Η χαμένη ψυχή…

Η χαμένη ψυχή

Αυτή είναι μια μουσική πρόταση για να οδηγήσει τις σκέψεις σας σ’ ένα ταξίδι εικόνων…

My Endless Love

Θέλω να σας πω μια ιστορία αγάπης ,μια ιστορία θυσίας …για μια γοργόνα και έναν άγγελο…αλλά επειδή πολλοί δεν πιστεύουν ότι μπορεί να υπάρξει μια τέτοια αγάπη, θα σας το πω σαν παραμύθι…

Μια φορά και έναν καιρό…κάπως έτσι δεν ξεκινούν τα παραμύθια;

…στον πιο βαθύ ωκεανό ,ζούσε μια μικρή γοργόνα, η Λυδία. Είχε μακριά εβένινα μαλλιά, δέρμα λευκό σαν άνθος κρίνου ,μάτια πράσινα σαν σμαράγδια που φάνταζαν παραμυθένια στο φως του ήλιου και μια ωραία μακριά ουρά στα χρώματα της ίριδας.

Ζούσε σε ένα μεγάλο λευκό στρείδι και ήταν πολύ ευτυχισμένη. Είχε ένα χαριτωμένο μικρό κήπο …με πολλά ροζ παιχνιδιάρικα κοράλλια που έπαιζαν με τα ρεύματα και όμορφες μωβ ανεμώνες που φλέρταραν με τους λευκούς κρίνους που άρεσε στην γοργόνα να χρησιμοποιεί για να στολίζει τα μαλλιά της.

Κάθε πρωί μόλις ξυπνούσε βούρτσιζε τα υπέροχα μαλλιά της για να είναι μεταξένια, καθάριζε το στρείδι της και φρόντιζε τον ανθισμένο κήπο της. Μόλις τελείωνε τις δουλειές της πήγαινε να βρει τα δελφίνια και έπαιζαν με τα κύματα ή μάζευε αστραφτερά κοχύλια για να στολίσει το σπίτι της.

Κάποιες άλλες μέρες με κακό καιρό, που δεν μπορούσε να παίξει με τα κύματα, πήγαινε στο Στενό του Θανάτου εκεί που είχαν γίνει πολλά ναυάγια και φορούσε τα κοσμήματα, από τα σεντούκια που είχαν βυθιστεί μαζί με τα πλοία. Όλα αυτά αν και την έκαναν ευτυχισμένη, δεν συγκρίνονταν με τις στιγμές που μιλούσε με το καλό της φίλο, τον γλάρο ,όταν επέστρεφε από τα ταξίδια του και της έλεγε όλες τις θαυμαστές ιστορίες που είχε ακούσει και είχε ζήσει.
Της Λυδίας της άρεσαν πολύ αυτές οι ιστορίες γιατί πάντα είχαν κάποιο ηθικό δίδαγμα να της μάθουν.

Μια μέρα ενώ πήγαινε ανυπόμονα να συναντήσει το γλάρο που μόλις είχε γυρίσει από κάποιο ταξίδι του, διέκρινε ένα παράξενο πλάσμα στον ουρανό. Δεν φαίνονταν καλά και μέχρι να βγει στην επιφάνεια,η Λυδία, είχε εξαφανιστεί.

Μόλις βρήκε τον γλάρο και αφού τον καλωσόρισε τον ρώτησε αν είχε δει αυτό το παράξενο πλάσμα.
Ο σοφός γλάρος είχε απαντήσεις για ακόμα μια φορά στις ερωτήσεις της μικρής γοργόνας. «Αυτό το πλάσμα που είδες οι άνθρωποι το αποκαλούν Άγγελο. ΄Εχει μορφή ανθρώπου αλλά έχει και φτερά!!! Όταν γεννιέται μια ψύχη έχει και έναν Άγγελο.
Ο συγκεκριμένος όμως λένε πως είναι καταραμένος…
Δεν μπορεί να βρει σε αντίθεση με τους άλλους αγγέλους την ψυχή που γεννήθηκε, για να την προστατεύει.
Έχει γυρίσει όλο τον κόσμο ψάχνει σε γη και ουρανό…θάλασσες και δάση…όμως τίποτα…».

Η ευαίσθητη γοργόνα λυπήθηκε μόλις άκουσε την ιστορία του αγγέλου και ρώτησε τον γλάρο αν μπορεί να τον βρει κάπου για να τον βοηθήσει.

«Μια μέρα τον ακολούθησα.
Τον είδα να κάθεται λυπημένος στον Βράχο των Στεναγμών.
Δάκρυα κυλούσαν στο κρυστάλλινο πρόσωπο του και έκαναν τα γαλάζια μάτια του θολά», είπε ο γλάρος.

«Μα καλέ μου γλάρε γιατί έδωσαν ένα τόσο θλιβερό όνομα σε αυτό το μέρος;».

« Λένε πως σε αυτό τον βράχο μια γυναίκα περίμενε τον άντρα της να γυρίσει με το πλοίο, το οποίο είδε να χάνεται στο Στενό του θανάτου. Άρχισε να κλαίει και από την απελπισία της έπεσε στην θάλασσα έγινε αφρός και αγκάλιασε το σώμα του αγαπημένου της.
Λένε επίσης πως κάποιες βραδιές ακούς την γυναίκα να κλαίει και να αναστενάζει γι αυτό έδωσαν το όνομα αυτό στον βράχο».

…Τον βρήκε να κάθεται ,όπως της είχε πει ο γλάρος στον βράχο των στεναγμών, δεν είχε δει ποτέ της άγγελο από τόσο κοντά και πριν πάει κοντά του κάθισε κρυμμένη πίσω από ένα βράχο και τον παρατηρούσε.

Ήταν τόσο όμορφος που φάνταζε ψεύτικος.
Το βλέμμα της δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από τα ξανθά μαλλιά του που ήταν πιο χρυσαφένια και από τον ήλιο.
Ανατρίχιαζε στην όψη των ταλαιπωρημένων του φτερών και λύγιζε όταν έβλεπε δάκρυα να τρέχουν σαν στάλες βροχής από τα μάτια του που ήταν πιο γαλάζια και από την θάλασσα.

Τον πλησίασε δειλά και μόλις βυθίστηκε στις λίμνες των ματιών του , ένιωσε τα μαγούλα της να πυρώνονται και την καρδιά της να χτυπά σε γοργούς ρυθμούς. Δεν είχε ξανανιώσει έτσι .
Χρειάστηκε να μαζέψει όλο της το θάρρος και με τη μελωδική της φωνή τον ρώτησε τι έχει.

«Δεν βρίσκω την ψυχή που πρέπει να προστατέψω…», είπε ο άγγελος και χαμήλωσε λυπημένα το βλέμμα του.
«Έχω μόνο τρεις μέρες. Έχω ψάξει ήδη παντού στην Γη και δεν την βρήκα. Δεν θα την βρω σε τρεις μέρες…κουράστηκα…
δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο το ψάξιμο…».

Τότε η γοργόνα έκλεισε τα μάτια και άρχισε να τραγουδάει.
Και το τραγούδι της μιλούσε για τα πολύχρωμα κοράλλια που φυτρώνουν στα βάθη της θάλασσας. Για το στρείδι της και το μικρό κήπο της που τόσο φρόντιζε κάθε μέρα, για πλοία που είχε δει να βυθίζονται και θησαυρούς που είχε ανακαλύψει στις πιο σκοτεινές σπηλιές και όσο τραγουδούσε τόσο ο άγγελος γαλήνευε και την παρακαλούσε να μην σταματήσει.

Και αυτή συνέχιζε να του λέει για τα παιχνιδιάρικα δελφίνια που κάθε φορά την παρέσυραν και έπαιζε μαζί τους στα κύματα…Για τα βράδια που έβγαινε στην επιφάνεια και κοίταζε τα στολίδια στο φόρεμα της νύχτας και για τα τραγούδια που της ψιθύριζε ο Ζέφυρος…

Ξαφνικά η γοργόνα σταμάτησε άνοιξε τα μάτια και τον κοίταξε. «Θα έρχομαι κάθε βράδυ μέχρι να φύγεις και θα σου τραγουδώ, αν το θέλεις, αλλά πρέπει να μου υποσχεθείς ότι μέχρι να πέσει ο ήλιος θα ψάχνεις για την ψυχή που πρέπει να βρεις».

Ο άγγελος είχε μαγευτεί από την ομορφιά της μικρής γοργόνας και από το τραγούδι της, το οποίο τον είχε γεμίσει με ελπίδα και είπε το ναι χωρίς να το σκεφτεί!

Έτσι η Λυδία, συνέχισε να του τραγουδάει ώσπου αποκαμωμένος από την κούραση και τη στενοχώρια ένιωσε τα βλέφαρα του να γίνονται βαριά και αποκοιμήθηκε με την σκέψη της μικρής γοργόνας .

Και η μικρή γοργόνα , έτσι όπως τον βλέπει κοιμισμένο μπροστά της, νιώθει να πλημμυρίζουν την καρδιά της πρωτόγνωρα συναισθήματα και για πρώτη φορά νιώθει την ανάγκη να αγγίξει με τα ακροδάχτυλα της το πρόσωπό του…να δει αν είναι αληθινός.

Έτσι απλώνει το χέρι της δειλά και χαϊδεύει τις γωνιές του προσώπου του… τα χείλη του που έχουν μισανοίξει…

Σκύβει και τον φιλάει. Γεύεται την αλμύρα της θάλασσας… και φεύγει βιαστικά μην τον ξυπνήσει.

Την επόμενη μέρα ξύπνησε χαράματα. Έτσι κι αλλιώς δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Εκείνος δεν είχε φύγει από την σκέψη της. Διάλεξε το καλύτερο κόσμημα για να φορέσει, κάθισε μπροστά στον χρυσό καθρέφτη της, χτένισε με μεγάλη προσοχή τα εβένινα μαλλιά της και έβαλε ένα λευκό κρίνο σαν στολίδι.

Ήθελε να είναι όμορφη σήμερα. Να είναι όμορφη για εκείνον. Όλη την ημέρα τίποτα άλλο δεν έκανε. Δεν μπορούσε .Το μυαλό της είχε κατακλυστεί από την σκέψη του και μόλις ο ήλιος κρύφτηκε και η νύχτα , η μάγισσα, έριξε τα μαύρα της πέπλα έφτασε πρώτη και τον περίμενε να έρθει.

Είχε χαμηλώσει το βλέμμα της και κοίταζε τα αστράκια της θάλασσας αλλά σαν κάτι να ένιωσε, σήκωσε το κεφάλι της και τον είδε να έρχεται.
Κάθισε δίπλα της και ήταν σαν να γνωρίζονταν χρόνια. Κοιτάχτηκαν στα μάτια, και είδε τη θλίψη του.

Κατάλαβε ότι και πάλι δεν είχε βρει αυτό που έψαχνε, τότε χωρίς να της πει κάτι εκείνος ξεκίνησε να τραγουδάει…

Του είπε για τις ιστορίες που τις διηγούνταν ο γλάρος, για χώρες εξωτικές στις οποίες οι γυναίκες γνώριζαν ξόρκια και μάγια και μπορούσαν να κλέψουν την καρδιά ενός άντρα. Για τις μικρές νεράιδες, που ζούσαν μέσα στα δάση, και σε παρέσερναν με το χορό τους και όταν έμπαινες στον κύκλο τους χόρευες μέχρι το πρωί, χωρίς σταματημό.

Για τους πειρατές που με το πλοίο τους, τον Κουρσάρο, ρήμαζαν τα καράβια που αρμένιζαν ήρεμα στον ωκεανό.

Και όσο τραγούδαγε, εκείνος σκεφτόταν ότι είχε μόνο μια μέρα για την χορτάσει, πως σε μια μέρα όλα θα τελείωναν δεν θα την ξαναέβλεπε ποτέ. Και τον κυρίευε η απελπισία και η θλίψη. Αλίμονο, είχε αγαπήσει μια γοργόνα ένα πλάσμα χωρίς ψυχή, ο έρωτας τους ήταν καταδικασμένος. Δεν μπορεί να αφήσει τη μικρή γοργόνα να πονάει, να υποφέρει για αυτόν πρέπει να την διώξει από κοντά του. Μα πως; Βλέπει πως τον κοιτάει και η καρδιά του γίνεται κομμάτια, τότε συνειδητοποιεί πόσο πολύ την αγαπάει. Παίρνει όση δύναμη του έχει απομείνει και την κοιτάει με ένα παγωμένο βλέμμα.

-«Σταμάτα να τραγουδάς!Δεν σε αντέχω άλλο! Φύγε!»,της λέει.

– «Μα, μα ,δεν σε καταλαβαίνω…» λέει η μικρή γοργόνα «Πες μου τι λάθος έκανα; Δεν με θέλεις κοντά σου;»

-«Όχι! Φύγε είμαστε τελείως διαφορετικοί δεν το βλέπεις; Εμείς ποτέ δεν θα μπορέσουμε να είμαστε μαζί .
Εγώ σχίζω τους αιθέρες, περπατώ στα σύννεφα και κάθε βράδυ παίρνω χρυσόσκονη από τα αστέρια και ρίχνω στα όνειρα των ανθρώπων. Μπορώ και περπατώ στη γη ,να μυρίζω τα λουλούδια, να ακούω το τραγούδι του άνεμου στα φύλλα των δέντρων… εσύ δεν μπορείς.. δεν θα καταφέρουμε ποτέ να είμαστε μαζί…Δεν σε θέλω! Φύγε!»

Δάγκωσε τα χείλη της και με βραχνή ,πονεμένη φωνή του είπε: «Καταλαβαίνω… αξίζεις πιο πολλά», και κολύμπησε γρήγορα στο στρείδι της ενώ τα δάκρυα της ενώνονταν με την αλμύρα της θάλασσας.

Μόλις έφυγε, ο άγγελος ξέσπασε και άφησε να χυθεί όλος ο πόνος, και μια κραυγή απελπισίας και θλίψης έσκισε τον αέρα:
«Λυδίααααααααααα, σε αγαπώ. Συγχώρα μεεεεεεεεεεεεε!!!»

Χωρίς να το καταλάβει είχε φτάσει στο στρείδι της ,κλαίγοντας χωρίς σταματημό.

Ο γλάρος όμως ανήσυχος για την μικρή του φίλη, στέλνει το καβούρι να δει που είναι και γιατί δεν ήρθε να του πει τι έγινε με τον άγγελο.

Το καβούρι έφτασε στο στρείδι της Λυδίας και της είπε πως ο γλάρος ανησυχεί πολύ… Έτσι η μικρή γοργόνα μας , σκούπισε τα δάκρυα της και κολύμπησε ως προς την επιφάνεια με μια αίσθηση κενού.

Τίποτα δεν είναι πια το ίδιο …φαίνεται στην έκφραση της, στο θολό βλέμμα της.

Ο γλάρος μόλις είδε την μικρή γοργόνα ,κατάλαβε…
Την ρώτησε κάπως δειλά τι έχει.

Εκείνη του είπε όλα όσα είχαν συμβεί χωρίς όμως να περιμένει κάποιο σχόλιο του όπως σε όλες τις άλλες συζητήσεις του… έχασε τον άγγελο της για πάντα …τίποτε δεν έχει πια σημασία….

«Τον έχασα για πάντα » είπε η γοργόνα και γύρισε να φύγει.
«Τίποτα δεν τέλειωσε» είπε ο γλάρος, « Δεν αναρωτήθηκες ποτέ Λυδία πως ξέρω τόσο πολλά;».
«Μα από τα ταξίδια σου έχεις αποκτήσει τόσες γνώσεις, έτσι δεν είναι;», είπε η μικρή γοργόνα .

«Καλή μου Λυδία ήρθε ώρα να μάθεις το πεπρωμένο σου. Ο μόνος λόγος που ο άγγελος σου δεν βρήκε την ψυχή που έψαχνε είναι γιατί δεν υπάρχει ακόμα.Ο Ζαντκιέλ είναι ο εκλεκτός να προστατέψει την πιο αγνή ψυχή, όμως σε όλα τα πλάσματα της Γης δεν βρέθηκε κάποιος που…»,της είπε ο γλάρος.

«Σε μισώ!!», φώναξε η Λυδία χωρίς να τον αφήσει να ολοκληρώσει τα ήξερες όλα αυτά και δεν είπες τίποτα και τώρα εκείνος… εκείνος … Θεέ μου..!!

Γύρισε βιαστικά έτρεξε μήπως βρει στον Βράχο των στεναγμών τον άγγελο της… ένιωθε πως κάτι κακό θα συμβεί….

Έτρεξε στον βράχο τον στεναγμών με την ελπίδα να βρει τον άγγελο της, να είναι καλά.

Όμως την ώρα που έφτανε ο άγγελος της έπεσε στην θάλασσα.
Ήταν πλέον νεκρός…είχε λήξει η προθεσμία.
Μη πιστεύοντας τι έχει συμβεί, τρέχει κοντά του.

Τον ακουμπά με την ελπίδα ότι δεν έχει συμβεί αυτό που φοβάται. Όμως πιάνοντας το παγωμένο πρόσωπο του και βλέποντας κλειστά τα γαλάζια του μάτια, συνειδητοποιεί τι έχει συμβεί και ξεσπάει. Αρχίζει να φωνάζει και σείεται η πλάση, η θάλασσα αρχίζει να γεμίζει κύματα και ο ουρανός σκοτεινιάζει.

«Γιατί, αυτός, γιατιιιιιιιιι;» «Ποιος το θέλησε;»
«Πάρτε εμένα στη θέση του!» και αγκάλιασε το σώμα του κλαίγοντας.

Ξαφνικά άκουσε τη φωνή του γλάρου να της λέει:
«Λυδία, σήκω. Αλήθεια θα έπαιρνες τη θέση του;».

«Ω ναι γλάρε χίλιες φορές να πέθαινα εγώ παρά αυτός που αγαπώ».

Τότε ένα δυνατό φως τύφλωσε τη Λυδία. Ήταν τόσο φωτεινό που έκλεισε τα μάτια της. Μόλις τα άνοιξε ο γλάρος δεν υπήρχε και στη θέση του είχε εμφανιστεί ένας αρχάγγελος!

«Λύδια… μην κλαις ,άκουσε με. Είναι γραφτό να πάρεις εσύ την ψυχή»,της είπε ο αρχάγγελος.

Και τότε ένα φως στο στήθος της μπαίνει και το πρόσωπο της αρχίζει να λάμπει…είχε πάρει την ψυχή. Ο άγγελος σηκώνεται έτσι όπως είναι στην αγκαλιά της και της χαμογελά. Η μικρή γοργόνα μας είναι σαστισμένη μα τόσο ευτυχισμένη που ο άγγελος της είναι ζωντανός…που βλέπει ξανά τις λίμνες των ματιών του,που νιώθει την ανάσα του στο πρόσωπό της και την καρδιά του να χτυπά ξανά…. που δεν ρωτάει πως έγινε αυτό το θαύμα.

«Ζαντκιέλ», ξανακούγεται η φωνή του αρχάγγελου, «εσύ είσαι ο εκλεκτός να φυλάς την πιο αγνή ψυχή των αιώνων» .

Και επειδή αυτή η ψυχή ανήκε σε μια γοργόνα , η οποία κατείχε το δώρο της αθανασίας, τον έκαναν και αυτόν αθάνατο για να μπορέσουν να είναι για πάντα μαζί…. και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Ααααα και επειδή και οι γοργόνες έχουν ψυχή :
Λυδία + Ζαντκιέλ=L.F.E  😉


Το παραμύθι αυτό γράφτηκε  από εμένα (melita) και την Drama Queen στις 29/01/2010.

Ps. Θυμάσαι Μαρινάκι?

Advertisements

About melita

Θα 'θελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη, μ' όλη μου τη δύναμη. Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο, καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει... Τάσος Λειβαδίτης
This entry was posted in Παραμύθια, Σταλαγματιές ψυχής & ονείρων ή απλά οι σκέψεις μου... and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

19 Responses to Η χαμένη ψυχή…

  1. Ο/Η ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ λέει:

    Τι ωραία που είχαμε περάσει όταν το γράψαμε; Αχ ρε Μελ … μετά από τόσο καιρό και η «χαμένη ψυχή» είναι ακόμα επίκαιρη. Αχ αχ! Τέσπα να το ξανακάνουμε κάποια στιγμή αυτή την φορά με κάτι πιο ρεαλιστικό. Τέλειωσε η ζωή της άλλης οπότε έχουμε ελπίδες να γίνουμε και σειρά 😛 Μάκια!

  2. Ο/Η melita λέει:

    Αχ ναι τέλεια ήταν , θυμάσαι το γέλιο και τις ατάκες που είχαμε? Φυσικά βρε όποτε θέλεις, είμαι στη διάθεσή σου :).
    χαχαχα γιατί βρε το γελάς?Φώσκολος και Παπακαλιάτης σε συσκευασία ενός χαχαχαχα. Μάκια!

  3. Ο/Η justwannafeel1995 λέει:

    ΤΕΛΕΙΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ!!!!!!!!!! Μπράβο σας βρε κορίτσια,δεν έχω λόγια, το παραμύθι σας είναι ειλικρινά εκπληκτικό!!! Με ταξίδεψε πολύυ μακρυά, στο κόσμο που ονειρευόμουν σχεδόν κάθε νύχτα όταν ήμουν παιδάκι.. Να ‘στε καλά για τα υπέροχα και γλυκά συναισθήματα που μας χαρίσατε!!!! 🙂 Και περιμένω με τρελή ανυπομονησία και επόμενη συνεργασία εε?? 😀
    ΥΓ: Μην το γελάτε,ποιός Φώσκολος και ποιός Παπακαλιάτης, σιγά..:D :PP

    • Ο/Η melita λέει:

      Αχ τι καλή που είσαι μωρέ κοριτσάκι . Σε ευχαριστούμε πολύ για τα καλά σου λόγια. Χαίρομαι που έστω και λίγο σε ταξιδέψαμε σε ένα κόσμο ονειρικό και ξέχασες τα προβλήματα σου και τις έννοιες σου. Πρέπει να σου πω ότι εμείς όταν το γράψαμε πριν καιρό περάσαμε τέλεια και μάλλον θα το ξανά κάνουμε με κάτι πιο κοντά στην πραγματικότητα. Να είσαι καλά για το σχόλιο σου και για τα πολύ γλυκά λόγια σου. Σου στέλνω αγγελικά φιλάκια! 🙂

      PS. Ναι ,ναι μπροστά μας δεν πιάνουν τίποτε χαχαχα

  4. Ο/Η justwannafeel1995 λέει:

    Μην ευχαριστείτε, εγώ ευχαριστώ που κολυμπάω στο βυθό σας! 😀 χαχαχα, τι είπα πάλι, μην παρεξηγείτε, είμαι επηρεασμένη απ’ τον αγαπητό Χατζηγιάννη…:D Anyway, στ’ αλήθεια τώρα,εγώ ευχαριστώ που είχα την τύχη να διαβάσω ένα τόσο υπέροχο κείμενο!! Και όσο για το επόμενο, όπως είπα και πριν, θα περιμένω κάθε μέρα με αφάνταστη ανυπομονησία!!! Δεν μπορώ να φανταστώ πόσο πιο τέλειο μπορείτε να το κάνετε!! Ελπίζω κι οι δυό να έχετε ένα φανταστικό μεσημεράκι και όπως και λές και σύ, πολλάαα αγγελικά φιλάκια! 😀 ❤

    • Ο/Η melita λέει:

      Αγαπάμε Χατζηγιάννη οπότε δε σε παρεξηγώ ίσα ίσα που το απολαμβάνω. Και για του λόγου το αληθές …

      Καλό μεσημεράκι.
      PS. Έκανα μια βόλτιτσα στο μονοπάτι των αστεριών σου 😉 .

      • Ο/Η justwannafeel1995 λέει:

        Έεεετσι, τι μαγικοί στίχοι όμως….. Και τι κλάμα που έχω ρίξει με χατζηγιάννη… Ααααχ!!!!!!!
        Να ‘χεις ένα τέλειο βραδάκι!!!!!!! 😀
        PS: Το είδα, το είδα, και συγκινήθηκα απίστευτα!!! Στα λέω κι εκεί. 😉

  5. Ο/Η melita λέει:

    Και εγώ θα συμφωνήσω και με τις δυο σας. Θεωρώ ότι είναι ένας εκπληκτικός καλλιτέχνης που πραγματικά ξεχωρίζει στο μουσικό στερέωμα. Με πάρα πολλές επιτυχίες και συνεργασίες που κυριολεκτικά θα ζήλευαν πάρα πολλοί.
    Σας στέλνω αγγελικά φιλιά .

    PS. Τα είδα και σε ευχαριστώ τόσο πολύ για τα γλυκά σου λόγια 🙂 .

  6. Ο/Η antony tonino λέει:

    Αφαίθηκα να με ταξιδεψει το πλοίο της σκέψης.Πράγματι αυτό με οδήγησε στα βαθυά και όμορφα μονοπάτια του αγγέλου και της όμορφης γοργόνας με τα πράσινα μάτια.Πόσο όμορφα ένιωσα .Η χαρά , ο πόνος, το τραγούδι ,η απέραντη και ατελείωτη αγάπη έπερναν εναλλάξ την σκυτάλη, στο απέραντο γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού, του ωραίου και του αληθινού.Με τον γλάρο είπα κι άλλα ,ώσπου άρχισε η ψιχάλα…..
    Μελίτα μου, πολύ όμορφο το παραμύθι σας.Ζείς όσο το διαβάζεις ένα όμορφο παραμύθι με εναλλαγές συναισθημάτων με κυρίαρχο αυτό της αγάπης.!!!!!!!!!

  7. Ο/Η melita λέει:

    Η αγάπη,που ακόμα κι αν δοκιμάζεται,στο τέλος θα κερδίσει,είναι αυτό που θέλαμε κι εμείς να δείξουμε με το κείμενό μας. Αυτό το υπέροχο ταξίδι,στο όνειρο που γίνεται πραγματικότητα, όπως στην περίπτωση του αγγέλου και της γοργόνας,που παρόλο που πέρασαν αρκετά εμπόδια,στο τέλος η αγάπη τους τα νίκησε όλα.
    Να έχεις καλό βράδυ και όνειρα παραμυθένια.

    PS . Η γοργόνα με τα πράσινα μάτια , σου στέλνει φιλιά από τα βάθη του ωκεανού και σε ευχαριστεί πολύ για τα γλυκά σου σχόλια.

    • Ο/Η antony tonino λέει:

      Στη γοργόνα με τα πράσινα μάτια,θέλω να πω, πως και εγώ την ευχαριστώ,γιατί μου έδωσε την δυνατότητα, να κάνω ένα υπέροχο ταξίδι που ούτε στα καλυτερά μου όνειρα δεν το έχω δει.
      Ένα ταξίδι μαγεία με αρχή και τέλος την αγάπη .
      Αγάπημένη μου γοργόνα με τα πράσινα μάτια, σ΄ευχαριστώ για τα φιλιά σου και ανταποδίδω.Να έχεις ονειρεμένα ταξίδια κάθε μέρα στην ζωή σου!!!
      Καλό βράδυ!!!.

      • Ο/Η melita λέει:

        Γοργόνα έγινα μόνο για τις ανάγκες του παραμυθιού (αχ τι τραβάω και εγώ για να γίνει ένα παραμύθι χαχαχα) , βλέπεις η αγαπημένη μου Μαρίνα μου έβγαλε τα φτερά και μου έβαλε μια υπέροχη ουρά.
        Τα ταξίδια γίνονται πιο ευχάριστα και ενδιαφέροντα όταν έχεις και καλή παρέα , γι αυτό σε ευχαριστώ για την γλυκιά συντροφιά σου.
        Να έχεις ένα υπέροχο βράδυ και όνειρα παραμυθένια.

  8. Ο/Η garifalia λέει:

    ……..σας ευχαριστω που προσθεσατε την ζωγραφια μου απο καμβα με τον πριγκηπα και την γοργονα…και παντα τετοιες παραμυθενιες εμπνευσεις ευχομαι…………ναστε καλα!

    • Ο/Η melita λέει:

      Καλησπέρα εγώ σας ευχαριστώ για αυτή την υπέροχη δημιουργία αλλά και για τα καλά σας λόγια.
      Να είστε πάντα καλά . Να έχετε ένα όμορφο απόγευμα.

  9. Ο/Η Λυδία λέει:

    Μελι(σ)τα λαχτο το παραμύθι για τη Λυδία τη γοργόνα.Πολύ θα ήθελα να διαβάσω κι ενα για τη Λυδία την όννα με τα κόκκινα μαλλιά και τα μάτια τα μελιά.:)

    • Ο/Η melita λέει:

      Υπέροχο τραγούδι, μελωδικό και τόσο ταιριαστό με το κείμενο!
      Σε ευχαριστώ πολύ!

    • Ο/Η melita λέει:

      Σε ευχαριστώ πολύ Λυδία μου , αλλά άμα σε έβαζα σε παραμύθι σίγουρα δεν θα ήσουν όννα αλλά με τον χαρακτήρα , το ήθος (τουλάχιστον από όσα μου έχεις δείξει από το λίγο που σε ξέρω), αλλά και τα εξωτερικά χαρακτηριστικά σου (κόκκινα μαλλιά και μελιά μάτια) τουλάχιστον νεράιδα ή σειρήνα που ξεμυαλίζει τους οδοιπόρους ή τους ναυτικούς θα σε έκανα.
      Καλό απόγευμα να έχεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s