Η ζωή συνεχίζεται…(β’ μέρος)

(συνέχεια…)

Μετά από λίγο μου άνοιξε .Μου φάνηκε πολύ αδυνατισμένη. Οι πιζάμες της έπλεαν κυριολεκτικά πάνω της λες και φορούσες ρούχα ενήλικα σε μικρό παιδί. Τα μάτια της ήταν κατακόκκινα , σημάδι πως έκλαιγε πάλι και κάτω από αυτά δυο μαύρες σακούλες είχαν σχηματιστεί από την έλλειψη ύπνου. Λίγο έλειψε να με πάρουν τα κλάματα . Πως άφησα να φτάσει ως εδώ? Σύνελθε Μελίτα , σύνελθε , εσύ πρέπει να είσαι η δυνατή. Χαμογέλα και ξεκίνα…

-Καλημέρα και από κοντά , όμορφη. Τι κάνεις? Γιατί είσαι ακόμη με τις πιζάμες , θα σε μαλώσω.

Δεν μου απάντησε. Οκ , έχουμε δρόμο ακόμη , τι περίμενες ότι με το καλημέρα , θα αλλάξουν όλα? Θάρρος κοριτσάκι , θάρρος.

Πω πω σκοτάδια , άνοιξε βρε κοριτσάκι μου κανένα πατζούρι να μπει λίγο φως και καθαρός αέρας μυρίζει κλεισούρα εδώ μέσα.

Πάλι σιωπή. Πήγα στην μπαλκονόπορτα , ανέβασα το ρολό και άνοιξα το παράθυρο. Ο καθαρός αέρας σαν ευχάριστο χάδι , έδρασε ευεργετικά παίρνοντας τη μυρωδιά της κλεισούρας.

-Ξέρεις Μελιτάκι δεν έχω διάθεση να βγω για καφέ και πραγματικά θέλω να μείνω…

-«Πολύ καλά», την διέκοψα, «θα τον πιούμε εδώ. Θα τον ετοιμάσω εγώ ενώ εσύ θα πας να κάνεις ένα ντους», της είπα και την κοίταξα μέσα στα μάτια.

Είδα το στιγμιαίο δισταγμό της και για μια στιγμή πίστεψα ότι θα θελήσει να με διώξει , αλλά αντί γι’ αυτό έσκυψε το κεφάλι σαν υπάκουο παιδάκι και πήγε στο μπάνιο. Φαινόταν κουρασμένη ακόμα και για να φέρει αντίρρηση.

Άκουσα το νερό να τρέχει και ξεφύσησα με ανακούφιση. Έβαλα τον καφέ στην καφετιέρα και περίμενα να τελειώσει. Μετά από ένα τέταρτο , βγήκε φορώντας μια φόρμα που φαινόταν πάνω της δυο νούμερα μεγαλύτερη.

Πήγε σιωπηλή και κάθισε στον καναπέ. Έφερε τα γόνατα πάνω στο στήθος της και τα αγκάλιασε. Την έβλεπα να προσπαθεί να αγκαλιάσει τα ρούχα της λες και ήταν το μόνο που την ένοιαζε. Φαινόταν τόσο απροστάτευτη , φοβισμένη και σκυφτή λες και όλο το βάρος του κόσμου είχε πέσει στους ώμους της. Έβαλε το κεφάλι πάνω στα γόνατα της και έκλεισε τα μάτια της. Γέμισα τις κούπες με καφέ και της προσέφερα τη μία . Κάθισα απέναντι της, ήπια μια γουλιά καφέ και την κοίταξα.

-Μαρινάκι ως πότε θα συνεχιστεί αυτό? Πάει ένας μήνας που είσαι κλεισμένη εδώ μέσα. Δεν σηκώνεις τηλέφωνα , δεν μιλάς σε κανένα, δεν βγαίνεις έξω. Πες μου από πότε έχεις να φας ένα κανονικό γεύμα? Οκ, στην αρχή είπα , πονάει για τον χαμό του και είναι λογικό να αισθάνεται έτσι τον αρραβωνιαστικό της έχασε και όχι κάποιον τυχαίο , οπότε σκάσε και άσε την να θρηνήσει. Αλλά εσύ βρε κοριτσάκι μου έτσι όπως πας θα χαθείς μαζί του. Και καλά τον εαυτό σου δεν τον σκέφτεσαι , εμένα και όλους τους υπόλοιπους που σε αγαπάμε δεν μας σκέφτεσαι? Ξέρω ότι πονάς και σε καταλαβαίνω, γιατί και εμένα φίλος μου ήταν ο Αντώνης και τον αγαπούσα, αλλά με πονάει διπλά να σε βλέπω σε τέτοια κατάσταση. Και πίστεψε με , αν μπορούσε να μας μιλήσει αυτή τη στιγμή , από εκεί που βρίσκεται , να είσαι σίγουρη θα ήταν πολύ στενοχωρημένος που είσαι έτσι και θα έλεγε με αυτή τη βαριά φωνή του: «Δε θέλω να κλαις, χαμογελάκι μου , σε θέλω χαρούμενη , να μου γελάς». Θυμάσαι? Χαμογελάκι σε έλεγε , τώρα όμως μάλλον Μις Κλαψιάρα θα σε λέει από εκεί πάνω.

Την είδα να ανοίγει τα μάτια και ένα μικρό χαμόγελο φώτισε για ένα δευτερόλεπτο το πρόσωπό της , τόσο ελάχιστα κράτησε που πίστεψα ότι το φαντάστηκα. Έπειτα συννέφιασε ξανά.

-Πονάει Μελιτάκι. Πες μου πότε θα σταματήσει να πονάει τόσο?

-Θα ήθελα τόσο πολύ να σου πω ότι κάποια στιγμή δεν θα πονάς και ότι δεν θα θυμάσαι τίποτε από όλα αυτά, καθώς περνάει ο καιρός , αλλά ποτέ δεν σου έχω πει ψέματα και ούτε θα σου πω και τώρα. Πάντα θα πονάει . Απλά εσύ θα μάθεις να ζεις με τον πόνο, ώσπου στο τέλος θα τον συνηθίσεις .Θα γίνει μέρος της ζωής σου, της καθημερινότητας σου. Η ζωή συνεχίζεται κοριτσάκι με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Όμως θα το ξεπεράσουμε μαζί , όπως και ότι άλλο μας έρθει. Με ακούς? Μαζί. Μην τολμήσεις άλλη φορά να με ξανακλείσεις έξω από όλα αυτά.

Και πριν προλάβω να τελειώσω τη φράση έπεσε επάνω μου και με αγκάλιασε , κλαίγοντας. Την έσφιξα με λαχτάρα , σαν να έβρισκα τη χαμένη από χρόνια αδερφή μου. Μήπως αυτό δεν ήταν? Μείναμε αρκετή ώρα έτσι αγκαλιασμένες και όταν ξεσφίξαμε τα χέρια μας γελάσαμε και οι δυο ταυτόχρονα, σα μικρά παιδιά.

-Μελιτάκι Σ’ αγαπάω πολύ.

-Και εγώ ψυχή μου .Και εγώ. Αλλά θα σε αγαπάω ακόμα πιο πολύ αν πετάξεις αυτά τα διαόλια, της είπα και της έδειξα το κουτί με τα υπνωτικά που ήταν πάνω στο πάσο της κουζίνας. Όλα θα πάνε καλά , θα το δεις.

Δεν πρόλαβε να μου απαντήσει γιατί το κουδούνι της πόρτας χτύπησε και σηκώθηκε για να την ανοίξει. Ήταν ο κύριος Γιώργος, ο ταχυδρόμος. Της έδωσε ένα λευκό φάκελο και την καλημέρισε. Εκείνη τον άνοιξε με τρεμάμενα χέρια , με πλησίασε και μου είπε:

-Ναι , τώρα όλα θα πάνε καλά και έβαλε το χέρι της πάνω στην κοιλιά της και την χάϊδεψε.

 Και για πρώτη φορά από τότε που «έφυγε» ο Αντώνης, η ελπίδα ήρθε ξανά στην ζωή της…

melita 13/12/11

Advertisements

About melita

Θα 'θελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη, μ' όλη μου τη δύναμη. Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο, καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει... Τάσος Λειβαδίτης
This entry was posted in Σταλαγματιές ψυχής & ονείρων ή απλά οι σκέψεις μου... and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

8 Responses to Η ζωή συνεχίζεται…(β’ μέρος)

  1. Ο/Η ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ λέει:

    Μελιτάκι μου ήταν υπέροχο το κείμενο σου. Γράφεις πολύ όμορφα με στοιχειά πολύ ρεαλιστικά.
    Μου άρεσε πολύ αυτό το κείμενο γιατί έκρυβε πολλά μηνύματα, είχε πολλές συναισθηματικές διακυμάνσεις και στο τέλος έκλεισε με μια υπέροχη ανατροπή γεμάτη ελπίδα.
    Εύχομαι πάντα να μας μαγεύεις με τόσο υπέροχα κείμενα.
    Καλή σου μέρα αγαπούλα 🙂

    • Ο/Η melita λέει:

      Χαίρομαι τόσο πολύ που σου άρεσε. Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια .Όμορφη ημέρα με χαμόγελο να έχεις 🙂 .

  2. Ο/Η magikifoni λέει:

    Τα συναισθήματα δυνατά και το τέλος υπέροχο! 🙂 Πανέμορφο το αίσθημα αισιοδοξίας που νιώθει ο αναγνώστης ή η αναγνώστρια διαβάζοντας τις τελευταίες προτάσεις….!! Μπράβο Μελτάκι γλυκιά παραμυθού!!
    Καλησπέρα 🙂

    • Ο/Η melita λέει:

      Αχ πόσο πολύ μου άρεσε αυτό το παραμυθού, μου θύμισες ένα φίλο που με λέει έτσι 🙂 . Χαίρομαι ειλικρινά πάρα πολύ που σου άρεσε .Να έχεις μια πολύ όμορφη ημέρα.

  3. Ο/Η Euzonas λέει:

    «-Θα ήθελα τόσο πολύ να σου πω ότι κάποια στιγμή…από όλα αυτά.»
    Ανατρίχιασα… :/!
    Πάρα πολύ ωραίο (α+β)…!

    Καληνύχτες…

  4. Ο/Η melita λέει:

    Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια .Να έχεις υπέροχη ημέρα με χαμόγελο 🙂 .

  5. Ο/Η η ζωή με blogάρει λέει:

    Πολύ όμορφο Μελιτάκι……και πολύ αισιόδοξο το τέλος του….
    Καληνύχτααα 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s