Τα παιδιά ήταν μόνα…


Η μητέρα τους είχε φύγει από νωρίς το πρωί και τα είχε αφήσει στη Μαρίνα, μια νέα δεκαοχτώ χρόνων, την οποία έπαιρνε κάποιες φορές για λίγες ώρες προκειμένου να τα προσέχει με αντάλλαγμα μερικά νομίσματα.

Από τότε που είχε πεθάνει ο πατέρας, οι καιροί είχαν δυσκολέψει πολύ για να το ρισκάρει να λείψει από τη δουλειά όταν η γιαγιά αρρώσταινε ή έλειπε από την πόλη.

Όταν ο φίλος της κοπέλας τηλεφώνησε για να της προτείνει μια βόλτα με το καινούργιο του αυτοκίνητο , η Μαρίνα δεν δίστασε και πολύ. Άλλωστε , τα παιδιά κοιμούνταν όπως κάθε απόγευμα , και δεν θα ξυπνούσαν πριν τις πέντε.

Μόλις άκουσε την κόρνα, άρπαξε την τσάντα της κι άφησε ανοιχτό το ακουστικό του τηλεφώνου. Προνόησε να κλειδώσει την πόρτα του δωματίου και φύλαξε το κλειδί στην τσέπη της. Δεν ήθελε να διακινδυνέψει να ξυπνούσε ο Πάντσο και να κατέβαινε τη σκάλα για να την ψάξει , γιατί , όπως και να ‘χει , ήταν μόνο έξι χρόνων, και με την παραμικρή απροσεξία μπορούσε να σκοντάψει και να χτυπήσει. Επίσης, σκέφτηκε ότι αν συνέβαινε αυτό, δεν θα ήξερε πως να εξηγήσει στην μητέρα το λόγο για τον οποίο το παιδί δεν την είχε βρει.

Ίσως να ήταν ένα βραχυκύκλωμα στην τηλεόραση ή σε κάποιο από τα φώτα στου σαλονιού , ή μπορεί μια φλόγα στα καυσόξυλα -το θέμα είναι ότι όταν οι κουρτίνες άρχισαν να καίγονται , η φωτιά έφτασε γρήγορα στην ξύλινη σκάλα που οδηγούσε στα υπνοδωμάτια .

Τον ξύπνησε ο βήχας του μωρού, εξαιτίας του καπνού που περνούσε κάτω απ’ την πόρτα. Χωρίς να σκεφτεί ο Πάντσο πήδηξε από το κρεβάτι και πίεσε με δύναμη το πόμολο για να ανοίξει την πόρτα, αλλά δεν τα κατάφερε.

Όπως και να ‘χει , ακόμα κι αν το είχε καταφέρει , οι φλόγες θα είχαν καταβροχθίσει τον ίδιο και τον λίγων μηνών αδερφό του σε ελάχιστα λεπτά.

Ο Πάντσο φώναξε τη Μαρίνα, αλλά κανείς δεν απάντησε στην έκκληση του. Έτσι , έτρεξε στο τηλέφωνο του δωματίου (αυτός ήξερε πώς να παίρνει τηλέφωνο τη μαμά του) αλλά δεν υπήρχε γραμμή.

Ο Πάντσο συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να βγάλει τον αδερφό του από ‘κεί μέσα. Προσπάθησε να ανοίξει το παράθυρο που έβγαζε στο περβάζι , αλλά ήταν αδύνατο για τα μικρά του χέρια να λύσει την ασφάλεια και -ακόμα και αν τα κατάφερνε – , θα έπρεπε να ξεμπλέξει το συρμάτινο πλέγμα που οι γονείς του είχαν βάλει για προστασία.

Όταν οι πυροσβέστες τελείωσαν με το σβήσιμο της φωτιάς , το θέμα συζήτησης όλων ήταν το ίδιο:
-Πώς μπόρεσε αυτό το τόσο μικρό παιδί να σπάσει με την κρεμάστρα το τζάμι και μετά τη σήτα;
-Πώς μπόρεσε να φορτώσει το μωρό στο σακίδιο;
-Πώς μπόρεσε να περπατήσει στο περβάζι κουβαλώντας σημαντικό βάρος και να κατέβει από το δέντρο;
-Πώς μπόρεσε να σώσει τη ζωή του αδερφού του και τη δική του;

Ο ηλικιωμένος πυροσβέστης, άνθρωπος σοφός που όλοι σέβονταν , τους έδωσε την απάντηση:
«Ο μικρός Πάντσο ήταν μόνος…Δεν είχε κανέναν να του πει ότι δεν θα μπορούσε.»

πηγή: Χόρχε Μπουκάι (Ιστορίες να σκεφτείς)

Advertisements

About melita

Θα 'θελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη, μ' όλη μου τη δύναμη. Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο, καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει... Τάσος Λειβαδίτης
This entry was posted in Διδακτικές ιστορίες and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

12 Responses to Τα παιδιά ήταν μόνα…

  1. Ο/Η Euzonas λέει:

    xD! Τέλειο… Κλήρωσε ως αυριανή ιστορία…! 🙂 TY!

    • Ο/Η melita λέει:

      Καλησπέρα Γιώργο μου,
      είναι μια από τις αγαπημένες μου ιστορίες από τον Μπουκάι.
      Να έχεις ένα πολύ όμορφο βράδυ και όνειρα παραμυθένια.

  2. Ο/Η ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ λέει:

    Εκπληκτική ιστορία κοριτσάκι και το δίδαγμα συγκλονιστικό! Μάκια 🙂

  3. Ο/Η magikifoni λέει:

    Υπέροχη ιστορία… Μπράβο για την επιλογή Μελιτάκι 🙂
    καλησπέρες

    • Ο/Η melita λέει:

      Καλησπέρα φωνούλα μου, σε ευχαριστώ πολύυυυυ!!
      Να έχεις μια υπέροχη ημέρα με χαμόγελο και αισιοδοξία 🙂

  4. Ο/Η new-girl-on-the-blog λέει:

    Τα παιδιά να μην είναι μόνα..πάντα με παρέα να ΄ναι!
    (μ΄αρέσουν οι ιστορίες του Μπουκάι)

    Υ.Γ.: ..σε περιμένει πρόσκληση σε παιχνίδι!

  5. Ο/Η melita λέει:

    Και εμένα μου αρέσουν! Εκτός από πολύ καλός ψυχολόγος είναι και πολύ καλός παραμυθάς ,δεν βρίσκεις?

    PS. Μου αρέσουν τα παιχνίδια γιατί με κάνουν να νιώθω ακόμα παιδί. Οπότε…έφυγαααααα!

  6. Ο/Η new-girl-on-the-blog λέει:

    Ναι, είναι!

    Ουπς…τώρα συνειδητοποίησα ότι ο mr Στεριανή Ζάλη σε προσκάλεσε πρώτος!
    Δε θα στενοχωρηθώ λοιπόν αν απαντήσεις μόνο στις δικές του ερωτήσεις, όλα καλά!
    🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s