Είμαι από εκείνα τα παιχνίδια τα κουρδιστά…


Είμαι από εκείνα τα παιχνιδάκια τα κουρδιστά.

Η πρώτη φορά που άνοιξα τα μάτια μου ,ήταν όταν ο κατασκευαστής μου , μου έβαζε την τελευταία βίδα. Δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα από την γέννηση μου να σας πω την αλήθεια, για τον απλό λόγο του ότι δεν πρόλαβα να δω ή να ζήσω τίποτε .Το μόνο που θυμάμαι σαν όνειρο, ίσως και να ήταν , ήταν τα λόγια του :
«Σε έφτιαξα με πολλή αγάπη . Είμαι σίγουρος ότι θα κάνεις κάποιο παιδί πολύ ευτυχισμένο!’.

Βλέπετε με το που μπήκε η τελευταία βίδα μου , βρέθηκα σε μια σκοτεινή κούτα.
Και περίμενα…
Δεν ξέρω τι, αλλά ήμουνα σίγουρο ότι κάτι θαυμάσιο θα συμβεί. Απλά το ήξερα.
Και περίμενα…
Και έτσι πέρασαν μέρες, εβδομάδες, μήνες…
‘Ωσπου μια μέρα ένα χέρι με έπιασε και με έβγαλε από τα σκοτάδια μου και με έφερε στο φως ή καλύτερα στα φώτα μιας βιτρίνας παιχνιδιών.
Όχι δεν παραπονιέμαι, μια χαρά ήταν , ειδικά στην αρχή που όλος ο κόσμος περνούσε και θαύμαζε το γυαλιστερό χρώμα μου και τα περίτεχνα σκαλίσματα μου, εγώ ένιωθα τόσο περήφανο και χαρούμενο! Να φανταστείτε τα άλλα παιχνίδια κόντευαν να σκάσουν από τη ζήλια τους και δεν μου μιλούσαν αλλά εμένα δεν με ενδιέφερε και τόσο γιατί ήξερα ότι ήμουνα μοναδικό , αφού είχα ένα τόσο μεγάλο σκοπό να εκπληρώσω: «Να κάνω ένα παιδί ευτυχισμένο!»
Και έτσι λοιπόν περίμενα …εκείνο το παιδί…
Και πέρασαν πάλι οι μέρες , οι βδομάδες, οι μήνες. Και οι άνθρωποι έπαψαν πια να σταματούν στη βιτρίνα να με κοιτάζουν παρά έφευγαν βιαστικά. Που και που κάποιο παιδί κόλλαγε την μουρίτσα  του στο τζάμι και με έδειχνε στους γονείς του , αλλά εκείνοι του τραβούσαν το χέρι και το απομάκρυναν ψιθυρίζοντας κάτι σαν πολύ ακριβό…κρίση…οικονομία…δεν κατάλαβα να σας πω την αλήθεια.
Στενοχωρήθηκα , δεν θα σας πω ψέμματα, στενοχωρήθηκα τόσο πολύ που άρχισε το χρώμα μου να ξεθωριάζει και τα περίτεχνα σχέδια μου άρχισαν να μοιάζουν σαν κακογραμμένα μοτίβα, και όχι τίποτε άλλο αλλά να, έγινα βλέπετε και ο περίγελος και των άλλων παιχνιδιών . Ειδικά την ημέρα που ο ιδιοκτήτης του καταστήματος με άρπαξε βίαια και με έβαλε στο πίσω μέρος του μαγαζιού φωνάζοντας:
«Παλιόπραμα! Τζάμπα τα λεφτά που έδωσα για εσένα!», ένιωσα τόση ντροπή που αποφάσισα να κλείσω τα μάτια μου και να μην τα ξανανοίξω ποτέ!

Κάθε μέρα άκουγα τα γέλια, τις κοροϊδίες και τα πειράγματα των άλλων παιχνιδιών και κάθε μέρα βυθιζόμουνα όλο και πιο πολύ στον ύπνο μου κλείνοντας όλο και περισσότερο τα μάτια μου , ώσπου στο τέλος σιγά σιγά σώπασαν . Η μόνη συντροφιά μου ήταν κάποιοι κόκκοι σκόνης, που με τον καιρό γίνονταν όλο και περισσότεροι, που μου διηγούνταν τα ταξίδια τους με τον άνεμο. Δεν ξέρω αλλά είχα αποδεχτεί τη συντροφιά τους και αυτοί είχαν αποδεχτεί τη σιωπή μου.
Και ξαφνικά μια μέρα όλα άλλαξαν με μια και μόνη φράση:
» Να αυτό θέλω. Τυλίξτε το για δώρο!».

Στην αρχή σκέφτηκα ότι δεν μιλούσε για εμένα ,παρόλο που ένιωσα τη ζεστή της ανάσα στο πρόσωπο μου . Βεβαιώθηκα λίγο αργότερα πως έκανα λάθος, όταν ο ιδιοκτήτης του καταστήματος , με έπαιρνε από το ράφι, με ξεσκόνιζε και με τύλιγε σε μία κόλλα χαρτί.
Αλλά ακόμη και τότε δεν άνοιξα τα μάτια μου…
Λίγα λεπτά αργότερα , άκουσα μια παιδική φωνή να κελαηδά χαρούμενα:
» Μανούλα τι μου έφερες αυτή τη φορά;» και δυο μικρά χέρια να σκίζουν βιαστικά το χαρτί περιτυλίγματος μου.

«Τι πανέμορφο παιχνίδι που είσαι! Θα σε προσέχω, θα σε φροντίζω και θα σ’ αγαπώ για πάντα!», άκουσα τη φωνούλα να λέει.
«Δεν μπορεί να μιλάει για εμένα, έτσι δεν είναι; Λες να είναι αυτό το παιδί που είμαι πλασμένο να του χαρίσω την ευτυχία;»
Και για πρώτη φορά μετά από τόσο καιρό άνοιξα τα μάτια μου και αντίκρισα τις πιο όμορφες θαλασσιές χάντρες να έχουν τυλιγμένες μέσα τους όλα τα αστέρια της νύχτας.

Και έγινα το αγαπημένο παιχνίδι γι ‘ αυτά τα μάτια. Κάθε φορά ανυπομονούσα να γυρίσει από το σχολείο για να παίξουμε. Η ημέρα μου ξεκινούσε τη στιγμή εκείνη ακριβώς που έμπαινε σπίτι και φώναζε: «Μαμά , γύρισα!».
Ώρες ατέλειωτες με γέλια , χαρά και παιχνίδι , που μας έβρισκαν αποκαμωμένους στο κρεβάτι αγκαλιά. Τότε με χάιδευε , με φίλαγε , με σκέπαζε τρυφερά με εκείνη την μπλε κουβερτούλα, τη μαλακή , για να μην κρυώσω.  Και ένιωθα τόση μα τόση ευτυχία, επειδή έκανα ένα παιδί τόσο χαρούμενο. Αχ και να ξέρετε δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία για ένα παιχνίδι από αυτή.
Και αλήθεια σας το λέω δεν με πείραξε όταν μετά από καιρό ζωγράφισε με μαρκαδόρους πάνω στη δική μου μπογιά, γιατί η δική του ζωγραφιά φάνταζε στα μάτια μου πολύ πιο όμορφη από τα δικά μου περίτεχνα σχέδια. Ούτε εκείνη τη φορά που πήρε το κατσαβίδι και έβγαλε τις βίδες μου  και έσπασε τα ελατήρια μου, γιατί στα αυτιά μου ηχούσαν ακόμα τα λόγια του : «Θα σε προσέχω, θα σε φροντίζω και θα σ’ αγαπώ για πάντα!».
Ακόμη και τότε που με κρατούσε καιρό ξεχασμένο μέσα σ’ ένα σκοτεινό συρτάρι και με έβγαζε κάθε φορά που ήθελε , σπάζοντας και κομματιάζοντας με ,με ένα βλέμμα χαιρέκακο, (αλήθεια που κρύφτηκαν τα αστέρια που είχε στα μάτια του ; ) ακόμη και τότε…δεν του κράτησα κακία, πως να κρατήσεις άλλωστε, σε κάποιον που του έχεις δώσει όλη την αγάπη και τον εαυτό σου;
-«Κοίτα παλιατζούρα που έχει μαζέψει. Καθάρισε βρε αγόρι μου επιτέλους το δωμάτιο σου!»
-«Ουφ , βρε μάνα με ζάλισες! Άντε φέρε μια σακούλα σκουπιδιών να πετάξω τίποτε».
-«Αχ ωραία με έβγαλες από το συρτάρι μετά από τόσο καιρό. Πόσο μου έλειψες! Επιτέλους θα παίξουμε! Σ’αγαπώ τόσο πολύ!»
-«Θα το πετάξεις και αυτό;»
Κράτησα την ανάσα μου , περιμένοντας την απάντηση σου , νόμισα ότι άκουσα τους χτύπους της καρδιάς μου να σταματούν…
«-Αυτό το παλιόπραμα; Εννοείται!»
Τι είναι αυτό; Δάκρυ; Κλαίνε τα παιχνίδια; Αποκλείεται λάθος θα έκανα. Τα παιχνίδια γεννήθηκαν μόνο για να κάνουν τους άλλους ευτυχισμένους και γι’ αυτό είναι πάντα χαρούμενα, αυτός είναι ο σκοπός τους. Κατασκευαστικό λάθος είμαι σίγουρο. Γιατί όμως άραγε πονάει τόσο πολύ;
Και καθώς έπεφτα μέσα σε μια σακούλα με σκουπίδια , άκουγα τον ήχο της φωνής του να λέει : «Θα σε προσέχω , θα σε φροντίζω και θα σ΄αγαπώ για πάντα!»

Είμαι από εκείνα τα παιχνιδάκια τα κουρδιστά…

melita 26/6/12

για σένα ονειράκι…

Advertisements

About melita

Θα 'θελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη, μ' όλη μου τη δύναμη. Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο, καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει... Τάσος Λειβαδίτης
This entry was posted in Παραμύθια, Σταλαγματιές ψυχής & ονείρων ή απλά οι σκέψεις μου... and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

46 Responses to Είμαι από εκείνα τα παιχνίδια τα κουρδιστά…

  1. Ο/Η Δημητρης λέει:

    Πως κατάφερες και πάλη τα ίδια και χειρότερα, να με κάνεις να είναι υγρά τα μάτια μου από το τόσο τρυφερό σου παραμύθι ..εχω πάρει ένα κουρδιστό Αι Βασίλη στην μικρή μου κόρη κάθε χρονιά με την ίδια πρωτόγνωρη λαχτάρα το κουρδίζει ναι Μελιτα εδώ και 20 και πάνω χρόνια …
    Με καθε παραμύθι σου αισθάνομαι πως κάποιος ήρωας του είμαι εγω ναι τόσο απλά τα λέω ..
    Σημάδεψες πάλη αχ εσύ αχ….καλησπέρα από την Κάτω Τούμπα και την Θεσσαλονίκη μας..Που ενα αεράκι φυσά απαλό τι καλααααα

    • Ο/Η melita λέει:

      Καλησπέρα Θεσσαλονικιέ μου,
      αν κατόρθωσα έστω και λίγο να σε αγγίξω με το κείμενο μου , πέτυχα το σκοπό μου .
      Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τα υπέροχα λόγια σου που πάντα με συγκινούν .
      Να έχεις ένα όμορφο απόγευμα. Σε φιλώ γλυκά.

  2. το εχω ξαναδιαβασει αυτο το παραμυθι.. κατι μου θυμιζει

    πολυ ομορφο, πολυ ευαισθητο

    • Ο/Η melita λέει:

      Αν εννοείς ότι το έχεις διαβάσει κάπου αλλού πέρα από το blog μου, είμαι σίγουρη πως όχι , γιατί μόλις χθες το βράδυ πήρε σάρκα και οστά στο μυαλό και στο πληκτρολόγιο μου.Εξάλλου σε κάθε τι που βάζω και δεν είναι δικό μου , αναγράφω πάντα την πηγή.
      Αν εννοείς ότι έγινες και εσύ παιχνιδάκι κουρδιστό κάποια στιγμή στη ζωή σου …ίσως και να το έχεις ξαναδιαβάσει :).
      Σε ευχαριστώ για το σχόλιο και την επίσκεψή σου .
      Σε φιλώ.

      • οχι, εννοω πως καπου το εχω διαβασει, μου φαινεται γνωστο απο την αρχη ως το τελος, αλλα αφου μου λες πως ειναι δικο σου.. δεν επιμενω..

        κουρδιστο παιχνιδακι; εγω;
        ισως και ναι ισως και οχι..
        νομιζω οτι οτι εκανα στη ζωη μου, ηταν επειδη το ηθελα εγω και οχι οι αλλοι..

        παρα πολυ ομορφο και παλι μπραβο!

        • Ο/Η melita λέει:

          Νομίζω ότι είναι πολύ εύκολο να ανακαλύψει κάποιος, ειδικά από τη στιγμή που τα κείμενα είναι στο ίντερνετ , αν ανήκει σε κάποιον άλλο.Παρόλα αυτά να ξέρεις ότι δεν θα έβαζα κάτι που ανήκε σε κάποιον άλλο δημιουργό χωρίς την έγκριση ή την πηγή.
          Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.Να έχεις καλό υπόλοιπο ημέρας 🙂 .

  3. Ο/Η ainafets λέει:

    Λυπητερή ιστορία, θα έλεγε κάποιο παιδάκι…και συγχρόνως γοητευτική!
    Μήπως δεν «κάνει» να δίνουμε υποσχέσεις αιώνιας αγάπης και φροντίδας, αν δεν είμαστε σίγουροι πως θα τις τηρήσουμε;
    Ποιός μπορεί να μας εγγυηθεί πως στο τέλος δεν θα απογοητευτούμε ή δεν θα απογοητεύσουμε;
    Θα είχε ενδιαφέρον πώς θ’ αντιδρούσαν τα παιδάκια σου αν τους διηγόσουν, την ιστορία που έγραψες για μας, τα μεγάλα παιδιά! 😉

    ΑΦιλάκια και να έχεις μια γαλήνια νύχτα! 🙂

    • Ο/Η melita λέει:

      Καλημέρα μαγισσούλα μου, νομίζω ότι δεν πρέπει να δίνουμε καθόλου υποσχέσεις, είτε αφορούν αυτές της αιώνιας αγάπης είτε όχι, αν δεν μπορούμε να της τηρήσουμε γιατί στο τέλος καταλήγουμε να πληγώνουμε τους άλλους. Φαντάζομαι πως θα στεναχωριόντουσαν για το κουρδιστό παιχνιδάκι αλλά μιας και δεν πρόκειται να τους την διαβάσω ποτέ , δεν νομίζω ότι θα μάθουμε 🙂 .
      Σε ευχαριστώ τόσο πολύ για τα πάντα ευγενικά σου σχόλια. Να έχεις μια πολύ όμορφη ημέρα.

  4. Ο/Η Euzonas λέει:

    Για να καταλάβεις, έψαχνα να βρω φράση για να βάλω στο ποστ στο φέις… Δε βρήκα… 😛

    καλό ξημέρωμα… :)!

    • Ο/Η Euzonas λέει:

      Παραμυθάρα απλά…!

    • Ο/Η melita λέει:

      Βρε Γιώργο μην με παρεξηγήσεις, φταίει λίγο το ξενύχτι , λίγο το ότι δεν έχω πιει καφέ αλλά τι λες κορώνα μου, και εγώ δεν μπορώ να το συλλάβω;

      • Ο/Η Euzonas λέει:

        Έλεγα ότι έψαχνα μια φράση από το κείμενο(παραπάν) να βάλω στο Post στο facebook… αλλά όλο το κείμενο, όλες οι φράσεις, μία και μία… :)! Thats all… ! Stop 3enuxt, kanei kako… 😛

        • Ο/Η melita λέει:

          Ωωωωωω τι καλός! Σε ευχαριστώ τόσο πολύ!
          Αχ τα έχω πει πιο μπροστά από εσένα για το ξενύχτι και την έλλειψη καφείνης στον οργανισμό μου αχχαχαχαχαχαχαχχα.
          Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου.

  5. Ο/Η moodytimes λέει:

    Δεν έχω πετάξει ούτε ένα παιχνίδι στη ζωή μου εκτός αν χαλούσε απο ατύχημα και δεν έπαιρνε διόρθωση.Μεγαλώνοντας τα χάριζα όλα είτε στα μικρότερα ξαδελφάκια μου είτε σε άλλα παιδιά. Καλώς ή κακώς είχα δεθει συναισθηματικά μαζί τους και είχα νοιώσει τόσο ευτυχισμένος που το να τα πετάξω ισοδυναμούσε με δολοφονία στο μυαλό μου.Δε θελω να ξέρω τι κατάληξη είχαν τα περισσότερα μετά απο χρόνια.Το τελευταίο που θα’θελα να θυμάμαι είναι την έκπληξη και το χαμόγελο που συνόδευαν τη φράση «μου το χαρίζεις στ’αλήθεια έτσι?Δε με κοροιδεύεις»
    Καλημέρα
    Υ.Γ Δεν υπάρχει περίπτωση να μη σταματήσω σε παιχνιδοβιτρίνα ακόμα και τώρα και να χαζεύω. Έρχονται στο μυαλό όλες οι «επικές ταινίες» που έφτιαγνα με στρατιώτες,εξωγήινους,τέρατα, ζώα, action men……
    Για το κείμενο τι ναπω παραπάνω,φαντάζομαι κατάλαβες απο το σχόλιο

    • Ο/Η melita λέει:

      Καλημέρα Moody μου, αν κρίνω από την συμπεριφορά σου προς τα παιχνίδια που θεωρούνται άψυχα από τους ανθρώπους…νομίζω ότι είναι πολύ τυχερό το άτομο/α που είναι δίπλα σου.
      Το χαμόγελο και η αντίδραση αυτή ενός παιδιού όντως δεν συγκρίνεται με τίποτε 🙂 .
      Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, με συγκινείς ειλικρινά. Να έχεις μια τέλεια ημέρα.

  6. Ο/Η perseus76 λέει:

    Εύστοχη ιστορία που καρφώνει τις καρδιές με την αλήθεια της.
    Γεμάτος σκουριασμένες βίδες και σπασμένα ελατηριάκια σε χαιρετώ.

    • Ο/Η melita λέει:

      Τα αγαπημένα μου παιχνίδια είναι αυτά με τις σκουριασμένες βίδες, το ξεθωριασμένο χρώμα και τα σπασμένα ελατήρια, γιατί πάντα έχουν μια ιστορία να πουν και πολλή αγάπη να δώσουν.
      Σε ευχαριστώ για το σχόλιο και τα καλά σου λόγια.Να έχεις μια όμορφη ημέρα με χαμόγελο 🙂 .

  7. Ο/Η ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ λέει:

    Θα μπορούσα να γράψω πολλά αλλά δεν υπάρχει λόγος. Θα ήθελα απλά να σου πω ένα μπράβο για το υπέροχο κείμενο σου που είναι τόσο όμορφο και τρυφερό κρύβει μέσα του όμως και πολλά μηνύματα.
    Μακάρι η έμπνευση να είναι συνέχεια στο πλευρό σου και να σου χαρίζει σκέψεις για τόσο όμορφες δημιουργίες.
    Συγχαρητήρια πολλά. 🙂

    • Ο/Η melita λέει:

      Σε ευχαριστώ πολύ βασίλισσα, με συγκινείς.Και ξέρεις πόσο πολύ μετράνε τα λόγια σου για εμένα.Σου στέλνω τα φιλιά μου και την αγάπη μου.

  8. Ο/Η vasoulakikar λέει:

    Mελιτάκι μου, πόσο όμορφο το κείμενο σου..
    Ότι παιχνίδι είχα ποτέ μου το πρόσεχα, του μιλούσα σα να είχε ψυχή.
    Έφταναν στιγμές που έλεγα τα προβλήματα μου σε κάποιο απο αυτά και περίμενα με ανυπομονησία να δω απάντηση στα ματάκια κάποιου λούτρινου η πλαστικού παιχνιδιού. Φυσικά δεν πήρα ποτέ, αλλά μόνο και μόνο που υπήρχαν πάντα εκεί, διαθέσιμα να τα πρήξω με τα δικά μου, ήταν κάτι παραπάνω απο παιχνίδια μου.
    Ακόμη και τώρα λοιπόν, στα 22 μου, τα κοιτώ και τους μιλώ σα να είμαι απο άλλο πλανήτη και άλλες φορές τα υποτιμώ λέγοντας τους οτι είναι άψυχα και φέρομαι χαζά μιλώντας τους..
    Τα αγαπώ όμως.. Είναι η συντροφιά μου για πάνω απο μια δεκαετία. Δε με αφηνουν ποτε και είναι πάντα εκεί όταν τα χρειάζομαι.
    Για άλλη μια φορά μίλησες στις ψυχές μας.
    Είμαι σίγουρη οτι όλα τα παιχνίδια κουρδιστά και μη, ένιωσαν την αγάπη και τη συμπόνοια σου.
    Πολλά φιλιά,
    Βασούλα.

    • Ο/Η melita λέει:

      Τα παιχνίδια είναι η αγαπημένη και τρυφερή παρέα ενός παιδιού, ένας σύντροφος στις δυσκολίες αλλά και στις χαρές, στο παιχνίδι και στα γέλια.
      Είναι ένας πολύ συνδετικός κρίκος που αφορά την ανάπτυξη και τη διατήρηση της σωστής ψυχικής ισορροπίας ενός παιδιού.
      Μα νεραϊδούλα μου είσαι από άλλο κόσμο δεν το έχεις καταλάβει; Τέτοια ευγένεια ψυχής , τόση τρυφερότητα και τόση αγάπη που δείχνεις τόσο στα έμψυχα όσο και στα άψυχα , μόνο από άτομα που δεν ζουν σε αυτόν τον πλανήτη αλλά σε ένα δικό τους , γεμάτο αγάπη και καλοσύνη μπορείς να συναντήσεις.
      Σε ευχαριστώ για το πολύ όμορφο σχόλιο σου και τα καλά σου λόγια. Να έχεις καλό υπόλοιπο ημέρας. Σε φιλώ γλυκά.

  9. Ο/Η onlyandjustme λέει:

    Υπέροχο και τόσο συγκινητικό το παραμυθάκι σου Μελίτα μου….Πραγματικά πολύ όμορφο…Το λυπήθηκα στο τέλος το κουρδιστό παιχνίδι με τον ιδιοκτήτη που του έτυχε…Να έχεις μια πανέμορφη και κυρίως χαμογελαστή νύχτα κοριτσάκι… 🙂

  10. Ο/Η Stef λέει:

    Όμορφο κείμενο και πολυ συναισθηματικό, ωστόσο νομίζω είναι λίγο υπερβολικό να προκαλούνται τύψεις για πράγματα που στο τέλος δεν ισχύουν κιόλας.. όσο περισσότερο διαβαζω το μπλοκ σου, τόσο περισσότερο αρνητικά συναισθήματα μου προκαλούνται, αφού δεν αφήνεις και κάτι θετικό στο τέλος ρε παιδί μου, έτσι να αποβάλει λίγο αυτό το συναίσθημα του αβοήθητου και της ματαίωσης… Το σίγουρο είναι ότι δεν κάνουν για καταθλιπτικούς αυτά τα κείμενα.. 🙂

    • Ο/Η melita λέει:

      Καλησπέρα Stef,
      Όταν δημιούργησα αυτό το blog ήξερα ότι άφηνα ένα παράθυρο στις σκέψεις και τα συναισθήματα μου από το οποίο μπορούσαν να ρίξουν κλεφτές ματιές άνθρωποι που δεν γνωρίζω. Ήξερα επίσης πολύ καλά πως όταν εκτίθεσαι, γιατί ουσιαστικά αυτό κάνω με το να ξεγυμνώνω την ψυχή μου, ότι δεν θα έχω μόνο θετικά σχόλια και προτάσεις αλλά και αρνητικές σκέψεις επί των κειμένων μου. Γιατί είναι απόλυτα λογικό ότι όλοι οι άνθρωποι δεν έχουν ίδιο τρόπο σκέψης και επίσης τα συναισθήματα της στιγμής διαφέρουν από άτομο σε άτομο.
      Στην ζωή δεν είναι δυνατόν να βιώνουμε μόνο χαρούμενες στιγμές, βιώνουμε και καταστάσεις που μας θλίβουν και μας στεναχωρούν. Η συγκεκριμένη ιστορία είναι κομμάτι της ζωής μου και προσωπική εμπειρία. Επέλεξα να την παρουσιάσω μέσα από ένα παραμύθι γιατί ήθελα να σταθώ στις σκέψεις και τα συναισθήματα που μου δημιούργησε και όχι στην κατάσταση αυτό καθ’ αυτό.
      Τέλος, επέτρεψε μου να διαφωνήσω μαζί σου στο γεγονός ότι τα κείμενα μου είναι καταθλιπτικά. Θεωρώ πως από τα τετρακόσια είκοσι post που έχω αναρτήσει είναι ελάχιστα τα κείμενα που θα σου αφήσουν μια πικρή γεύση όταν τα διαβάσεις. Δεν ξέρω αν τα κείμενα μου είναι για καταθλιπτικούς ή όχι, σίγουρα όμως είναι για ανθρώπους που βιώνουν την ζωή σε όλες τις εκφάνσεις της.
      PS: Τολμώ να πω πως το σχόλιο σου με στεναχώρησε και με προβλημάτισε γιατί δεν μου έχει ξαναπεί κανείς κάτι τέτοιο για κάποιο κείμενο μου. Και εγώ πάντα πριν αναρτήσω κάτι εξετάζω τι συναισθήματα μπορεί να δημιουργήσει ένα κείμενο ή μια σκέψη σε κάποιον. Ποτέ δεν αποκόμισα τόσο «βαριά» συναισθήματα όσο περιγράφεις.
      Όπως και να έχει σου εύχομαι ένα όμορφο υπόλοιπο ημέρας.

      • Ο/Η Stef λέει:

        Χαιρετώ. Νιώθω ότι σε στεναχώρησα και γι’ αυτό απολογούμαι. Ο στόχος ποτέ δεν είναι προσωπικός όταν γίνονται σχόλια σε σκέψεις και συναισθήματα. Κάτι τέτοιο θα ήταν ειρωνικό αφού και γω σκέψεις και συναισθήματα εξέφρασα. Πρώτο, δεν είπα ότι τα κείμενα σου είναι καταθλιπτικά. Είπα ότι τέτοια κείμενα δεν κάνουν για καταθλιπτικούς, αλλά για να πω και το δίκιο αναφερόμουν στα 2-3 ποστς που διάβασα και όχι στα 420 που σαφώς δεν έχω διαβάσει. Συνεπώς ήταν λάθος να γενικεύσω με βάση 2-3 κείμενα. Πέρα από αυτό, οι καταθλιπτικοί βιώνουν αυτό το συναίσθημα της απελπισίας και του αβοήθητου. Θεωρούν ότι τα πάντα είναι μάταια και συνεπώς είναι ανούσιο να προσπαθήσει κανείς για κάτι καλύτερο. Θεωρώ ότι ένα τέτοιο κείμενο θα είχε πολύ αρνητικό αντίκτυπο σε ένα τέτοιο άνθρωπο αφού απλά θα επιβεβαίωνε αυτή τη ματαιότητα. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Μέσα από τις χιλιάδες εκατομμύρια χρήστες που σερφάρουν καθημερινά στο ίντερνετ, όλο και κάποιος με σοβαρά συναισθηματικά προβλήματα θα μπει στο μπλοκ σου. Αυτό είναι αναπόφευκτο. Δεν μπορείς να προβλέψεις τι συναισθήματα θα αφήσεις στον καθένα, όσο προσεχτική και αν είσαι. Ούτε σημαίνει φυσικά ότι εσύ έχεις ευθύνη για οτιδήποτε αρνητικό προκύψει. Ελπίζω μέσα από αυτό το σχόλιο να πάρω πίσω τη στεναχώρια που σου προκάλεσα και να αφήσω μόνο τον προβληματισμό. Γράφεις υπέροχα! Αυτό δεν χωρεί αμφισβήτηση. Φαίνεται ότι δονείσαι ψυχικά και αυτό είναι πολύ σημαντικό για σένα αλλά και για αρκετούς αναγνώστες σου που σε ζουν διαβάζοντας σε. Και είναι αλήθεια ότι ο καθένας θα βιώσει τα κείμενα σου ανάλογα με τις εμπειρίες και τα βιώματα του, καθώς επίσης και το χαρακτήρα του. Για κάποιους, το ξεγύμνωμα της ψυχής είναι δύναμη, για κάποιους άλλους ανάγκη και για κάποιους άλλους, ακόμα μια απογοήτευση.
        Επαναλαμβάνω, ο στόχος δεν είναι προσωπικός… ελπίζω να πήρα πίσω τη στεναχώρια… αφήνω τον προβληματισμό. Αν τα κείμενα σου εκφράζουν τη ψυχή σου, είναι υπέροχα/η.

        • Ο/Η melita λέει:

          Καλημέρα Stef,
          Σε ευχαριστώ που μπήκες στην διαδικασία να μου εξηγήσεις και να με κάνεις να νιώσω καλύτερα παίρνοντας την όποια στεναχώρια μου δημιούργησε το προηγούμενο σχόλιο σου. Έχεις δίκιο γι αυτό που λες για τους καταθλιπτικούς ότι όταν διαβάσουν το συγκεκριμένο κείμενο θα επηρεαστεί η ψυχολογία τους αρνητικά αλλά το ίδιο θα συμβεί και σε κάποιον που απλά δεν έχει καλή διάθεση την στιγμή που το διαβάζει. Γιατί όπως προείπα το συγκεκριμένο κείμενο είναι εις γνώση μου λίγο θλιβερό γιατί περιγράφει ένα κομμάτι της ζωής μου, ένα βίωμα μου και στην ζωή πέρα από το άσπρο υπάρχει και το μαύρο γι αυτό πολλές φορές δημιουργείται το γκρι.
          Εννοείται ότι δεν μπορώ να προβλέψω τι ψυχικό αντίκτυπο θα έχει ένα κείμενο στον αναγνώστη αλλά μπορώ να καταλάβω τι συναισθήματα περίπου θα δημιουργήσει (χαράς, λύπης, κ.τ.λ.)
          Θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για τα καλά σου λόγια που αναφέρεις κατά μήκος της απάντησης σου. Σου εύχομαι να έχεις μια πολύ όμορφη ημέρα.

  11. Παράθεμα: “Σε έφτιαξα με πολλή αγάπη . Είμαι σίγουρος ότι θα κάνεις κάποιο παιδί πολύ ευτυχισμένο!’. « Kopanakinews’s Weblog

  12. Ο/Η melita λέει:

    Σας ευχαριστώ πολύ για την αναδημοσίευση του κειμένου. Με τιμάτε και με χαροποιεί τε ιδιαίτερα.Να έχετε ένα όμορφο βράδυ.

    • Ο/Η melita λέει:

      Το συγκεκριμένο κείμενο το αγαπώ πολύ , γιατί γράφτηκε για ένα πρόσωπο που σημαίνει πολλά για εμένα αλλά και γιατί πήρε σάρκα και οστά σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου.
      Είναι μεγάλη μου τιμή που το αναδημοσιεύετε και που σας αρέσουν κείμενα δικά μου αλλά και post που έχω βάλει.
      Καλό απόγευμα να έχετε.

  13. Ο/Η koultoura 1991 λέει:

    Μου επιτρεπετε να πω κι εγω μια ιστορια?Την ιστορια του πρωτου μπαλονιου.Αρχιζω λοιπον.Ειμαι το πρωτο μπαλονι,κατασκευασμενο απο καουτσουκ.Κατασκευαστηκα σε ενα υγρο, υπογειο εργαστηριο,απο εναν πολυ σπουδαιο ανθρωπο.Ειχε πυκνα, σγουρα μαλλια και βαθυγαλαζα ματια.Και χαρακτηρα αδαμαντινο.Αφου με περιεργαστηκε, μου ειπε στοργικα»Αντε να γνωρισεις τον κοσμο μονο σου..Κι αμεσως ανοιξε το παραθυρο και με αφησε ελευθερο.Απ τη μια, ειχα την περιεργεια να γνωρισω τους αλλους ανθρωπους, αλλα απ την αλλη, στεναχωρεθηκα, που αποχωριζομουν αυτο τον υπεροχο ανθρωπο.Τριγυρω εβλεπα αλλους πλουσια ντυμενους κι αλλους να ζητιανευουν στη γωνια.Οι αμαξες με τα αλογα εκαναν θορυβο, σηκωναν σκονη και τρομαζα.Πολλες φορες, η λασπη με λερωνε, αλλα τα νερα του Ταμεση με ξεπλενανε.Ειχα βρει αυτον τον τροπο…Καποια στιγμη, μια μελισσουλα ηρθε πανω μου.»Μη με τσιμπησεις σε παρακαλω, της ειπα»-Μην φοβασαι, ειπε εκεινη, δεν φαινεσαι κακο, αλλωστε δεν θα ηθελα να σε σκοτωσω..ουτε να πεθανω κι εγω η ιδια.Κια μεσως γιναμε φιλοι.Προσεχε μου ειπε, οι ανθρωποι ειναι κακοι ωρεςωρες..Και πραγματι, ειχε δικιο.Καποιο παιδι καλοντυμενο, με κλωτσησε αλυπητα, ενας αλλος με χτυπησε τοσο δυνατα και πονεσα.Κοντοσταθηκα στην αυλη μιας επαυλης, να ξεκουραστω.Εκει ειδα παιδια ευτυχισμενα, να παιζουν, να γελουν,και καποιες καλες κυριες με ασπρες ποδιες να τα περιποιουνται.Σκεφτηκα ποσο ευτυχισμενο θα ημουν, αν εμενα κοντα τους. Θα γινομουν ισως, το αγαπημενο παιχνιδι τους.Μα μολις μ αντικρυσαν, μια εκφραση αηδιας σχηματιστηκε στο προσωπο τους.»Τι παλιοπραγμα ειν αυτο»ειπαν.Θυμωσα.Οχι επειδη δεν τους αρεσα.Δεν μ ενοιαζε αυτο.Αλλα με τον τροπο τους ενιωθα να προσβαλλουν τον κατασκευαστη μου, εναν απ τους πιο εξυπνους και σπουδαιοτερους ανθρωπους της εποχης!»Τι κουτα παιδια», σκεφτηκα, και συνεχισα το ταξιδι μου.Αποφασισα να επισκεφτω κι αλλες χωρες.Πεταξα πανω απο μεγαλες πολιτειες, ειδα λαους να πολεμουν για τη λευτερια τους,ανθρωπους να υπερασπιζονται το δικιο, αλλους λαους να ζουν με πρωτογονες συνθηκες…ωσπου στο τελοε, μπουχτισμενο πια, αποφασισα να γυρισω στη βαση μου.Στο εργαστηριο που κατασκευαστηκα.Περασαν αλλωστε, τοσα χρονια..Φτανοντας με λαχταρα στην πορτα του εργαστηριου, απογοητευτηκα.Δεν ηταν εκει.Ευτυχως ακουσα απο εναν θυρωρο το ονομα ενος μεγαρου.Ετρεξα.Μπηκα απ το παραθυρο.Ηθελα τοσο να ξαναντικρυσω το γλυκυτατο, αστραφτερο, βαθυγαλαζο βλεμμα..Ομως, το μονο που αντικρυσα, ηταν μια αδεια πολυθρονα και διπλα ενα σβησμενο, μισολιωμενο κερι.Και τοτε καταλαβα………

    • Ο/Η melita λέει:

      Καλημέρα koultoura 1991, πολύ όμορφη και τρυφερή η ιστορία σου! Να είσαι καλά που την μοιράστηκες μαζί μας , μου άρεσε πολύ ίσως γιατί το ύφος , το περιεχόμενο και η πλοκή της μου θύμισαν την δική μου ιστορία. Σου εύχομαι να έχεις μια όμορφη ημέρα.

  14. Ο/Η koultoura 1991 λέει:

    Και βεβαια συγχαρητηρια στην Μελιτα για την τρυφερη ιστοριουλα της…Θυμιζει σεναριο απο καλη, παλια, ταινια του Ντισνει…

    • Ο/Η melita λέει:

      Σε ευχαριστώ πολύ για το ευγενικό σου σχόλιο. Να είσαι καλά!

      • Ο/Η koultoura 1991 λέει:

        Επισης, και ναχεις καλες γιορτες…Ισως να καταλαβες στο κειμενο ποιος ηταν ο κατασκευαστης του πρωτου μπαλονιου.Δεν ηταν αλλος απο τον Μαικλ Φαρανταιυ, εναν απο τους μεγαλυτερους επιστημονες του 19ου αι, που ασχοληθηκε με τον ηλεκτρισμο ως επι το πλειστον,και επαξια κατατασσεται στην πρωτη…σειρα των κορυφαιων επιστημονων παγκοσμιως….Αυτα ετσι, πληροφοριακα.

        • Ο/Η melita λέει:

          Να έχεις καλές γιορτές επίσης , τις οποίες εύχομαι να τις υποδεχτείς με χαμόγελο και αισιοδοξία.
          Καλό σου βράδυ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s