Ο επίλογος μιας αγάπης…


-Καλά είναι εδώ;
-Ναι , σβήσε την μηχανή θέλω να σου μιλήσω.
Το αυτοκίνητο σταμάτησε  λίγα μέτρα πριν τη θάλασσα.
Ήταν μια ήσυχη βραδιά. Μερικές ψαρότρατες ήταν δεμένες στο μικρό λιμανάκι και δυο τρεις άλλες είχαν βγει στα ανοιχτά.
Αφέθηκα θαμπωμένη να κοιτάζω το φεγγάρι που έφτιαχνε ασημένιους δρόμους στα νερά της  θάλασσας. Θυμήθηκα τότε τον παππού μου , που έλεγε ότι νύχτες με ολόγιομο φεγγάρι , οι γοργόνες ξεκινάνε το τραγούδι τους και όλα τα πλάσματα της θάλασσας πηγαίνουν να τις ακούσουν και γι’ αυτό οι ψαράδες δεν πιάνουν τίποτε στα δίχτυα τους.
-Ξέρεις Μαρίνα , έσπασες πρώτος τη σιωπή, θέλω εδώ και καιρό να σου πω κάτι. Δεν ξέρω πως θα το πάρεις αλλά δεν μπορώ να το αφήσω άλλο μέσα μου, με τρώει.
Έστρεψα το κεφάλι μου και σε κοίταξα απορημένη. Σε έβλεπα που αγωνιζόσουνα να βάλεις τις σκέψεις σου σε τάξη . Οι γραμμές στο μέτωπο σου είχαν πυκνώσει , σημάδι ότι κάτι σε απασχολούσε έντονα.
Έβγαλες από το μπουφάν σου τα τσιγάρα σου και άναψες ένα. Πάντα αυτό έκανες όταν είχες να πάρεις σημαντικές αποφάσεις.
-Μαρίνα…
Έσκυψες το κεφάλι σου και κοίταζες το τσιγάρο που βρισκόταν ανάμεσα στα δάχτυλα σου να καίγεται σιγά σιγά προσπαθώντας να βρεις τις σωστές λέξεις για να αρχίσεις. Μου έμοιαζες σαν ηθοποιός, πάνω στο σανίδι που ξέχασε τα λόγια του και περιμένει από κάποιον να τον βοηθήσει για να ξεκινήσει τον μονόλογό του.
-…ξέρω ότι αυτό που θα σου πω ίσως σε ξαφνιάσει και δεν υπάρχει κανένας όμορφος τρόπος για να στο πω . Οπότε…
-Να μου πεις τι; , τον ρώτησα ενώ η αγωνία μου είχε αντικατασταθεί τώρα πλέον από την ανησυχία.
-Σ’ αγαπώ πολύ. Ειλικρινά σε αγαπάω , πως θα μπορούσα διαφορετικά , ειδικά μετά από όλα αυτά που έχουμε ζήσει, όμως κάθε φορά που ξαπλώνω δίπλα σου , κάθε φορά που σε κοιτάζω βαθιά στα μάτια , κάθε φορά που το χέρι μου τυλίγει το δικό σου …δεν νιώθω πια αυτά τα σκιρτήματα στην καρδιά μου. Δεν νιώθω την ένταση. Δεν… δεν είμαι πια ερωτευμένος μαζί σου. Και αισθάνομαι ένοχος γι’ αυτό αλλά θα ήμουν στα αλήθεια ένοχος , αν απόψε δεν…
Είχα σκύψει το κεφάλι σε μια προσπάθεια να μην αφήσω τις αισθήσεις μου , ούτε να ακούσουν , ούτε να νιώσουν την συνέχεια.
Έσφιγγα τα χέρια μου πάνω στο τιμόνι με τόση δύναμη που ένιωθα το αίμα να στραγγίζει από τα δάχτυλα μου. Δάγκωσα τα χείλη μου για να μην ουρλιάξω…Είναι ψέμα. Δεν γίνεται. Δεν μπορεί. Πάψε !Πάψε! Όχι άλλο…Δεν αντέχω…
Αλλά εσύ συνέχισες…
-Πρέπει να χωρίσουμε. Δεν είναι δίκαιο για μας πια να είμαστε έτσι. Δεν είναι δίκαιο για εσένα.
Έβαλα τα γέλια. Ένα περίεργο υστερικό γέλιο , σε μια προσπάθεια να βγει η ένταση , αφού τα δάκρυα αρνούνταν να βοηθήσουν την κατάσταση.
-Είναι αστείο…πόσες ώρες πέρασαν; Δύο; Τρεις; Πέντε; Πόσες;
Με είχες στην αγκαλιά σου , μου έκανες έρωτα. Τα σεντόνια ακόμα δεν έχουν κρυώσει από τη θέρμη των κορμιών μας. Πες μου όταν με φίλαγες δεν ένιωθες την ένταση; Όταν με άγγιζες και με κράταγες τόσο σφιχτά που ένιωθα τα δάχτυλα σου να αφήνουν σημάδια στην πλάτη μου , δεν ένιωθες το πάθος;
Τι ήταν αυτό; Αποχαιρετιστήριο δώρο; Μου έκανες έρωτα για να έχω κάτι να θυμάμαι;
Άνοιξα την πόρτα και βγήκα έξω από το αυτοκίνητο. Περπάτησα λίγα μέτρα και κοίταξα τη θάλασσα, όχι γιατί ήθελα απλά γιατί δεν μπορούσα πλέον να κοιτάζω εκείνον.
Ένιωθα θυμό, προδοσία, απογοήτευση , θλίψη , πόνο. Ένα πόνο τόσο οξύ λες και ήταν μαχαίρι και μου ξέσκιζε τα σωθικά.
Τα μάτια μου θόλωσαν επικίνδυνα…
Σε άκουσα που πλησίασες. Να τώρα θα με πάρει αγκαλιά και θα μου πει ότι όλα είναι ένα κακόγουστο αστείο . Έλα αγάπη μου δεν μπορεί εσύ να τα εννοείς όλα αυτά . Όχι εσύ.
-Ξέρεις κάτι; Δεν περίμενα ότι θα αντιδράσεις έτσι ρε Μαρινάκι. Σκεφτόμουν , τι να σου πω, να ότι θα κλάψεις , θα φωνάξεις , θα αντιδράσεις ευαίσθητα , μα όπως φαίνεται τσάμπα σκεφτόμουν. Δε με αγαπούσες τελικά. Ήμουν μια συνήθεια για σένα με την οποία είχες συμβιβαστεί. Ίσως είναι καλύτερα όμως έτσι.
Γύρισα και σε κοίταξα στα μάτια.
-Αλήθεια, έτσι πιστεύεις ότι μετριέται η αγάπη; Στα δάκρυα που θα χύσω για σένα; Στις βρισιές; Στα ξεσπάσματα; Πόσο λάθος έκανα μαζί σου ρε γαμώτο. Πόσο λάθος κάνει η καρδιά μου που ακόμα και τώρα θέλει να σου φωνάξει σ’ αγαπώ !
 Γύρισα την πλάτη μου και αγκάλιασα τα μπράτσα μου, σε μια προσπάθεια να προστατευτώ από το αγιάζι, από εκείνον , από εμένα, από όσα ένιωθα. Τον άκουσα να στέκεται μερικά δευτερόλεπτα και να μπαίνει μέσα στο αυτοκίνητο. Αυτό ήταν λοιπόν;
Κοίταξα ψηλά στον ουρανό , το φεγγάρι είχε κρυφτεί πίσω από κάποια σύννεφα, ούτε και αυτό δεν άντεξε να βλέπει την κατάντια μας…
Καθυστερούσα επίτηδες να οδηγήσω το σώμα μου προς το αυτοκίνητο  γιατί θα έβλεπε τα θολωμένα από τα δάκρυα , μάτια μου.
Θα έβλεπε το ξέσπασμα που τόσο αποζητούσε. Και εγώ δεν ήθελα εκείνος να λυπηθεί και ο εγωισμός του να ησυχάσει. Ήθελα μόνο να πάω σπίτι μου. Ήθελα μόνο να κοιμηθώ, να ξυπνήσω και να δω πως όλα αυτά ήταν μόνο ένας κακός εφιάλτης.
Πλησίασα το αυτοκίνητο, τον είδα να κοιτάζει έξω από το παράθυρο. Άνοιξα την πόρτα και μπήκα μέσα  Έβαλα μπροστά τη μηχανή και ξεκίνησα. Ασυναίσθητα πάτησα το ράδιο , μια συνήθεια που πάντα έκανα όταν οδηγούσα. Η μουσική πλημμύρισε το χώρο…Ο Αρτινός τραγουδούσε τον Επίλογο και εμείς μόλις είχαμε γράψει τον δικό μας…

melita 16/01/12

Advertisements

About melita

Θα 'θελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη, μ' όλη μου τη δύναμη. Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο, καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει... Τάσος Λειβαδίτης
This entry was posted in Σταλαγματιές ψυχής & ονείρων ή απλά οι σκέψεις μου... and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

11 Responses to Ο επίλογος μιας αγάπης…

  1. Ο/Η ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ λέει:

    Δεν φτάνει που με χώρισε με είπε και Μαρινάκι;; Ξαναγύρνα την σκηνή και άσε με να τον ρίξω στην Θάλασσα τον αχαΐρευτο που θα με ειρωνευτεί κιόλας!!Ξύπνησε η Μάνη μέσα μου λέμε!
    Υπέροχο κείμενο κοριτσάκι μου, τόσο συναισθηματικό και ζωντανό.
    Μάγεψες!
    Καληνύχτες!

    • Ο/Η melita λέει:

      χαχαχα είδες? Δεν τα παρατάνε κύριε τέτοια κορίτσια γιατί μετά θα υποστείς τις συνέπειες!!!
      Φαίνεται δεν είχε ακούσει αυτό που είχε γράψει ο Γ. Φτέρης ότι η Μάνη είναι ο τόπος όπου «οι άνθρωποι κληρονομάνε αυτή τη φοβερή τιμιότητα: να θυμούνται. Και να μη λησμονάνε ποτέ τίποτα, ούτε το καλό ούτε το κακό».
      Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια!! Την καλησπέρα μου να έχεις !Φιλάκια!

  2. Ο/Η antony tonino λέει:

    Δε με αγαπούσες τελικά………….Όμορφο το κειμενό σου Melita.
    Συμβαίνει κάποιες φορές να αγαπάμε και να μην αγαπιώμαστε.Όλα είναι μέσα στο παιχνίδι της ζωής.
    Αγάπησα και πόνεσα και έκλαψα ,Και τι με αυτό.Είπα πάμε πάλι για καινούργια αγάπη.Αληθινή πραγματική γνήσια!!!

    • Ο/Η melita λέει:

      Αν με ρωτάς αυτός κατάλαβε ότι δεν τον αγαπούσε την στιγμή που η πρωταγωνίστρια μου δεν δέχθηκε να εκπληρώσει τον εγωισμό του. Αυτό δεν είναι επιβεβαίωση αγάπης στα σίγουρα.Το μόνο σίγουρο είναι πως τον αγαπούσε,αλλιώς δεν θα φερόταν τόσο προσγειωμένα, θέτοντας ως πρώτη προτεραιότητα της την δική του ευτυχία.
      Σίγουρα υφίστανται το φαινόμενο του μονόπλευρου έρωτα, δυστυχώς η ζωή δεν μας χαμογελά πάντα και ο έρωτας την αντιγράφει.
      Το καλό είναι όμως όταν ακόμα και αν κλείνει μια πόρτα πάντα θα υπάρχει ένα παράθυρο για να σου προσφέρει ακτίνες φωτός και ελπίδας.
      Να έχεις μια γλυκιά και όμορφη ημέρα !

  3. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Μάλιστα…
    Αναρωτιόμουν:
    Γιατί οι Έρωτες δεν ξεκινούν μαζί και δεν τελειώνουν μαζί…όπως στην ερωτική πράξη…
    Γιατί πάντα ο ένας από τους δυο πονάει;
    Γιατί ο καθένας θα μπορούσε να έχει γράψει την ίδια ιστορία και το σκηνικό απλά ν’ αλλάζει ( πχ στο πάρκινγκ του Λυκαβηττού)…
    Γιατί αυτός ο πόνος είναι αβάσταχτος;
    Γιατί όσο και να λειτουργεί η λογική, η καρδιά δεν ακολουθεί;
    Γιατί ο πληγωμένος κρατάει μέσα του για αρκετό καιρό μια φλογίτσα εκδίκησης;
    Όταν ήμουν πολύ νέα και συνεχώς ερωτευμένη (!) κάθε φορά που πονούσα, έλεγα στον εαυτό μου: «Πόνα, πόνα, θυμάσαι και την άλλη φορά που πονούσες και πέρασε;» βοηθούσε κάπως, πάντως βοήθησε στο να γίνω expert επί του θέματος!!!
    Καλή μας μέρα! 🙂

    • Ο/Η melita λέει:

      Όπως έγραψε η Μαρίνα (Drama Queen) πρόσφατα, ο Έρωτας γεννιέται στις καρδιές των ανθρώπων και είναι ζωντανός, υπάρχει, αναπνέει και μεγαλώνει στην κάθε ψυχή ξεχωριστά ένα κομμάτι του. Δες το λοιπόν σε μια ανθρώπινη ύπαρξη που απλά αλλάζει κατεύθυνση, προοπτικές, όνειρα και προσδοκίες ανάλογα με το που, πως και με κάτω από ποιες συνθήκες μεγαλώνει.
      Πάντα ο ένας εκ των δύο πονάει γιατί συνήθως οι άνθρωποι δεν συγχρονίζονται συναισθηματικά. Η καρδιά δεν έχει λογική, έχει αντίθετα έναν δικό της παράλογο τρόπο να υπάρχει και να συμπεριφέρεται.
      Ο πόνος είναι αβάσταχτος γιατί όταν τα αισθήματα σου είναι αληθινά και ειλικρινά και δεν μπορούν να βρουν ανταπόκριση ή σταματούν να εισπράττουν αγάπη – το δικό τους οξυγόνο- τότε πονούν. Και ο πόνος πάντα είναι αληθινός.
      Μια αγάπη λοιπόν αληθινή δεν είναι εύκολο να την βγάλεις από μέσα σου. Δύσκολο όμως να μην μπλεχτεί έστω και λίγο ο εγωισμός και να μην διατηρήσει αυτή την φλογίτσα εκδίκησης που λες και εσύ. Αν και δεν είμαι τόσο σίγουρη ότι πηγάζει από εκδίκηση ή από ελπίδα για επανένωση αυτή η φλογίτσα…
      Σε ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη και το σχόλιο σου.
      Να έχεις μια όμορφη ημέρα, σου στέλνω αγγελικά φιλάκια!:)

    • Ο/Η η ζωή με blogάρει λέει:

      Στεφανία στο ρητορικό (φαντάζομαι) ερώτημα που θέτεις έχω μια απάντηση…
      πονάει μόνο ο ένας από τους 2 γιατί μόνο ο ένας ένιωθε…ο άλλος συνήθως είναι αυτός που επέβαλε το τέλος,που το αποφάσισε…
      μια αγάπη (όπως μια αλυσίδα) είναι τόσο δυνατή όσο ο πιο αδύναμος κρίκος της…
      μην περιμένεις λοιπόν από ένα κρίκο που έσπασε να πονέσει γι αυτό…
      η λογική,το ξέρεις,δεν έχει θέση στην αγάπη…μόνο η καρδιά έχει…
      από την άλλη,ως expert θα ξέρεις ήδη οτι κανείς δε νίκησε σε ζήτημα καρδιάς…
      (το λέει κι ο Πλούταρχος άλλωστε)
      Μελίτα μου εξαιρετικό το κείμενό σου..καταπληκτικό και πολύ πολύ ζωντανό…
      καλά ο γελοίος και καραγκιόζης τύπος όχι μόνο παράτησε το Μαρινάκι,αλλά είχε την απαίτηση να κλάψει κιόλας;;;

      εντάξει,δεν ήταν και τίποτα..πέρασες κι όμως δεν άγγιξες…
      ε καλά κι εσύ μη μου συγχύζεσαι και σπάσεις και κανένα νύχι…

  4. Ο/Η Astrofegia λέει:

    Πολύ όμορφο κείμενο, πολύ ζωντανή η γραφή σου…Μας μεταφέρεις ακριβώς τα συναισθήματα μιας τέτοιας κατάστασης!
    Φιλιά πολλά!

    • Ο/Η melita λέει:

      Σε ευχαριστώ πολύ καλή μου Αστροφεγγιά. Χαίρομαι πραγματικά που σου άρεσε 🙂 .
      Σου στέλνω πολλά αγγελικά φιλιά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s