Πριν σβήσει το τσιγάρο…(α’ μέρος)

Η συνάντηση θα γινόταν στην πλατεία Συντάγματος , στην Ερμού. Δεν ξέρω γιατί σου πρότεινα να συναντηθούμε . Ή μάλλον ξέρω. Ήθελα να δω αν είσαι ευτυχισμένος …αν σε κάνει ευτυχισμένο . Ήθελα να σε αντιμετωπίσω και να παλέψω με τα συναισθήματα μου . Τι ήταν αυτό που ένιωθα ;  Αγάπη , θυμός ή μήπως πληγωμένος εγωισμός; Ψέματα…όλα αυτά είναι ψέματα ή έχουν μια μικρή δόση αλήθειας. Ήθελα να σε δω γιατί μου έλειψες…

 Ο ταξιτζής μου έπιασε την κουβέντα , κάτι είπε για το στολισμό , για τα Χριστούγεννα και ότι οι άνθρωποι δεν έχουν πλέον τη διάθεση με όλα αυτά που γίνονται να στολίσουν.

« –Ναι έχετε δίκιο» , του απάντησα απορροφημένη στις σκέψεις μου και έστρεψα το κεφάλι μου προς το παράθυρο. Ευτυχώς κατάλαβε ότι δεν είχα διάθεση και σταμάτησε την κουβέντα. Πήρα το κινητό μου στο χέρι μου και ξεκίνησα να γράφω το εξής μήνυμα: « Νομίζω ότι ήταν λάθος . Καλύτερα να το αφήσουμε». Δυο φορές πήγα να το στείλω και το μετάνιωσα πάλι. Αναστέναξα και το έβαλα στην τσάντα μου.

  Έφτασα λίγα λεπτά πριν από εσένα , σε είδα να περνάς τη διάβαση πεζών , σκεφτικός, με το τσιγάρο αναμμένο στο στόμα. Στο μέτωπο σου είχαν σχηματιστεί ρυτίδες, σημάδι ότι κάτι σε απασχολούσε έντονα …άραγε τι να σκεφτόσουν;

Με είδες και κατευθύνθηκες προς το μέρος μου. Με αγκάλιασες τόσο σφιχτά που κόντεψες να μου κόψεις την ανάσα. Το κεφάλι μου ακούμπησε σε αυτή τη λακκούβα ανάμεσα στο λαιμό και τον ώμο σου , που με έκανε να νιώθω ότι εκεί ανήκω από πάντα και η μυρωδιά της κολόνιας σου εισχώρησε στα ρουθούνια μου .  Για τρία δευτερόλεπτα ακριβώς η καρδιά μου απλά σταμάτησε ή τουλάχιστον έτσι ένιωσα. Τι ωραία αίσθηση να βρίσκομαι μέσα στην αγκαλιά σου , να νιώθω την ανάσα σου στο λαιμό μου . Εδώ ανήκω , μ’ ακούς ; Δεν το βλέπεις; Εδώ ανήκω…

Το κενό που δημιουργήθηκε μεταξύ μας με έβγαλε από τις σκέψεις μου. Μου πρότεινες να πάμε για καφέ σε μια ήσυχη καφετέρια. Ήξερες ότι δεν μου αρέσουν τα πολύβουα μέρη , αλλά προτιμούσα αυτά που θύμιζαν λίγο την ατμόσφαιρα του σπιτιού και με χαλάρωναν.

Περπατούσαμε χωρίς να αγγιζόμαστε στο δρόμο της Ερμού. Τα μαγαζιά ήταν στολισμένα και κόσμος πηγαινοερχόταν . Κάποιοι χάζευαν στις βιτρίνες και μια ομάδα παιδιών είχε μαζευτεί γύρω από έναν ξυλοπόδαρο. Με είδες που τον απέφυγα και όταν σου είπα ότι από μικρή τους φοβάμαι , γέλασες και αστειεύτηκες μαζί μου. Θεέ μου, πόσο μου  έλειψε το γέλιο σου…

Ξεκίνησες να μου λες για τα καταστήματα και τον κόσμο , για τα σχέδια σου για το Σαββατοκύριακο , σχολίασες ένα περιπλανώμενο μουσικό και εγώ απλά κουνούσα το κεφάλι και γελούσα .

Αν ήξερες πόσο πολύ θέλω να σε αγγίξω , να σου κλείσω τα χείλη με ένα φιλί , να σου πω σταμάτα να μιλάς και μόνο φίλα με …απλά φίλα με. Μην προσπαθείς να γεμίσεις τη σιωπή με ανούσια πράγματα…

Η καφετέρια που διάλεξες να καθίσουμε είχε φορέσει τα γιορτινά της. Πολύχρωμα λαμπιόνια και χριστουγεννιάτικες μπάλες κρέμονταν από το ταβάνι . Ο κύριος χώρος είχε καρέκλες και  τραπεζάκια στα οποία κάθονταν δυο τρεις παρέες , αλλά υπήρχαν και μικρά χαριτωμένα καναπεδάκια που σου έδιναν την αίσθηση ότι είσαι στο σπίτι σου . Καθίσαμε σε ένα από τα καναπεδάκια το οποίο βρισκόταν λίγο πιο απομονωμένα από τα άλλα και παραγγείλαμε. Ασυναίσθητα έβαλα την τσάντα μου ανάμεσα μας. Να εμποδίσω άραγε τι; Εσένα να πλησιάσεις; Δεν ήσουν ήδη κομμάτι μου;

Σιωπή. Άρχισες να φτιάχνεις τσιγάρο και να στρίβεις. Το σάλιωσες , το έβαλες στο στόμα σου και το άναψες . Σε έβλεπα να ρουφάς άπληστα τον καπνό και να τον βγάζεις με ανακούφιση , η νικοτίνη φαίνεται έδρασε και οι γραμμές του προσώπου σου ηρέμησαν. Εγώ προσηλώθηκα στο να ανακατεύω τον καφέ μου με το κουταλάκι ,λες και ήταν το μόνο πράγμα που με ένοιαζε. Ήπια μια γουλιά και ξεφύσηξα.

Έσκυψα το κεφάλι μου και σου είπα: «Νομίζω ότι είναι μεγάλο λάθος που ήρθα. Νόμισα ότι μπορώ να το αντιμετωπίσω. Να σε κοιτάξω και να πω , εντάξει πλέον είμαστε…φίλοι. Αλλά δε μπορώ , συγχώρα με . Δεν μπορώ να σε αντικρίσω φιλικά. Σε αγαπάω ακόμη . Ποτέ δεν έπαψα. Και κάθε λεπτό δίπλα σου είναι ζωή και θάνατος μαζί . Πονάω».

Μου σήκωσες το κεφάλι και μου έπιασες το χέρι .

«Και εγώ σε αγαπάω. Το ξέρεις έτσι δεν είναι; Και για μένα είναι τόσο δύσκολο όσο εσένα. Ίσως περισσότερο…Με το που σε άκουσα , ξύπνησαν μέσα μου οι μνήμες που ποτέ δεν έσβησαν…Σε παρακαλώ μην κλαις. Δε θέλω αυτά τα πράσινα μάτια να κλαίνε για κανένα λόγο». Και έτσι απλά , φυσικά σαν να μην είχε περάσει ούτε μέρα, έσκυψε και μου φίλησε τα μάγουλα μαζεύοντας τα δάκρυα μου. Και όταν τα χείλη του πλησίασαν την άκρη των δικών μου , έκλεισα τα μάτια . Ένιωσα την γλώσσα του μέσα στο στόμα του να κουρσεύει και να λεηλατεί το είναι μου. Τα χέρια του να γίνονται ένα με το σώμα μου και να μου προκαλούν ασταμάτητα ρίγη πόθου και ηδονής. Ένας μικρός αναστεναγμός βγήκε από τα χείλη μου και όταν σταμάτησε να με φιλάει, ένιωσα μια αίσθηση απώλειας μέχρι τα βάθη της ψυχής μου.

Άνοιξα τα βλέφαρα μου και εκείνος με κοιτούσε με μάτια που γυάλιζαν από την επιθυμία.

«Πάμε να φύγουμε από εδώ», μου είπε. Πέταξε μερικά χαρτονομίσματα επάνω στο τραπέζι , μου έπιασε το χέρι και με τράβηξε έξω από το καφέ.

Σταμάτησε μπροστά από ένα ξενοδοχείο.

«Άκουσε με προσεκτικά», μου είπε. «Θα ανάψω αυτό το τσιγάρο και μόλις σβήσει θέλω να αποφασίσεις. Αν μπούμε εκεί μέσα όλα θα αλλάξουν. Αν όχι …θα σε καταλάβω…Όπως και να έχει δεν θα σε βγάλω από τη ζωή μου».

Και έτσι με αυτό το τελεσίγραφο , άναψε αργά , βασανιστικά αυτό το αναθεματισμένο τσιγάρο…

Κάθισα σε ένα σκαλοπάτι , και έβαλα το κεφάλι μου πάνω στα γόνατα. Αγκάλιασα το κορμί μου και προσπάθησα να ελέγξω τους παλμούς της καρδιάς μου και τις σκέψεις μου.

«Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό . Ξέρεις ότι κακό θα κάνετε και οι δύο στον εαυτό σας. Θα πληγωθείτε και θα πληγώσετε και άλλους. Δεν μπορείτε να είστε μαζί . Το ξέρεις και το ξέρει. Ξέχνα το», έλεγε το μυαλό  .

«Δεν τον αγαπάς; Δεν τον θέλεις; Δεν λαχταράς το άγγιγμά του; Ξέχασες πόσες νύχτες ονειρευόσουν να ήσουν στην αγκαλιά του; Μην την ακούς τη λογική , αυτή πάντα πίσω σε κράταγε. Μπορεί να πληγωθείς αλλά θα έχεις ζήσει . Μια ζωή πάντα άκουγες και υπηρετούσες τα θέλω των άλλων , κάνε μια φορά και το δικό σου!» , έλεγε η καρδιά.

Τράβηξες μια τελευταία ρουφηξιά και πέταξες το τσιγάρο. Με κοίταξες στα μάτια περιμένοντας την απόφασή μου…

Για μια αόρατη πληγή…

(συνεχίζεται…)

melita 21/12/2011

Advertisements

About melita

Θα 'θελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη, μ' όλη μου τη δύναμη. Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο, καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει... Τάσος Λειβαδίτης
This entry was posted in Σταλαγματιές ψυχής & ονείρων ή απλά οι σκέψεις μου... and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

13 Responses to Πριν σβήσει το τσιγάρο…(α’ μέρος)

  1. Ο/Η ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ λέει:

    ιιιιιιιιιιιιιιιι τι αποφάσισε; Τι;;;;
    Αχ άντε να έρθει και το δεύτερο μωρέ Μελ, πάνω στο καλύτερο μας άφησες.
    Υπέροχο αγάπη… περιμένω… το δεύτερο!

  2. Ο/Η Theorema λέει:

    Κ;ι μετά τι έγινε;;;

    Αργεί το επόμενο κομμάτι;… Αν του πεις όχι θα σε φάω! :

    • Ο/Η melita λέει:

      Το ότι σου άρεσε και ανυπομονείς για το επόμενο ήταν το καλύτερο σχόλιο που μπορούσα να δω, από κάποια που εκτιμώ και θαυμάζω για το γράψιμο της (ψέμματα το λατρεύω!). Σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο και την επίσκεψή σου 🙂

  3. Ο/Η Νέστορας λέει:

    εντάξει τι κλιφχανγκερ ήταν αυτό τώρα βρε μελίτα;;

    άντε άντε περιμένουμε!!

  4. Ο/Η magikifoni λέει:

    Καιι μετά και μετά;;
    Αλήθεια γιατί δεν μπορούν να είναι μαζί;

  5. Ο/Η melita λέει:

    Θα το δεις την επόμενη φορά . Ελπίζω μόνο να σας αρέσει και το δεύτερο μέρος. Σε ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη και το σχόλιο σου φωνούλα μου.

    • Ο/Η magikifoni λέει:

      Α, καλά άμα το γράψει η ίδια συγγραφέας… μην ανησυχείς! Θα το λατρέψουμε… Και κάτι μου λέει ότι θα είναι ακόμα πιο όμορφο από το πρώτο!
      Μάκια στη γλυκιά παραμυθού μας!! 🙂

      • Ο/Η melita λέει:

        αχαχαχ να είσαι καλά . Σε ευχαριστώ για την υποστήριξη και την δύναμη που μου δίνεις.
        Να σου πω την αλήθεια δεν είχα αποφασίσει μέχρι χθες το βράδυ τι τέλος να δώσω στην ιστορία…σήμερα το πρωί το αποφάσισα. Πραγματικά ελπίζω να σας αρέσει.
        Φιλιά πολλά.

  6. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Πονεμένη ιστορία… όπως όλες όταν μπαίνει ανάμεσα μας το δίλημμα…καρδιά ή λογική;
    Θα δω πως θα τη τελειώσεις, για να σου γράψω πώς τέλειωσε και η δική μου!!!

    • Ο/Η melita λέει:

      Μεγάλη μου τιμή και χαρά να γράψεις την ιστορία σου. Θα περιμένω με ανυπομονησία . Σε ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη σου , μαγισσούλα μου.

  7. Ο/Η η ζωή με blogάρει λέει:

    Έλα Μελ..δε θέλω παιχνίδια..η καρδιά θα νικήσει,έτσι;;η καρδιά ε;;πάω σφαίρα στο β μέρος…και ΕΥΧΟΜΑΙ να έκανε τη σωστή επιλογή…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s