνή της. Πάνε μήνες που έχω να την ακούσω και όμως ακόμα τριβελίζει το μυαλό μου. Το τηλεφώνημα ήταν από την Μιράντα. Ήθελε να μου θυμίσει να της πάρω το μπλε φόρεμα από εκείνο το μαγαζί για τα γενέθλια της. Ήξερα όμως πως αυτό ήταν απλά μια δικαιολογία για να βγω απ’ το σπίτι, την αδερφή μου δεν την ένοιαζαν τα φορέματα. Ανησυχούσε απλά για μένα, επειδή τον τελευταίο καιρό κλείστηκα στον εαυτό μου. Τι να έκανα, την αγαπώ την μικρή και της έκανα το χατίρι. Έψαχνα στην βιτρίνα για το μπλε φόρεμα όταν την είδα να  κατεβαίνει τα σκαλιά. Είναι εκείνη; Θεέ μου την βλέπω στα αλήθεια ή το μυαλό μου για ακόμα μια φορά φτιάχνει σενάρια; Για μερικά δευτερόλεπτα κάθισα εκεί σαστισμένος, ανήμπορος να κάνω το οτιδήποτε. Την είδα να πηγαίνει βιαστική προς το αυτοκίνητο. Δεν είπε τίποτα. Είναι πληγωμένη το βλέπω στα μάτια της. Πως μπόρεσα ρε γαμώτο να την χάσω; Πως άφησα εγωισμούς και ζήλιες να μπουν ανάμεσα μας. Ήξερα πως έπρεπε να τρέξω, έπρεπε να την προλάβω… Αυτό έκανα, έτρεξα…

Πάρκαρα το αμάξι. Η Μαρία έπρεπε να φύγει για την δουλειά. Δεν είχα ξεσπάσει ακόμα, μάλλον επειδή δεν είχα συνειδητοποιήσει τι έγινε. Έδειχνα παγωμένη όμως το αίμα μου έβραζε, μούδιασε το κεφάλι μου. Ήμουν δύο στενά απ’ το σπίτι. Έτρεξα, έτρεξα τόσο πολύ, ήθελα να κρυφτώ. Άνοιξα την πόρτα και πέταξα τα κλειδιά μακριά. Την έκλεισα με δύναμη σε μια προσπάθεια μου να αφήσω έξω τους φόβους μου και την αγωνία. Ακούμπησα πίσω το κεφάλι μου και σιγά-  σιγά άρχισα να κυλώ προς τα κάτω. Πόσο χαμηλά έπρεπε να φτάσω για να φύγει αυτός ο πόνος απ’ την ψυχή μου; Πόσο δυνατά πρέπει να κλάψω για να ηρεμίσω; Πονάω, τον  θέλω, τον αγαπώ. Γιατί τον αγαπώ τόσο;  Χτύπησε το κουδούνι, αλλά δεν απάντησα, δεν ήθελα να δω κανέναν, μονάχα να ξεφύγω… Επέμεναν, χτύπησε η πόρτα αυτή την φορά, ήμουν έτοιμη να ανοίξω να ξεσπάσω στον οποιοδήποτε.  Πέρασαν ένα ή δύο λεπτά και άκουσα την φωνή του. Μου ζητούσε να του ανοίξω την πόρτα. «Νεράιδα, Νεράιδα μου άνοιξε». Είναι εκείνος. Μονάχα εκείνος με αποκαλούσε έτσι. Απ’ την πρώτη κιόλας φορά που με είδε σε κείνο το πάρτυ. Κοκάλωσα.  Ασυναίσθητα όμως άνοιξα. Με είδε να κλαίω και δάκρυσε και αυτός. Πρώτη φορά τον είδα να δακρύζει. Έπεσε στην αγκαλιά μου και μου ζητούσε συγνώμη. Τον αγκάλιασα, τα χέρια μου πήγαιναν μόνα τους, δεν είχε μάθει το κορμί μου μακριά του. Όταν τα χείλη μας ενώθηκαν έμοιαζε να είναι το μόνο σωστό. Μέσα στο φιλί αυτό χάθηκαν οι εφιάλτες, πέθαναν τα γιατί, ξεπλύθηκαν τα συγνώμη, έμειναν μονάχα σ’ αγαπώ που ειπώθηκαν και σ’ αγαπώ που θα ειπωθούν, έμεινε μονάχα η υπόσχεση του «μαζί».

Δεν ξέρω τι ακούγονταν πιο δυνατά, οι χτύποι της καρδιάς μου ή τα χτυπήματα στην πόρτα; Χτύπαγα και κοίταζα στο πάτωμα, φοβισμένος. Και αν δεν άνοιγε;  Δεν μπορώ να την χάσω. Σημαίνει πολλά για να παραιτηθώ. Η φωνή μου έτρεμε την ώρα που της είπα να ανοίξει. Η Νεράιδα μου. Όταν είδα την πόρτα να ανοίγει ήταν σαν ο χρόνος να πάγωσε, σαν να γινόταν μια αργή μετάβαση απ’ το παρόν σε ένα μέλλον που εγώ ζήτησα. Ήθελα να χαμογελάσω, να αφήσω την ευτυχία να ξεχειλίσει στα χείλη μου, όμως όταν την είδα έτσι, με τα μάτια της κόκκινα, με δάκρυα να χαϊδεύουν το πρόσωπο της για λίγο με μίσησα. Πως το έκανα αυτό; Πως το κάναμε αυτό; Έπεσα στην αγκαλιά της, στο μόνο μέρος που νιώθω πως ανήκω. Την έσφιγγα,  προσπαθούσα να με πείσω πως την κρατώ στα αλήθεια. Δεν διαμαρτυρήθηκε με αγκάλιασε και αυτή. Μύρισα τα μαλλιά της, το σώμα της, πόσο μου έλειψε. Σκούπιζα τα δάκρυα της και την κοίταζα, πόση ομορφιά μπορεί να ξόδεψε ο θεός για μια καρδιά. Ήθελα να βρω έναν τρόπο να φυλακίσω την στιγμή, εκείνη την στιγμή πως ένιωσα πως ζω ξανά.  Δεν έκανα τίποτα όμως, την αγκάλιασα και της ψιθύρισα πως την αγαπάω. Την Μ… μου.  Την δική μου Μ… . Μπήκαμε μέσα, οι πόρτες έκλεισαν. Οι πόρτες της καρδιάς…

Το κείμενο γράφτηκε από εμένα (melita) και την ♔Drama Queen♔ .
Το ποια κομμάτια του κειμένου έγραψε ποια θα το αφήσουμε στην δική σας κρίση…

Τις πιο όμορφες ιστορίες τις γράφει η ζωή, ίσως να έγραψε και την συγκεκριμένη, ποιος ξέρει;

Advertisements

About melita

Θα 'θελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη, μ' όλη μου τη δύναμη. Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο, καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει... Τάσος Λειβαδίτης
This entry was posted in Σταλαγματιές ψυχής & ονείρων ή απλά οι σκέψεις μου... and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

23 Responses to Η υπόσχεσή του «μαζί»…

  1. Ο/Η Δημητρης λέει:

    Δεν ξέρω γράφεται και οι δυο το ιδιο όμορφα..
    Κορίτσια μεγάλη σημασία έχει ο χωρισμός οι στιγμές εκείνες ,
    τα εγώ του καθενός σε όλη του την ένταση γιαυτό γράψτε κατι μαζί ναι..
    Όταν δυο άνθρωποι λενε άλλο δεν πάει πρέπει να τελειώσουμε ,οταν ο ενας απο τους δυο λεει με κούρασες με ολα αυτά ,οταν λέει με πνίγη η αγάπη σου,
    Οταν στης τρεις το πρωί σου στέλνει μήνυμα και γράφει δεν μπορώ αλλο θέλω να χωρίζουμε ενω την προηγούμενη μερα ήσασταν πολύ κοντά ,Και όταν εσυ απαντάς με σιωπή σε ολα αυτά ναι…
    Γράψτε για την δύναμη που έχει η Σιωπή..
    Την καλήμερα μου από αύριο διακοπές στο OF ολα ναι….καλά να περνάτε και να γράφεται πάντα έτσι…

    • Ο/Η melita λέει:

      Καλημέρα Δημήτρη μου, σε ευχαριστούμε πολύ για τα καλά σου λόγια.
      Ειλικρινά δεν ξέρω τι να σου απαντήσω σε μια τόσο προσωπική εκμυστήρευση γιατί φαίνεται πόσο πολύ σε πονά και σε επηρεάζει αυτό το ζήτημα , γι αυτό επίτρεψέ μου να μην σχολιάσω κάτι σε αυτό.
      Πάντως να ξέρεις ότι τα λόγια σου μας συγκίνησαν και μας χαροποίησαν.Εύχομαι να περάσεις πολύ όμορφα στις διακοπές σου , αφήνοντας όλα τα προβλήματα και τις έννοιες πίσω …
      Να έχεις μια όμορφη ημέρα. Σε φιλώ.

  2. κοριτσια μου ταιριαζετε πολυ στη γραφη.. ειλικρινα δε μπορω να ξεχωρισω ποια ειναι ποια..

    να λοιπον που καποιες φορες οι γεφυρες πισω μας οχι απλα δεν κοβονται, οχι δεν καιγονται αλλα αναζωπυρωνονται ακομη και μεσα απο ενα βλεμμα οσο καιρος κι αν εχει περασει

    καλο απογευμα

    • Ο/Η melita λέει:

      Καλησπέρα με γυμνές πατούσες μου (βρε ποιο είναι τελικά το μικρό σου όνομα?), νομίζω ότι δέσαμε πραγματικά στο συγκεκριμένο κείμενο και βγήκε ένα όμορφο αποτέλεσμα.
      Όντως όταν η αγάπη και αυτό που μας δένει με κάποιον είναι αρκετά δυνατό έχει τη δύναμη (ακόμη και μετά από αρκετό καιρό)να παραμερίζει τις δυσκολίες και τις όποιες ασυμφωνίες ή λάθη έχουν γίνει και να ενώνει ξανά τους ανθρώπους (που ουσιαστικά δε χώρισαν ποτέ …). Σε ευχαριστώ τόσο πολύ για τα καλά σου λόγια . Να έχεις ένα πολύ όμορφο απόγευμα.Σε φιλώ.

  3. Ο/Η ainafets λέει:

    Όμορφα «δέσατε» την ιστορία… μπράβο και στις δυο!
    Δυο φορές στη ζωή μου (όταν ήμουν κοντά στην ηλικία σας), μου συνέβη να ξανασμίξω μετά από χωρισμό και δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ την αίσθηση, τη γεύση αυτής «της απόλυτης ευτυχίας»…νόμιζα πως ζούσα ένα όνειρο… αυτό που έχει σημασία, είναι να ζει κανείς τέτοιες στιγμές με όλη του την καρδιά, χωρίς να σκέφτεται το μετά…

    ΑΦιλάκια σε όλους τους ερωτευμένους με τη Ζωή! 🙂

    • Ο/Η melita λέει:

      Καλησπέρα μαγισσούλα μου , σε ευχαριστούμε πάρα πολύ και οι δυο μας.
      Νομίζω ότι δύο άνθρωποι που αγαπιούνται με τόση δύναμη πάντα θα βρίσκουν ή θα ψάχνουν τον τρόπο να βρεθούν ξανά μαζί…και όπως λέει και πολυαγαπημένη μου Άλκηστις Πρωτοψάλτη,δεν χωρίζουν, όμως, έτσι οι ζωές των ανθρώπων, που αγαπήθηκαν με τόσο κόπο…
      Νομίζω ότι έδωσες τα πιο γλυκά φιλιά !!Σε ευχαριστώ τόσο πολύ για τα καλά σου λόγια.Να έχεις ένα υπέροχο απόγευμα.

  4. Ο/Η magikifoni λέει:

    Αγαπητό Μελιτάκι, αγαπητό Μαρινάκι 🙂
    Το σίγουρο είναι πως γράφετε και οι δυο σας πολύ καλά και οι λέξεις σας γεννούν μια όμορφη ροή με πολύ ζωντανές εικόνες αλλά και συναισθήματα..! Τώρα, για κάποιον λόγο νομίζω πως εσύ Μαρίνα έγραψες τις »κόκκινες» παραγράφους κι εσύ Μελίτα τις »μαύρες»!! Δεν ξέρω αν είμαι σωστή..
    Πάντως η συνεργασία σας μου άρεσε πολύ! Υπέροχη η ιστορία σας.. (που πιστεύω ότι όντως την έγραψε η ζωή 🙂 και πολύ χαίρομαι αν πράγματι είναι έτσι!!)
    Μελίτα θα σου ζητήσω συγγνώμη για τις πολλές μου απουσίες… Βλέπεις το καλοκαίρι με ρούφηξε στον παλμό και στη θάλασσά του!!
    Ελπίζω να είσαι καλά! Σε φιλώ γλυκά!

    • Ο/Η melita λέει:

      Καλησπέρα φωνούλα μου , σε ευχαριστούμε τόσο πολύ για τα καλά σου λόγια.Η αλήθεια είναι πως το ευχαριστηθήκαμε και οι δύο και περάσαμε υπέροχα.
      Βρε μην είσαι χαζούλι ,τι συγνώμη να ζητήσεις δεν κρατώ απουσιολόγιο , ίσα ίσα χαίρομαι που περνάς όμορφα και διασκεδάζεις, σου αξίζει μετά από τόσο δύσκολο χειμώνα με διαβάσματα κτλ.
      Σε φιλώ γλυκά και εγώ.
      PS.(Μην το πεις πουθενά αλλά και εγώ για κάποιο λόγο πιστεύω ότι μάντεψες σωστά χαχαχαχα).

  5. Ο/Η Antriana..Io λέει:

    Σε βρήκα από τη drama queen και διάβασα το ίδιο κείμενο από εκεί.. μου άρεσε όλο αυτό που γράψατε, μπράβο σας κορίτσια:) Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού να έχεις και χάρηκα για τη γνωριμία:*)

    • Ο/Η melita λέει:

      Καλησπέρα Αντριάνα, σε ευχαριστούμε πολύ για τα καλά σου λόγια . Εύχομαι και σε εσένα όσο καλοκαίρι περίσσεψε να το απολαύσεις .
      Η χαρά είναι όλη δική μου 🙂 .Να έχεις ένα υπέροχο απόγευμα. Σε φιλώ.

  6. Ο/Η Τελευταίος λέει:

    …Μαρίνα. Και βεβαίως το αντίθετο πρέπει να ισχύει για τα μαύρα.

    Σας στέλνω την καλημέρα μου κι από ότι καταλαβαίνω, την αλήθεια δε θα τη μάθω ποτέ! Δεν πειράζει όμως, εσείς να είστε καλά!

    (Αν θες να διαβάσεις το σχόλιο από την αρχή, τότε πέρνα από το ιστολόγιο της Μαρίνας.)

    • Ο/Η melita λέει:

      Καλησπέρα Κώστα μου,
      χαχαχαχχαχα πολύ γέλασα με το sequel σχόλιο σου και που μπήκες στη διαδικασία (για να μην κακοκαρδίσεις) να απαντήσεις και στις δύο.
      Σε ευχαριστούμε πολύ για τα ευγενικά σου λόγια. Να έχεις ένα πολύ όμορφο βράδυ.

      PS. Βρε Κώστα δεν είναι ωραίο να υπάρχει ένα μυστήριο …μέχρι και τρία σχόλια πιο πάνω από εσένα?χαχαχαχχαχ

  7. Ο/Η Pepita λέει:

    Ό,τι πιο υπέροχο έχω διαβάσει το τελευταίο διάστημα.. Μπράβο δεν έχω λόγια! Με άγγιξε…γιατί μου φέρνει αναμνήσεις και περισσότερο μου θυμίζει τον όρκο που είχα δώσει μια φορά με κάποιον..!
    Keep goin!! 🙂

  8. Ο/Η e-Rose λέει:

    Ειλικρινά έχετε τη δυνατότητα να μαγεύετε με τον γραπτό σας λόγο…
    Μια ακόμη πολύ όμορφη ανάρτηση…προσωπικά ανατρίχιασα με τις τόσο ρεαλιστικά αποτυπωμένες εικόνες που μας προσφέρατε 🙂
    Ευχαριστούμε….
    Καλό απόγευμα 🙂

    • Ο/Η melita λέει:

      Χαίρομαι πάρα πολύ που σου άρεσε e -Rose μου και που μπόρεσε να σε αγγίξει. Σου εύχομαι να έχεις ένα όμορφο απόγευμα.Σε φιλώ.

  9. Ο/Η Joker λέει:

    Το κόκκινο είναι της βασίλισσας, το μαύρο δικό σου… Στην τύχη πάντα, γράφετε και οι δυο τόσο όμορφα που δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποια έγραψε τι… Όμορφο κείμενο κορίτσια 🙂

    • Ο/Η melita λέει:

      Καλημέρα Τζοκεράκι μου,
      Γνωρίζω τον ελάχιστο χρόνο που διαθέτεις και γι αυτό σε ευχαριστώ που ένα μέρος του το διέθεσες για να διαβάσεις το κείμενο μας. Έχεις δίκιο το μαύρο είναι το δικό μου και το κόκκινο της Μαρίνας. Χαίρομαι που σου άρεσε.
      Να έχεις μια όμορφη ημέρα. Σε φιλώ.

  10. Ο/Η Emma Blackprincess λέει:

    Καλησπερα Μελιτα, μπηκα για πρωτη φορα στο blog σου αλλα αμεσως ενοιωσα οικεια!! ο τροπος που γραφεις ειναι πολυ ωραιος!! 🙂 ελπιζω οποτε βρεις χρονο να επισκεφτεις και το δικο μου!!

    • Ο/Η melita λέει:

      Καλησπέρα Emma και καλωσόρισες !
      Νομίζω ότι ένιωσες οικεία γιατί μια πριγκίπισσα πάντα νιώθει σαν στο σπίτι της μέσα στα παραμύθια. Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια και εύχομαι να τα λέμε.
      Ήδη μπήκα και έριξα μια πρώτη ματιά και θέλω να σου πω ότι η γραφή σου είναι άκρως συναισθηματική και δυνατή.
      Σου στέλνω την καλησπέρα μου και τα φιλιά μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s