Πριν σβήσει το τσιγάρο…(β’ μέρος)

«Πάμε» , σου είπα.

Δωμάτιο 35.

Ένα διπλό κρεβάτι , δυο κομοδίνα, ένα μικρό τραπεζάκι , ένας καθρέφτης και ένα μικρό μπάνιο συμπλήρωσαν την εικόνα, με το που ανοίξαμε την πόρτα.

Την έκλεισες βιαστικά και με φίλησες. Βγάζοντας ο ένας τα ρούχα του άλλου κατευθυνθήκαμε προς το κρεβάτι, χωρίς να χωρίσουν τα χείλη μας. Με ακούμπησες προσεκτικά πάνω στο στρώμα λες και ήμουν φτιαγμένη από την πιο σπάνια πορσελάνη και στάθηκες λίγα λεπτά από πάνω μου.

 Με τα χέρια μου προσπάθησα να κρύψω την καισαρική τομή μου , αυτή που μέχρι τώρα με έκανε να νιώθω περήφανη. Μου άνοιξες τα χέρια και τη φίλησες.

«Είσαι υπέροχη , το ξέρεις;» μου είπες και άρχισες να μου αφήνεις πυρωμένα σημάδια σε όλο το γυμνό μου κορμί.

 Έμπλεξες τα δάχτυλα του αριστερού σου χεριού με τα δικά μου και μου τα έσφιξες. Ενώ το άλλο κατευθύνθηκε προς το ευαίσθητο φύλο μου κάνοντας με να τρέμω από την επιθυμία. Το στόμα σου διέγραφε κύκλους απίστευτης ηδονής γύρω από το στήθος μου κάνοντας με να παραληρώ και να σε ικετεύω να μπεις μέσα στο κορμί μου και να σε νιώσω με κάθε ίνα μου.

Σε ένιωσα μέσα μου ορμητικό , βίαιο , να λεηλατείς χωρίς όρους το σώμα μου παρασύροντας με σε μια δίνη γεμάτη ηδονή από την οποία δεν μπορούσα να ξεφύγω.

Έκανα το σώμα μου γέφυρα για να μπορέσω να σε νιώσω μέχρι την τελευταία σπιθαμή του είναι μου ,και εκείνη ακριβώς τη στιγμή ανάμεσα σε κραυγές , αναστεναγμούς και βαριές ανάσες μου είπες : «Είσαι δική μου. Δική μου. Πες το μου. Θέλω να το ακούσω . Πες το μου.»

 «Είμαι δική σου . Πάντα ήμουνα και πάντα θα είμαι», σου είπα με κομμένη ανάσα φιλώντας σε.

Τελειώσαμε ταυτόχρονα και έμοιαζε σαν έκρηξη ηφαιστείου που περίμενε από καιρό να ξεσπάσει.

Έπεσες επάνω μου , λαχανιασμένος συνθλίβοντας το κορμί μου κάτω από το βάρος σου . Δεν σου είπα τίποτε γιατί ένιωθα τόσο ωραία που ένιωθα τους παλμούς σου να χτυπάνε πάνω στο στήθος μου και την ανάσα σου στο λαιμό μου. Όταν ηρέμησαν λίγο οι χτύποι της καρδιάς σου , τραβήχτηκες απότομα από πάνω μου και με πήρες στην αγκαλιά σου.

Με κρατούσες τόσο τρυφερά και φίλαγες τους κροτάφους μου ενώ το χέρι σου χάιδευε απαλά τον ώμο και το μπράτσο μου.

Κάποια στιγμή σταμάτησες και με κοίταξες στα μάτια. Κατάλαβα…είχε έρθει η στιγμή…

Σηκώθηκες από το κρεβάτι, και έψαξες να βρεις το παντελόνι σου που ήταν πεταμένο στο πάτωμα. Από την τσέπη σου έβγαλες τα τσιγάρα και τον αναπτήρα σου. Άναψες ένα και κάθισες και πάλι δίπλα μου.

«Μου έλειψες. Δεν ξέρεις πόσες μέρες και πόσες ατέλειωτες νύχτες το ονειρευόμουνα αυτό», μου είπες σπάζοντας πρώτος τη σιωπή.

 «Δεν μπορώ να σε χάσω ξανά . Θα κάνω τα πάντα. Πες μου, θες να χωρίσω με την Ελένη; Για μένα είναι ήδη παρελθόν. Ο μόνος λόγος που έκανα σχέση μαζί της ήταν γιατί δεν μπορούσα να έχω τη μοναδική γυναίκα που ήθελα. Εσένα. Προσπάθησα να προχωρήσω για να σε ξεχάσω. Το ξέρω ότι είναι άδικο γι ‘ αυτή και νιώθω τύψεις αλλά δεν το μετανιώνω αυτό που έγινε μεταξύ μας. Δεν μπορώ να μετανιώσω για κάτι που ήθελα σαν τρελός . Η Ελένη δε σημαίνει τίποτα για…»

Σου έκλεισα τα χείλη με το δάχτυλό μου και κούνησα αρνητικά το κεφάλι.

«Ξέραμε και οι δυο πριν αρχίσουμε ότι αυτή η σχέση δεν θα έχει παρόν πόσο μάλλον μέλλον. Θα μπορούσα να χωρίσω με τον Κώστα , αν δεν υπήρχε η Μυρτώ , γιατί ποτέ δεν ένιωσα αυτό το καρδιοχτύπι που νιώθω για εσένα. Με εσένα νιώθω ολόκληρη. Γεμίζεις την ύπαρξη μου. Και όταν είμαστε μαζί είναι σαν να ενώνομαι με το άλλο μισό μου. Με καταλαβαίνεις; Τον Κώστα ποτέ δεν τον αγάπησα. Τον γνώρισα στο Πανεπιστήμιο. Όμορφος , καλλιεργημένος , τελειόφοιτος φοιτητής της ιατρικής , πάντα κοντά μου όταν είχα κάποιο πρόβλημα πρόθυμος να με εξυπηρετήσει. Με κολάκευσε το ενδιαφέρον του και το πόσο περιποιητικός ήταν μαζί μου. Βλέπεις άπειρη καθώς ήμουνα ,γιατί ο Κώστας ήταν ο πρώτος μου , μπέρδεψα την αγάπη με τον ενθουσιασμό, την ασφάλεια και τη σταθερότητα. Γίναμε ζευγάρι πολύ γρήγορα . Ταιριάζαμε όπως λέγανε όλοι. Ψηλός, μελαχρινός με καστανά μάτια αυτός , ψηλή με λευκή επιδερμίδα, καστανά μαλλιά και πράσινα μάτια εγώ. Με πήγαινε πάντα στα καλύτερα μέρη , είχε τον τρόπο του , μιας και οι γονείς του ήταν από τις πιο επιφανείς οικογένειες της περιοχής. Προσπαθούσε πάντα να προλάβει την κάθε μου επιθυμία , πριν καν την πω. Μαζί του ήμουνα ευτυχισμένη…ή έτσι νόμιζα πως ήμουν, μέχρι που σε γνώρισα. Βλέπεις όταν δεν γνωρίζεις την πραγματική ευτυχία , μένεις σε μια ουτοπία και πιστεύεις ότι αυτή είναι. Όταν συνειδητοποίησα τα αισθήματα μου γι΄αυτόν , ήταν πολύ αργά.  Έμαθα πως ήμουνα έγκυος . Παντρευτήκαμε αμέσως και λίγους μήνες αργότερα ήρθε η Μυρτώ μου, στον κόσμο. Αυτό το πλασματάκι με κράτησε ζωντανή και έγινε ο λόγος της ύπαρξης μου. Η μόνη ευτυχία μου σε αυτή τη μασκαράτα, τον γάμο μου. Όσο για μένα…έμεινα παγιδευμένη σε ένα χρυσό  κλουβί , ξεχνώντας τους ουρανούς και το πέταγμα που τόσο πολύ αγαπούσα. Και μετά εμφανίστηκες εσύ και μου άνοιξες την πόρτα. Στην αρχή φοβήθηκα , είχα ξεχάσει να πετάω αλλά η αγάπη σου μου έδωσε δύναμη να ελευθερωθώ. Σε αγαπάω τόσο και είσαι ότι καλύτερο μου έχει συμβεί αλλά…»

Μου σφάλισες το στόμα με ένα φιλί και μου σκούπισες τα δάκρυα που κυλούσαν χωρίς να το καταλάβω…

«Μη μιλάς άλλο. Έλα στην αγκαλιά μου. Αυτές τις ώρες είμαστε μόνο εγώ και εσύ. Είμαι δικός σου και είσαι δική μου. Θα το συζητήσουμε το πρωί. Όλα θα πάνε καλά…», μου είπες.

Σε αγκάλιασα σφιχτά ξέροντας πως δεν θα έχω αυτή την ευκαιρία ξανά. Σε τράβηξα και σε κράτησα απέναντι μου σαν να ήθελα να το μυαλό να φυλακίσει την στιγμή σε μια ανάμνηση για να μην ξεχάσω το πόσο όμορφος ήσουν έτσι που καθόσουν απέναντι μου και μπορούσα να σε αγγίξω, να σε φιλήσω, να σου πω όσα έκρυβα και όσα ποτέ δεν θα φανερώσω.

Σε πλησίασα προσεχτικά και σου άγγιξα το πρόσωπο σαν να ήθελα να επιβεβαιώσω πως όλο αυτό ήταν αληθινό, δεν ήταν το πιο υπέροχο όνειρο που θα μπορούσα να έχω δει …σε φίλησα στα μάτια.

«Μη με φιλάς στα μάτια , αγάπη μου , είναι χωρισμός. Φίλησε με στα χείλη», μου είπες και με τράβηξες στην αγκαλιά σου γελώντας,  φιλώντας με στα χείλη.

Κάναμε πολλές φορές έρωτα εκείνο το βράδυ , μέχρι τα κορμιά μας να χορτάσουν το ένα το άλλο. Σταματάγαμε αποκαμωμένοι από την τόση ευτυχία και χωνόμασταν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου.

Κάποια στιγμή ο Μορφέας ήρθε και σου σφάλισε τα βλέφαρα. Σηκώθηκα προσεκτικά για να μην σε ξυπνήσω , ντύθηκα και κάθισα στο κρεβάτι δίπλα σου μετρώντας τις ανάσες σου ενώ κοιμόσουν χορτασμένος από έρωτα. Χαμογέλασα βλέποντας σε  να παίρνεις το μαξιλάρι ασυναίσθητα αγκαλιά. Έσκυψα και σου φίλησα τα μάτια.

«Αντίο αγάπη μου«, είπα, και άνοιξα την πόρτα…

melita 22/12/2011

Advertisements

About melita

Θα 'θελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη, μ' όλη μου τη δύναμη. Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο, καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει... Τάσος Λειβαδίτης
This entry was posted in Σταλαγματιές ψυχής & ονείρων ή απλά οι σκέψεις μου... and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

19 Responses to Πριν σβήσει το τσιγάρο…(β’ μέρος)

  1. Ο/Η ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ λέει:

    Θεωρώ ότι είναι από τα καλύτερα κείμενα που έχεις γράψει. Όμορφο, ενδιαφέρον και παραστατικό. Στην κάθε σκηνή νόμιζα πως ήμουν στο δωμάτιο 35 με τους πρωταγωνιστές και ζούσα την στιγμή μαζί τους.
    Εύχομαι να μας ταξιδεύεις συχνά σε τόσο όμορφες ιστορίες. Και να σου πω κάτι; Γράφεις μοναδικά. Με έναν ρεαλισμό που δεν συναντώ συχνά σε κείμενα άλλων ανθρώπων!
    Συνέχισε να γράφεις τόσο όμορφα και το κοινό σου θα είναι δίπλα σου 🙂
    Καλό απόγευμα!! 🙂

    • Ο/Η melita λέει:

      Αχ βρε Μαρινάκι πολύ χαίρομαι που σου άρεσε. Ξέρω πως ότι λες το πιστεύεις και έχει μεγάλη σημασία για εμένα, που θεωρείς καλό το κείμενο μου (είσαι εξάλλου από τις γνώμες που εμπιστεύομαι απόλυτα). Και επέτρεψε μου να ανταποδώσω την φιλοφρόνηση , λέγοντας σου ότι μου αρέσει πολύ ο τρόπος γραφής σου γιατί συνέχεια με παρασύρει σε θάλασσες συναισθημάτων.
      Να είσαι καλά , κοριτσάκι μου. Καλό απόγευμα να έχεις 🙂 .

  2. Ο/Η magikifoni λέει:

    Η Λένα Μαντά νούμερο 2 εκκωλάπτεται….! Πότε θα αποφασίσει να γεννηθεί;; Την περιμένουμε 🙂

    • Ο/Η melita λέει:

      Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα, φωνούλα μου , δεν θα μπορούσα να την φτάσω στο μικρό της δαχτυλάκι χαχαχα. Με τιμάει πραγματικά το σχόλιο σου και η πίστη σου σε εμένα. Μέσα από την καρδιά μου σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Να είσαι πάντα καλά. 🙂

  3. Ο/Η Νέστορας λέει:

    ποια είναι η λένα, δε ξέρω, μα πολύ όμορφη η συνέχεια μελίτα! πολύ ζωντανό…

    • Ο/Η melita λέει:

      Πραγματικά χαίρομαι πάρα πολύ που σας άρεσε γιατί είχα μεγάλη αγωνία. Σε ευχαριστώ για τα καλά σου σχόλια και την επίσκεψή σου.

      PS . Λένα Μαντά

      • Ο/Η Νέστορας λέει:

        βασικά το όλον μου άρεσε πολύ, δημιουργείτε προσδοκίες κυρία μου… 🙂 καλό βράδυ!

        • Ο/Η melita λέει:

          Ελπίζω να καταφέρω να ανταπεξέλθω σε αυτές , αγαπητέ 🙂 . Δεν σας λέω καλό βράδυ..γιατί θα σας καληνυχτίσω σε λίγα λεπτά στο μπλογκ σας.

  4. Ο/Η glarenia λέει:

    Υποκλίνομαι στη δυνατή σου πένα

    ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!!!

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

    • Ο/Η melita λέει:

      Είσαι τόσο καλή Γλαρένια μου. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σου λόγια και για την όμορφη καμπανούλα που μου χάρισες.
      Καλά Χριστούγεννα να έχεις εσύ και η οικογένεια σου. Να είσαι καλά . Πολλά φιλιά.

  5. Ο/Η Theorema λέει:

    Στεναχωρήθηκα που χώρισαν…
    Πανέμορφο κείμενο, πανέμορφο…

    Καλά Χριστούγεννα, όμορφο αγγελούδι.

    • Ο/Η melita λέει:

      Είπα να αλλάξω λίγο για να μην με βαρεθείτε , γιατί πάντα καλό τέλος έχουν οι ιστορίες μου.
      Αλλά που ξέρουμε ίσως να είναι καλύτερα έτσι γι’ αυτούς 🙂 .
      Σε ευχαριστώ πολύ . Μετράει πολύ η γνώμη σου για το κείμενο μου,γιατί θεωρώ ότι είσαι από τα άτομα που έχουν ένα εξαιρετικό ταλέντο στο γράψιμο, και ένα σχόλιο δικό σου ότι σου άρεσε είναι πραγματικά το καλύτερο χριστουγεννιάτικο δώρο που θα μπορούσες να μου κάνεις.
      Σου εύχομαι μέσα από την καρδιά μου Καλές γιορτές , με υγεία , χαμόγελα και αισιοδοξία .Να είσαι καλά 🙂 .

  6. Ο/Η η ζωή με blogάρει λέει:

    Ξεκινάω το κείμενο και πλημμυρίζω χαρά που του είπε πάμε..συνεχίζω όμως και προβληματίζομαι…από όλα..από τον Κώστα που περιμένει και προσπαθεί να προλάβει τις επιθυμίες της γυναίκας του πριν γεννηθούν και που προδίδεται από εκείνη,από την Ελένη που νομίζει οτι ζει τον έρωτα.από τον έρωτα των πρωταγωνιστών που χάνεται..από όλα σου λέω…
    Καταπληκτικό το κείμενο…από τα καλύτερά σου..αλλά τα ανάμεικτα συναισθήματα που μου άφησε,μπορούμε να τα συζητήσουμε παιδιά;;;

  7. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Η δική μου ιστορία που σου υποσχέθηκα είναι αληθινή και θα στη διηγηθώ πολύ περιληπτικά γιατί εκεί δεν είναι η ουσία!
    Στα 21 μου φοιτήτρια στη Γαλλία ερωτεύτηκα (φυσικά!) και παντρεύτηκα ένα συνομήλικο μου (στο blog μου στο βιογραφικό μου, έχω λεπτομέρειες!), γέννησα εκεί ένα αγοράκι…αλλά αισθανόμουν πως όλο αυτό κάποια στιγμή θα είχε άσχημο τέλος, (ήταν ζηλιάρης και βίαιος), έτσι πήρα το μωρό μου 8 μηνών και γύρισα πίσω…
    12 χρόνια μετά ξαναπαντρεύτηκα, ώριμη, (φυσικό όταν μεγαλώνεις μόνη ένα παιδί, ωριμάζεις), κατασταλαγμένη, έμπειρη, αυτάρκης και πάνω απ’ όλα ερωτικά χορτάτη…
    Τώρα θα σου πω Melita μου, γιατί αυτή η εξαιρετικά καλογραμμένη σου ιστορία γεννά πολλά ερωτήματα, που παρόμοια διακρίνω και στον » η ζωή με blogάρει» (ο από πάνω!):
    Γιατί οι άνθρωποι, οι παντρεμένοι, όταν ερωτευτούν (που για να ερωτευτούν, για μένα σημαίνει πως ο γάμος τους έχει τρυπάρα!) παραμένουν στο γάμο, υποκρίνονται, συμβιβάζονται λένε του κόσμου τα ψέματα και δεν χωρίζουν, δεν πάνε να ζήσουν τον έρωτα τους…και όπου τους βγάλει!
    Γιατί έχουν παιδιά; Και είναι καλύτερο να μεγαλώνεις παιδιά μες την υποκρισία;
    Γιατί δεν αντέχει το πορτοφόλι τους…αλλά αντέχει η καρδιά τους;
    Γιατί φοβούνται τη μοναξιά…γιατί είναι καλύτερο να κοιμάσαι με έναν άνδρα και να σκέφτεσαι άλλον;
    Συγνώμη για το σεντόνι…τέτοιες μέρες…αλλά αυτές οι μέρες γεννούν αληθινά ερωτήματα!
    Καλό γιορτινό μας βραδάκι… με τους αγαπημένους μας, βεβαίως βεβαίως! 😉

  8. Ο/Η η ζωή με blogάρει λέει:

    Συμφωνώ με την Άιναφετς.
    Υπήρχε τρυπάρα στο γάμο της πρωταγωνίστριας..Γι αυτό ήθελε τόσο απεγνωσμένα να φύγει..Το θέμα λοιπόν είναι γιατί έμεινε υποκρινόμενη..
    Και ένα γενικότερο θέμα(δικό μου κόλλημα αυτό)γιατί πρέπει οι άνθρωποι να ψάχνουν αντικαταστάτες,υποκατάστατα,ή όπως αλλιώς αποκαλούμε το κάτι διαφορετικό;
    Δε μπορούν να φτάσουν στο γάμο μόνο αφού έχουν χορτάσει από όλα τα υπόλοιπα(και άρα να δώσουν τον εαυτό τους απόλυτα σε αυτό το γάμο;;);
    Δε μπορούν να παραμείνουν πιστοί στο γάμο και στην επιλογή τους,ακόμα κι αν υπάρξουν στιγμές που θα ήθελαν να χωρίσουν(ή να απιστήσουν);;
    Ο συνονόματος Κώστας δε διάβασα οτι ήταν κακός,δεν της είχε κάνει κάτι..
    Ίσα ίσα που προλάβαινε τις επιθυμίες της πριν καν δημιουργηθούν..
    Βρήκε λοιπόν έναν υπέροχο τρόπο να του το ξεπληρώσει…
    Αν αυτό ήταν μόνο γέννημα της φαντασίας σου Μελίτα μου,δε θα με πείραζε..Δυστυχώς όμως ξέρω αρκετές περιπτώσεις στις οποίες συμβαίνει στην πραγματικότητα.Έγραφα ένα κείμενο στο δικό μου,το οποίο θα διαβάσεις σε μερικές μέρες,που περιέγραψα πόσο μου τη δίνει αυτό που άκουσα από άτομο του κοντινού μου περίγυρου,όταν ρώτησα γιατί δεν χωρίζει μιας και έχει απατήσει ουκ ολίγες φορές το σύντροφό της..Η απάντηση λιτή και περιεκτική..»Τον αγαπάω,μου είπε..Τον νοιάζομαι..»Και από εκείνη τη μέρα προσπαθώ να ερμηνεύσω την αξία αυτής
    της αγάπης.Τη διαστρεβλωμένη έννοια που δίνει στην αγάπη…

    Άιναφετς μπήκα από περιέργεια στο βιογραφικό σου,μιας και μας το πρότεινες.
    Διάβασα λοιπόν,και στη συνέχεια έκανα κλικ δεξιά στο Παραμυθάς.tv(μου θύμιζε τον γνωστό παραμυθά της τηλεόρασης).Μπαίνω μέσα και βλέπω επεισόδια του παραμυθά που γνωρίζαμε όλοι.
    Βγαίνω κι ετοιμάζομαι να σου πώ ευχαριστώ που με την ανάρτησή σου μου θύμισες τον παραμυθά με τον οποίο μεγάλωσα.Κάτι στο μυαλό μου όμως μου θυμίζει οτι κάπου στο βιογραφικό σου διάβασα το όνομα Πιλάβιος.κάνω τη σύνδεση και ΜΑΓΕΙΑ…,συνειδητοποιώ οτι ο Νίκος του βιογραφικού είναι ο γνωστός σε όλους μας παραμυθάς.
    Χαιρετισμούς λοιπόν,και να ξέρει οτι όσοι μεγαλώσαμε μαζί του,δεν τον ξεχάσαμε…

    • Ο/Η melita λέει:

      Καταρχήν χαίρομαι που σας προβλημάτισα και τους δύο , είναι πραγματικά πολύ ωραίο να ξέρω ότι ένα κείμενο που έγραψα δεν πέρασε έτσι.
      Η πρωταγωνίστρια γνώρισε τον άντρα της σε πολύ μικρή ηλικία και άπειρη στον έρωτα και την αγάπη νόμισε ότι αυτό ήταν , και όταν το συνειδητοποίησε (προφανώς θα ήθελε να το τερματίσει), έμεινε έγκυος. Πιθανόν παντρεύτηκε λόγο του φόβου , για το πως θα το αντιμετωπίσει , πως θα τα βγάλει πέρα μόνη της, ίσως να φταίει και ο φόβος της για το πως θα την αντιμετωπίσει ο κοινωνικός περίγυρος. Η σταθερότητα , η ασφάλεια που της προσέφερε ο συνονόματος σου , Κώστα , την εμπόδισε να κάνει το επόμενο βήμα, είναι πολύ πιθανόν να πίστεψε ότι με τον καιρό θα τον αγαπήσει ή ότι θα πάνε όλα καλά (συνήθως αυτό δε λέμε όλοι?). Όταν γνώρισε το δεύτερο πρόσωπο , νομίζω γνώριζε μέσα της, ότι δε θα το προχωρούσε μέχρι το τέλος(ίσως γιατί ήταν δειλή , ίσως γιατί φοβόταν ,ίσως γιατί λανθασμένα πίστευε ότι αυτό είναι το καλύτερο για την κόρη της, ίσως…) απλά πιστεύω ότι ήθελε να ζήσει λίγο από το παραμύθι που λέγεται έρωτας και που δεν το ένιωσε με τον άντρα της…

      PS. Αγαπημένη μου μαγισσούλα, (που παρεμπιπτόντως γιορτάζεις σήμερα , οπότε Χρόνια σου πολλά 🙂 ), ξέρω ότι είναι πολύ δύσκολο να φύγεις από αυτές τις καταστάσεις , και χρειάζεται μεγάλο, θάρρος και δύναμη , ειδικά αν δεν έχεις κανένα στήριγμα , και πραγματικά σε θαυμάζω γι αυτό. Σου εύχομαι να είσαι πάντα καλά με τον παραμυθά σου και την υπέροχη οικογένεια που έχετε.

      • Ο/Η Άιναφετς λέει:

        Ευχαριστώ για τις ευχές γλυκιά Melita μας!
        Έχει σκεφτεί κανείς, πως μπορεί να είναι πιο δύσκολο να κρατήσεις ένα γάμο παρά να τον διαλύσεις…πάντως μεγαλώνοντας τρια παιδιά…κατέληξα πως η δικαιολογία μένω (και θυσιάζομαι για τα παιδιά, είναι ένα τεράστιο ψέμα), τα παιδιά δεν είναι χαζά, καταλαβαίνουν και νοιώθουν από μωρά πιο καλά από μας που είμαστε γεμάτοι «πρέπει»…
        Να είσαι καλά και εσύ κοντά σ’ αυτούς που αγαπάς! :)))

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Χαχα! Ευχαριστώ φίλε μου για τα καλά σου λόγια και στου Παραμυθά (του τα διαβίβασα!).
      Θα συνεχίσουμε την ανάλυση περί γάμων στο δικό σου blog όταν κάνεις σχετική ανάρτηση (!) δεν νομίζω πως «πρέπει» να καταχραστούμε τη σελίδα της melitas μας…άρα η συνέχεια, προσεχώς!!!
      Σε φιλώ! :))

  9. Ο/Η η ζωή με blogάρει λέει:

    Ευχαρίστως!Θα ανέβει σύντομα σχετική ανάρτηση!
    Φιλιά…και χαίρομαι πάρα πολύ για τη μεταφορά στον παραμυθά μας….
    Σε ευχαριστώ 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s