Με χειροκρότημα θα τελειώσει το ζεϊμπέκικο…

Χθες το πρωί ένα λαμπερό άστρο έσβησε από το μουσικό στερέωμα αφήνοντας το πιο σκοτεινό. Δεν υπάρχει άνθρωπος που έχει ακούσει τη φωνή του Δημήτρη Μητροπάνου και δεν έχει δακρύσει.Είμαι σίγουρη πως φεύγει χορεύοντας ζεϊμπέκικο (ένα χορό που ήξερε καλά να κουμαντάρει και αύριο θα τον χειροκροτήσουν για τελευταία φορά).  Ακόμη και εγώ που οι προτιμήσεις μου αφορούν περισσότερο το έντεχνο, έχω πονέσει, δακρύσει , αγαπήσει και χορέψει με τα τραγούδια του Μητροπάνου. Εξάλλου είναι ευρέως γνωστό ότι η μεγαλύτερη «καψούρα» εκφράζεται με λαϊκά τραγούδια. Παρακάτω παραθέτω μία σύντομη βιογραφία του Δ. Μητροπάνου , την οποία έχει γράψει ο ίδιος, ως φόρο τιμής στο ταλέντο και τις υπέροχες μουσικές στιγμές που μας χάρισε.

Βιογραφία

Δημήτρης Μητροπάνος (1948 -2012)

«Η Αγία Μονή είναι μια συνοικία έξω από τα Τρίκαλα. Από ‘κει καταγόταν η μητέρα μου. Εκεί  γεννήθηκα κι εγώ ,στις 2 Απριλίου του 1948…κι εκεί μεγάλωσα. Ο πατέρας μου ήταν από ένα χωριό της Καρδίτσας στο οποίο εγώ πήγα για πρώτη φορά όταν ήμουν 10 χρονών. Τον πατέρα μου τον γνώρισα όταν ήμουν 29 ετών. Μέχρι τα 16 γραφόμουν «ορφανός». Νομίζαμε ότι ο πατέρας μου σκοτώθηκε στο αντάρτικο. Ώσπου τότε ήρθε ένα γράμμα που έλεγε ότι ζει και είναι στη Ρουμανία. Πέρασαν άλλα 13 χρόνια ωσότου να γυρίσει»…

Η Αγία μονή των ανθρώπων

«Στο σπίτι ζούμε η μάνα , η αδερφή μου που είναι μεγαλύτερη και εγώ. Υπήρχαν και δύο αδέλφια της μάνας μου που όμως ήταν φυλακή και εξορία για πολιτικούς λόγους»…
 «Η μητέρα μου κάνει φλοκάτες για να μας ζήσει. Όλο το χειμώνα τις φτιάχνει και τα καλοκαίρια που γίνονταν πανηγύρια πηγαίνει και τις πουλάει . Υπήρχε και τοπικό παζάρι και κάθε Δευτέρα όπου επίσης πηγαίνει»…
 « Η Αγία Μονή ήταν φτωχική συνοικία , υποβαθμισμένη και ήταν όλοι αριστεροί. Αφού κάθε εκλογές έρχονταν εκεί οι χωροφύλακες και ψήφιζαν για να υπάρχει …ισοζύγιο. Μικρή Μόσχα τη λέγανε … .
Πιτσιρικάδες ήμασταν όλοι μαζί τα παιδιά της γειτονιάς. Όλα στην ίδια κατάσταση , δεν είχαμε την άνεση για παραπάνω πράγματα . Μαζί στο παιχνίδι, μαζί και στο σχολείο… Τελείωνε το σχολείο , αφήναμε την τσάντα στο σπίτι και μέχρι να βραδιάσει εκεί… Και στο σχολείο στο διάλειμμα πάλι μπάλα παίζαμε. Ήμουν καλός μαθητής, αλλά δε νομίζω ότι ήταν κι από τις αγαπημένες μου ασχολίες το σχολείο.
Βαριόμουν να διαβάζω. Διάβαζα όσο ήταν για να περνάω πάντα. Δεν υπήρχε και κανένας που να διάβαζε πολύ την εποχή εκείνη. Δεν είχαμε και βιβλία. Δεν υπάρχει ακόμη η δωρεάν παιδεία, λεφτά δεν υπάρχουν για βιβλία…Ό,τι  μαθαίναμε από την παράδοση κι ό,τι διαβάζαμε στο διάλειμμα από κανένα δανεικό βιβλίο. Στα αρχαία ήμουν σκράπας. Τα μαθηματικά δεν χρειάζονταν τόσο διάβασμα. Ήμουν καλύτερος. Από τα
12 περίπου αρχίζουν και οι …καντάδες. Φτιάχνουμε και μια χορωδία… Λέγαμε ο ένας ενδιαφέρεται γι’ αυτήν , ο άλλος για την άλλη και κάναμε περατζάδα όλοι μαζί γύρω- γύρω μέχρι να μην αφήσουμε κανέναν παραπονεμένο . Όταν είχαμε σόλα τα αναλάμβανα εγώ. Με θεωρούσαν καλό για να τραγουδάω μόνος μου. Δεν είχα τη φωνή που χρειαζόταν η χορωδία… Να τραγουδάμε μας άρεσε πολύ πάντως. Ραδιόφωνο υπήρχε στο σπίτι από τότε που ήρθε ο θείος μου. Θυμάμαι το πρωί ακούγαμε ένα βουλγαρικό σταθμό που έπαιζε πολύ ωραία μουσική με ακορντεόν. Μετά πιάναμε Αμαλιάδα που είχε πολύ καλά λαϊκά . Ο Καζαντζίδης ήταν η παιδική μου λατρεία»…

Το ξύλο και το γρανάζι

 «Τα καλοκαίρια δούλευα για να βοηθήσω τα οικονομικά της οικογένειας. Στην αρχή γκαρσόν στην ταβέρνα ενός θείου μου… Μετά , στα 12-13, πήγαινα και δούλευα στις κορδέλες που κόβανε ξύλα»…
 «Κάπου στα 12-13 με καλούν για πρώτη φορά και εμένα στην ασφάλεια, μου εξηγούν τι ήταν ο πατέρας μου – ακόμα γράφομαι «ορφανός»- ο θείος μου , η οικογένειά μου και μου συστήνουν να …μάθω καμιά τέχνη γιατί με τέτοιο ιστορικό δεν έχω κανένα λόγο να πάω στο σχολείο , αφού δεν θα με αφήσουν να σπουδάσω. Από ‘κει είναι που μπλέκομαι και γω στο γρανάζι το πολιτικό κι αρχίζω να το ψάχνω. Και ξέρεις… δε χρειάζεται να κάνεις και πολλά …όταν έχεις τη στάμπα ότι και να γίνει σ’ εσένα έρχονται… Είχαν αρχίσει τότε οι Λαμπράκηδες. Ξέραμε ότι κάθε κίνηση παρακολουθείται , ειδικά κάποια άτομα ήμασταν στη μπούκα…
 «Ήμουνα στην τρίτη γυμνασίου όταν πια το πράγμα στα Τρίκαλα δεν πήγαινε άλλο. Μία σφαλιάρα που μου ‘δωσε καθηγητής γιατί μίλησα και είχα αυτές τις απόψεις γύρισε ανάποδα κι εμένα και τη μάνα μάνα μου. Δεν είχα φάει ποτέ μου ξύλο στο σπίτι»…
 «Το ’59 βγήκε ο θείος από τη φυλακή , αλλά δεν ήρθε στα Τρίκαλα. Έμεινε στην Αθήνα όπου δούλευε σαν διευθυντής σε μια κομματική επιχείρηση , την ΕΣΕΡΕ. Ένωση Συνεταιρισμών Εργοληπτών Ραφτών Ελλάδας. Μετά την τρίτη γυμνασίου λοιπόν , ’64 πια, κατεβαίνω κι εγώ στην Αθήνα και μένουμε οι δυο μας Αχαρνών 238. Ξέρεις, ένα παιδί από τα Τρίκαλα , πρόβλημα με την προφορά , ο «βλάχος», ο έτσι…Θα μου πήρε κανένα εξάμηνο η προσαρμογή»…
 «Έχω κολλήσει πια το μικρόβιο και με το που έρχομαι γράφομαι στους Λαμπράκηδες κι εδώ. Και με ακολουθούν και τα χαρτιά μου στην αστυνομία… Παρ’ όλα αυτά , εδώ είμαι καλύτερος μαθητής . Του 17 -18 . Μου αρέσει η χημεία , αλλά πριν τελειώσω το γυμνάσιο άρχισα να δουλεύω . Τραγουδιστής.

Μπιθικώτσης και Καζαντζίδης

 «Η εταιρεία του θείου μου έκανε μια συγκέντρωση στο «Πλακιώτικο Σαλόνι» όπου τραγουδούσε ο Μπιθικώτσης . Όταν τελείωσε το πρόγραμμα με ‘βαλαν και τραγούδησα. Κάτι του Θεοδωράκη, δε θυμάμαι… Ο Μπιθικώτσης έτυχε να ‘ναι ακόμα στο μαγαζί , με άκουσε , με φώναξε και μου είπε ότι «εσύ πρέπει να γίνεις τραγουδιστής» και «έλα να σε πάω εγώ στην Κολούμπια». Δεν το πήρα και πολύ στα σοβαρά εγώ , αλλά σιγά – σιγά άρχισε να μου αρέσει η ιδέα. Ειδικά όταν είδα και γνώρισα τον Καζαντζίδη. Είχαμε πάει ένα βράδυ στην «Τριάνα» του Χειλά που τραγουδούσε με τη Μαρινέλλα και είχα κάτσει όλη τη νύχτα να τον ακούω. Όρθιος. Για να μη χάσω τίποτα, να τα βλέπω όλα καλά. Εκείνο το βράδυ τον γνώρισα κιόλας από ένα φίλο που τον ήξερε και μετά πήγαμε και στο σπίτι που ‘μενε τότε με τη Μαρινέλλα ,στην οδό Κνωσσού. Η αλήθεια είναι ότι τότε, μόνο ο Καζαντζίδης με ενδιαφέρει. Μπροστά του δε βλέπω τίποτα άλλο. Ούτε τον Μπιθικώτση…Ακόμη κι αργότερα που δούλεψα με τον Θεοδωράκη ο καβγάς μας ήταν το ότι μόνιμα εγώ ήμουν υπέρ του Καζαντζίδη. Πηγαίναμε μετά τις συναυλίες κάπου και εγώ όπου έβρισκα τζουκ μποξ έβαζα φράγκο κι άκουγα Καζαντζίδη»…

Η ώρα για τα τραγούδια

«Πάω λοιπόν στην Κολούμπια όπως μου είπε ο Μπιθικώτσης . Και ο Τάκης Λαμπρόπουλος μου γνωρίζει τον Ζαμπέτα. Στο στιλ «πάρε αυτόν να εκπαιδευτεί». Έτσι βρίσκομαι να δουλεύω με τον Ζαμπέτα στα «Ξημερώματα». Δουλεύω μέχρι τις δωδεκάμισι και μετά φεύγω γιατί το πρωί πρέπει να πάω σχολείο. Από τους Λαμπράκηδες έχω γνωρίσει και τον Θεοδωράκη…Μετά τον βλέπω και στην Κολούμπια. Τη Μεγάλη Δευτέρα του 1966 τραγουδάω για πρώτη φορά σε συναυλία του Θεοδωράκη. Στο Παλλάς. Απ’ αυτές τις συναυλίες γίνομαι κάπως γνωστός σ’ έναν κόσμο που τότε ερχόταν πολύ στην Πλάκα. Φοιτητές και τέτοια… Έτσι βρίσκομαι να δουλεύω στις Εσπερίδες και μετά στο Λυχνάρι και στα Ταβάνια…Κάνω και κάποιες συναυλίες με τον Λεοντή όπου τραγουδάω την «Καταχνιά» και μετά γίνεται η χούντα. Από την Πλάκα, έτσι κι αλλιώς , μας μαζεύανε κάθε τόσο για εξακρίβωση και μας κρατούσαν στην Ασφάλεια. Πόσο μάλλον τώρα…Γυρίζω στον Ζαμπέτα κι από ‘κει αρχίζει η δισκογραφία. Στην Κολούμπια μου κάνουν συμβόλαιο για ένα χρόνο. Ηχογραφώ μόνο δύο τραγούδια , τα οποία τελικά δε βγήκαν ποτέ»… .
 «Το πρώτο τραγούδι που ηχογραφώ στην ΕΛΛΑΣΔΙΣΚ (την μετέπειτα ΠΟΛΥΓΚΡΑΜ) είναι του Βασίλη Κουμπή η «Χαμένη πασχαλιά». Δεν πρόλαβε να βγει καλά- καλά, γίνεται η 21η Απριλίου , ήταν και το Πάσχα, το απαγόρευσαν αμέσως. Έτσι ο πρώτος μου ουσιαστικά δίσκος γίνεται με τον Ζαμπέτα. Στον Ζαμπέτα χρωστάω πολλά . Ίσως είναι ο μόνος που χρωστάω τόσα πολλά . Μου φέρθηκε παραπάνω από καλά κι ήταν για μένα οι πρώτες μου εμπειρίες».

Οδός Νικοπόλεως

 «Δύο χρόνια αφότου ήρθα εγώ στην Αθήνα , ακολούθησαν η μητέρα μου και η αδερφή μου. Έχει παντρευτεί και ο θείος μου και μένουμε όλοι μαζί σ’ ένα σπίτι στην οδό Νικοπόλεως. Η αδερφή μου , η μητέρα μου , η θεία μου , ο θείος και τα παιδιά του θείου πια. Το ’66 γεννιέται ο πρώτος , το ’67 ο δεύτερος… Μεγάλη οικογένεια . Εντάξει , μια μεγάλη οικογένεια , πάντα έχει προβλήματα. Τρεις γυναίκες μαζί πώς να τα πάνε καλά ; (γέλιο)…Ήμουν και ο πιο μικρός οπότε με πρόσεχαν περισσότερο …Ήμουν και «το παιδί που ξενυχτάει»…Η μητέρα μου δε δουλεύει , αδελφή μου δουλεύει πωλήτρια , οπότε στο σπίτι έρχονται πια κάποια ικανοποιητικά λεφτά κι από μας. Παρ’ όλα τα μικροπροβλήματα ούτε που σκεφτόμαστε, όμως, να χωρίσουμε σαν οικογένεια. Μόνο όταν πια αρραβωνιάστηκε η αδερφή μου φύγαμε εμείς και πήγαμε …δίπλα πάλι, στην οδό Σκιάθου. Εκεί παντρεύτηκε η αδερφή μου και πάλι μένουμε όλοι μαζί. Ο γαμπρός μου , η αδερφή μου , η μάνα μου κι εγώ…Για να πάρω αναβολή από το στρατό γράφομαι σε μια σχολή οπερατέρ, φωτογράφων  κ.τ.λ., στην αρχή μου άρεσε κιόλας , αλλά δεν είχα και το χρόνο. Άλλωστε είχα βρει το δρόμο μου …Απλά έλεγα να περάσει ο καιρός , μπας και λυθεί το θέμα της δικτατορίας , γιατί αν πήγαινα φαντάρος ήξερα τι μέλλει γενέσθαι. Αλλά κάποια στιγμή η αναβολή μου διακόπτεται , παρουσιάζομαι στην Τρίπολη και μετά Αλεξανδρούπολη. Στη μονάδα που ήμουν ήταν όλοι χαρακτηρισμένοι . Δεν αποτελώ, λοιπόν , τίποτα το ιδιαίτερο. Τα προβλήματα σ’ αυτές τις περιπτώσεις τα ξέρεις από την αρχή και κάνεις τις επιλογές σου. Αυτοί κάνουν μια προσπάθεια να σου σπάσουν το ηθικό, να σε ξεφτιλίσουν … Σε βάζουν να κάνεις δουλειές που πώς να αντέξεις; Τι να κάνεις κι εσύ…Είκοσι ένα μήνες έμεινα στην Αλεξανδρούπολη . Από εκεί απολύθηκα , τον Ιανουάριο του 1973».

Παράξενος καιρός

 «Όταν απολύθηκα από το στρατό μένω με την αδερφή μου , το γαμπρό και τη μάνα μου στο Παλιό Φάληρο. Είναι κοντά η δουλειά μου , όλα τα μαγαζιά της παραλίας , έχει πάρει και ο θείος μου ένα σπίτι στη Νέα Σμύρνη…Πάλι μαζί σχετικά. Το ‘ 79 παντρεύομαι. Πριν παντρευτώ είχαμε σχέση ένα –ενάμιση χρόνο. Το ’80 πήρα ένα σπίτι στα Μελίσσια – η περιβόητη βίλα που χτίζω λέει τώρα για να στεγάσω τον έρωτά μου…έτσι διάβασα. Έμεινα εκεί σαν παντρεμένος, αλλά και μετά , όταν χώρισα , το ’86 –’87. Είναι η πρώτη φορά τότε που μένω μόνος. Οι δικοί μου μένουν ακόμα στο Παλιό Φάληρο. Νιώθω απαίσια…Δεν έχω μάθει να ζω μόνος. Ξυπνούσα και δεν ήθελα να πω καλημέρα σε κανέναν…Πες ότι δε δούλευα , πήγαινα στο σπίτι και κατά τις 12 μ’ έπιανε η τρέλα κι έπαιρνα τους δρόμους. Δεν ήθελα να κάθομαι στο σπίτι χωρίς να ε΄χω κάποιον να συζητάω…Από την άλλη , είμαι κοτζάμ άντρας , 40 χρονών πια. Δεν γίνεται ξαφνικά να πάρω τη βαλίτσα μου και να πάω να πω «μαμά , αδερφή , ήρθα». Να ‘ ρθει να μείνει η μαζί μου η μάνα μου δε γινόταν , γιατί πώς να μένει μόνη της τα βράδια όταν εγώ δούλευα…Κρατάω μια στάση παθητική τελείως. Γύρω στα δυόμιση χρόνια. Κι όταν δεν έχει ισορροπία, δεν είναι φυσικό να μη λειτουργείς και τόσο καλά γενικότερα;»…
 «Το ’90 κάνω πάλι μια εγχείριση στο λαιμό. Είναι και η κούραση του λαιμού,η υπερκόπωση ,αλλά το κύριο νομίζω ότι ήταν ο κακός τρόπος ζωής. Τσιγάρα, ξενύχτια»….
 «Το Δεκέμβρη του ’91 παντρεύομαι για δεύτερη φορά ύστερα από σχέση τριών ετών και γνωριμία τεσσάρων. Αν ήταν να διαλέξω μια μόνο περίοδο από τη ζωή μου , θα ήταν αυτά τα χρόνια και ιδιαίτερα οι τελευταίοι μήνες που περιμένω το πρώτο μου παιδί».

Τα τελευταία οκτώ χρόνια ο Δημήτρης Μητροπάνος έδινε σκληρή μάχη καθώς αντιμετώπιζε σοβαρότατα προβλήματα υγείας έχοντας υποβληθεί σε μεταμόσχευση νεφρού. Γεγονός που τον είχε εμφανώς καταβάλει.

Το πρωί της 17ης Απριλίου του 2012, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Υγεία, ιατροί του οποίου παρακολουθούσαν εξ αρχής την υγεία του, με οξύ διαρροϊκό σύνδρομο και εμετούς . Εκεί εμφανίζοντας πνευμονικό οίδημα, μεταφέρθηκε στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας όπου και άφησε την τελευταία του πνοή στις 11.00 το πρωί.
«Ο ασθενής Δημήτριος Μητροπάνος διεκομίσθη στο νοσοκομείο ΥΓΕΙΑ σήμερα το πρωί λόγω οξέως διαρροϊκού συνδρόμου και εμέτων. Στη συνέχεια παρουσίασε αιφνιδίως δύσπνοια. Μετεφέρθη στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, όπου αντιμετωπίστηκε για οξύ πνευμονικό οίδημα από το οποίο και κατέληξε την 11η πρωινή», ανέφερε η επίσημη ανακοίνωση. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης με έκτακτες μετατροπές των προγραμμάτων τους απέτισαν φόρο τιμής μεταδίδοντας τραγούδια και βιντεοσκοπήσεις των επιτυχέστερων ερμηνειών του καθώς και δηλώσεις πολλών που συνεργάστηκαν μαζί του.

Η κηδεία του θα τελεστεί στις 19 Απριλίου 2012 στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών στις 14:00, ενώ η σορός του θα βρίσκεται από τις 10:00 μ.μ στο παρεκκλήσι του νεκροταφείου, για έναν τελευταίο αποχαιρετισμό από φίλους, γνωστούς και συγγενείς.


Advertisements

About melita

Θα 'θελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη, μ' όλη μου τη δύναμη. Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο, καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει... Τάσος Λειβαδίτης
This entry was posted in Ειδήσεις,γεγονότα ,περίεργα, για να γελάσουμε and tagged , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

15 Responses to Με χειροκρότημα θα τελειώσει το ζεϊμπέκικο…

  1. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Δες Μelitaki μου στο paramithas.gr (Παραμυθάς και από το blog μου) κάτι μοναδικό που θα σε συγκινήσει πολύ…
    Τεράστια απώλεια…καλό του ταξίδι.
    Ευχαριστούμε για την ανάρτηση…

    • Ο/Η melita λέει:

      Καλησπέρα μαγισσούλα μου.
      Μόλις γύρισα από τον Παραμυθά…
      Πραγματικά δεν έχω λόγια, συγκινήθηκα απίστευτα με το βιντεάκι.
      Έφυγε για την γειτονιά των αγγέλων…βλέπεις ο Χάρος ήθελε να μάθει να χορεύει και να τραγουδάει ζεϊμπέκικο από τον καλύτερο…
      Καλό του ταξίδι!

  2. Ο/Η Νέστορας λέει:

    είδα τον τίτλο και νόμιζα οτι θα ήταν για τον άκη. ευτυχώς όχι… φιλιά 🙂

    • Ο/Η melita λέει:

      Καλησπέρα Νέστορα μου.
      Δεν υπήρχε περίπτωση να έβαζα κάτι για οποιονδήποτε από αυτούς…
      Σε ευχαριστώ για το σχόλιο και την επίσκεψή σου 🙂 .

    • Ο/Η Joker λέει:

      (Άτιμο πληκτρολόγιο!!!και συμπληρώνω σε αυτό το Ο) – Μητροπάνος δεν πέθανε…Ζει μέσα από τα τραγούδια του και μέσα από τις δικές μας αναμνήσεις…

      • Ο/Η melita λέει:

        Καλησπέρα κοριτσάκι μου.
        Έχεις δίκιο, αυτοί που ακούνε τη φωνή και τα τραγούδια του δεν θα τον ξεχάσουν ποτέ!
        Να είσαι καλά.Σε ευχαριστώ για το σχόλιο σου.

  3. Ο/Η magikifoni λέει:

    Θα συμφωνήσω με το Τζοκερίνο πιο πάνω… Εξάλλου, ξέρεις τι λένε (ή τουλάχιστον εγώ λέω…), η σαβούρα όλη είναι για τα χαμηλά, εδώ στη γη δηλαδή, και τα μεγάλα όλα, τα πιο φωτεινά, τα πιο λαμπρά… μία μέρα παίρνουν κι αυτά την θέση τους στα ψηλά, εκεί που ανήκουν! Στον ουρανό!
    Καλησπέρες κι εδώ Μελιτάκι!! 🙂

  4. Ο/Η onlyandjustme λέει:

    Ο Μητροπάνος δε θα πεθάνει ποτέ..Ζει μέσα μας…και όσο η ανάμνηση ενός ανθρώπου δεν πεθαίνει,και ο ίδιος είναι ζωντανός..καλησπέρα Μελίτα μου!

    • Ο/Η melita λέει:

      Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο κοριτσάκι μου.
      Σε ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη και το σχόλιο σου.
      Σου στέλνω αγγελικά φιλιά.

  5. Ο/Η Euzonas λέει:

    Σβήσε αυτό το αστέρι…

    • Ο/Η melita λέει:

      Γεια σου Γιώργο μου.
      Μπορεί να «έσβησε» αυτό το αστέρι από τον ουρανό , ζει όμως φωτεινό μέσα στις καρδιές μας μέσα από τα τραγούδια του.
      Καλό σου απόγευμα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s