Το δικό μας τέλος…η δική μου αρχή!

Περπατούσα για ώρες κάτω από τη βροχή, χωρίς να ξέρω που πηγαίνω ή τι θα έπρεπε να κάνω από εδώ και πέρα. Άφηνα τη βροχή να με μουσκέψει , να φτάσει ως τα βάθη της ψυχής και να ξεπλύνει τις πληγές που αιμορραγούσαν. Τα βήματα μου με οδήγησαν στην καφετέρια που γνωριστήκαμε. Μου φάνηκε απόλυτα ταιριαστό, σαν να ταίριαξε ένα κομμάτι του παζλ, εδώ άρχισαν όλα κι εδώ έπρεπε να τελειώσουν.

Ο ήχος από το καμπανάκι στην πόρτα μου φάνηκε τόσο γνώριμος και οικείος, σαν παλιός φίλος που με καλωσόριζε, κι έτσι άφησα όποιους δισταγμούς είχα και μπήκα μέσα. Κάθισα σ’ ένα τραπέζι στο πίσω μέρος του καφέ , έβγαλα το παλτό μου και πήρα μηχανικά τον κατάλογο στα χέρια μου.

Η σερβιτόρα πλησίασε το τραπέζι μου.

-Είστε καλά; , με ρώτησε.

-Ναι , η βροχή ξέρετε…Δεν είχα πάρει και ομπρέλα …, δικαιολογήθηκα εγώ και κατέβασα το κεφάλι.

-Ναι ,κατάλαβα…Τι θα παραγγείλετε;

Το είδα στο βλέμμα της ότι δεν με πίστεψε , αλλά εκτίμησα το γεγονός ότι δεν επέμεινε.

-Ένα καφέ σκέτο , παρακαλώ.

Η μυρωδιά του καφέ , ξύπνησε και πάλι τις κοιμισμένες μου αισθήσεις, και έφερε και πάλι σκηνές στο μυαλό μου που προσπαθούσα τόση ώρα να απωθήσω. Ήπια μια γουλιά, είχε τη γεύση της προδοσίας…

-Βρε Ελένη μου,  αισθάνομαι άσχημα που θα κάνεις και τη δική μου χαρτούρα. Δεν έπρεπε να σου πω για την επέτειο μας.

-Άντε βρε χαζή δεν με πειράζει. Εξάλλου και εσύ την προηγούμενη φορά δεν με κάλυψες που είχα άρρωστο το Δημητράκη ; Άντε πήγαινε και να μου τον φιλήσεις.

-Σ’ ευχαριστώ πολύ. Φιλιά!

Ξεκίνησα βιαστικά για το σπίτι, σίγουρα θα προλάβαινα να σου μαγειρέψω το αγαπημένο σου δείπνο και να φτιάξω την ατμόσφαιρα του σπιτιού, να είναι καλά η Ελένη, χρυσή κοπέλα…

Χμμμ…λίγα κεριά , απαλή αισθησιακή μουσική να πλανιέται στον αέρα, κόκκινο κρασί και αργότερα…θα φορούσα εκείνο το σατέν μαύρο νυχτικό που αγόρασα προχθές για την περίσταση. Φαντάστηκα την αντίδραση σου , βλέποντας με να φοράω αυτό και χαζογέλασα σα μικρό παιδί που κάνει σκανταλιά.

Με αυτές τις σκέψεις ούτε κατάλαβα πότε έφτασα έξω από το διαμέρισμα. Έστριψα το κλειδί και μπήκα μέσα. Άκουσα φωνές και γέλια από την κρεβατοκάμαρα.

-Αχ πάλι θα ξέχασα την τηλεόραση ανοιχτή, σκέφτηκα και κατευθύνθηκα προς τα εκεί.

Στα μισά της διαδρομής συνειδητοποίησα πως κάτι δεν πάει καλά . Πως είναι δυνατόν να ακούω τη δική σου φωνή; Εσύ δεν θα γυρνούσες το βράδυ; Και ποια είναι η άλλη , η γυναικεία;

Οι κραυγές και τα βογκητά που άρχισαν , με τράβηξαν σαν μαγνήτης στην πόρτα της κρεβατοκάμαρας μόνο και μόνο για να αντιστοιχίσω τον ήχο με την εικόνα. Δυο κορμιά να γίνονται κουβάρι με τα σεντόνια και να δίνουν μια μάχη μεταξύ τους. Δέκα κατακόκκινα νύχια μπήγονταν στη σάρκα σου και εσύ έχωνες το κεφάλι σου σ’ ένα κατάξανθο θύσανο που ήταν απλωμένος στο μαξιλάρι. Ένιωσα τα σωθικά μου να συσπώνται και τη χολή να ανεβαίνει μέχρι το λαιμό μου. Δάγκωσα τα χείλη μου για να μην ουρλιάξω και έφυγα αθόρυβα. Στον καθρέφτη του διαδρόμου είδα μια άγνωστη γυναίκα να με κοιτάει. Αλήθεια γιατί έκλαιγε;

….

Το φλιτζάνι που έπεσε στο πάτωμα με έβγαλε από τις σκέψεις μου. Έγινε θρύψαλα ,χιλιάδες μικρά κομματάκια απλωμένα στο πάτωμα , όπως ακριβώς και η ζωή μου τώρα. Πλήρωσα, ζήτησα συγνώμη και βγήκα έξω. Έβγαλα από το δάχτυλό μου τα δεσμά μου και τα πέταξα. Έβλεπα το δαχτυλίδι αυτό που ήταν σύμβολο της αγάπης μας να χάνεται σε μια περίεργη διαδρομή προς το έδαφος. Άρχισε να κάνει μικρούς κύκλους και έπεσε. Ήμουν ελεύθερη πια;

 Η βροχή είχε σταματήσει. Σήκωσα το βλέμμα μου , και κοίταξα μακριά σαν να έψαχνα μια ελπίδα , κάτι να κρατηθώ… Ένα μικρό ουράνιο τόξο είχε βγει και μου χαμογελούσε. Το κοίταξα και του χαμογέλασα και εγώ.

melita 5/12/11

Advertisements

About melita

Θα 'θελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη, μ' όλη μου τη δύναμη. Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο, καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει... Τάσος Λειβαδίτης
This entry was posted in Σταλαγματιές ψυχής & ονείρων ή απλά οι σκέψεις μου... and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

5 Responses to Το δικό μας τέλος…η δική μου αρχή!

  1. Ο/Η ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ λέει:

    Κοριτσάκι μου υπέροχο το κείμενο σου. Σε όλο το σύνολο των λέξεων διαφαινόταν ένας πρωτόγνωρος ρεαλισμός. Η περιγραφή σου εκπληκτική.
    Καληνύχτες & φιλιά πολλά 🙂

  2. Ο/Η η ζωή με blogάρει λέει:

    Ρεαλισμός,πολύς ρεαλισμός….
    ωραίο το κείμενο,
    αν και πολύ ήπια η αντίδραση της πρωταγωνίστριας όταν είδε το σύμπλεγμα από σεντόνια στο δωμάτιό της….οι αισιόδοξοι λένε οτι κάθε τέλος είναι και μια αρχή..οπότε ποιός ξέρει;;αν είναι αισιόδοξη,ίσως να το δει αυτό σαν την αρχή του επόμενου ταξιδιού της…..
    καληνύχτα Μελιτάκι μου! 🙂

    • Ο/Η ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ λέει:

      Και τι να κάνει βρε Κώστα, να μπει να τους βρίσει; Ποιος ο λόγος ; Αν δεν είχε καταλάβει τα λόγια της τόσο καιρό τι άλλο έμενε να του πει; Τι άλλο θα είχε νόημα να του πει; Και τι θα κέρδιζε; Κι εγώ το ίδιο θα έκανα. Θα έπαιρνε την αξιοπρέπεια μου και θα αποχωρούσα.
      Ήταν τόσο ρεαλιστικό όσο έπρεπε και τόσο ήπιο όσο ένιωσε η πρωταγωνίστρια πως έπρεπε να είναι. Άλλωστε οι αντιδράσεις ποικίλουν ανάλογα με τις προσωπικότητες…
      (σου χα πει την γνώμη μου Κώστα χαχαχα )

      • Ο/Η melita λέει:

        Κώστα μου , θα συμφωνήσω με την Μαρίνα . Εγώ προσωπικά (τουλάχιστον έτσι πιστεύω), δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο από αυτό που έκανε η ηρωίδα μου. Ίσως ο δικός σου χαρακτήρας να είναι πιο έντονος και να αντιδρούσες διαφορετικά, όπως είπε και η πολυαγαπημένη μου :»οι αντιδράσεις ποικίλουν ανάλογα με τις προσωπικότητες».
        Σας ευχαριστώ και τους δύο για τα σχόλια σας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s