Μια νύχτα..ένα τέλος…

Με βρήκες καθισμένη στον καναπέ του σαλονιού μας…

 -«Με τρόμαξες. Γιατί δεν ανάβεις τα φώτα? Τι κάνεις στα σκοτεινά?», είπες.

-«Έλα κάθισε δίπλα μου. Μην τ’ ανάψεις…».

Αν τα άνοιγες και έβλεπα τα μάτια σου, πάλι θα δείλιαζα. Όχι .Σήμερα έπρεπε να τελειώσουν όλα και ας με πονάει.

 -«Τι έχεις?», με ρώτησες.

Δεν σου απάντησα . Ήθελα λίγο χρόνο ακόμη να βάλω τις σκέψεις μου σε μια τάξη.

 -«Συγνώμη βρε μωράκι μου, το ξέρω ότι άργησα πάλι και ότι ακυρώσαμε το δείπνο μας στο εστιατόριο αλλά δεν γινόταν αλλιώς . Έπρεπε να είμαι σε αυτό το συμβούλιο» , μου δικαιολογήθηκες αφελέστατα , πιστεύοντας ότι δεν μιλάω γιατί με είχε πειράξει αυτό. Πόσο λίγο με ήξερες τελικά…

 Πήρα μια βαθιά ανάσα κι λέξεις ξεχύθηκαν σαν χείμαρρος από μέσα μου.

-«Πως φτάσαμε ως εδώ? Γίναμε δυο ξένοι μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. Δεν μιλάμε πια , το ξέρεις? Λέμε πλέον τα τυπικά. Πρώτα ξενυχτούσαμε συζητώντας όλη νύχτα αγκαλιά . Έπαψες πια να με αγγίζεις. Κάθε φορά που πάω να σε πλησιάσω , απομακρύνεσαι σαν να φοβάσαι μην κολλήσεις κάποια μεταδοτική ασθένεια. Ξέρεις πόσο καιρό έχουμε να κάνουμε έρωτα? Να νιώσω την ανάσα σου πάνω στο κορμί μου? Πες μου τι πήγε στραβά? Γιατί απομακρυνθήκαμε? Ακόμα και τώρα νιώθω ότι είσαι εδώ και δεν είσαι. Με καταλαβαίνεις? Όχι δεν σε κατηγορώ , πως θα μπορούσα άλλωστε, απαντήσεις γυρεύω…»

 Σε είδα που έσκυψες το κεφάλι σαν μικρό παιδί που το μάλωναν. Πρώτη φορά στη ζωή μου που παρακαλούσα το Θεό να έχω πέσει έξω . Περίμενα να με βεβαιώσεις ότι όλα αυτά είναι αποκυήματα τις φαντασίας μου… Η σιωπή σου όμως , μου έλεγε όσα δεν ήθελα να ακούσω.

  Έψαξες στην τσέπη σου και έβγαλες το πακέτο με τα τσιγάρα σου . Έβγαλες ένα και το άναψες. Για μια μικρή , απειροελάχιστη στιγμή , όταν η φωτιά φώτισε το πρόσωπο σου , σκέφτηκα ότι ίσως έπρεπε να συνεχίσω να προσποιούμαι ότι όλα πάνε καλά. Τότε ίσως κανένας δε θα πληγωνόταν σωστά? Λάθος…

 Ξεφύσηξα και έφερα τα πόδια μου κοντά στο στήθος μου. Ακούμπησα το κεφάλι μου επάνω στα γόνατα και τα αγκάλιασα , καταπνίγοντας την επιθυμία να βάλω πίσω στη θέση του , αυτό το μικρό τσουλούφι που έπεφτε στο κούτελό σου.

 -«Δώσε μου και εμένα ένα», σου είπα.

 Σήκωσες το κεφάλι , με κοίταξες με φανερή περιέργεια και μου πρόσφερες.

 -«Το έχω ανάγκη απόψε» , σου είπα και χαμογέλασα θλιμμένα.

 Εστίασα όλες τις αισθήσεις μου στον καπνό που έμπαινε μέσα μου . Τον ένιωσα να κυλάει στο λαιμό μου και στο στήθος μου και ένιωσα να δρα η νικοτίνη στον οργανισμό μου και να με ηρεμεί . Ξεφύσηξα βήχοντας σπασμωδικά για ένα με δύο λεπτά . Με την δεύτερη ρουφηξιά ένιωσα καλύτερα…νομίζω άρχισα να το συνηθίζω. Τελικά όλα μια συνήθεια είναι…

 -«Δεν ξέρω πως φτάσαμε ως εδώ . Αλήθεια δεν ξέρω. Σε έβλεπα κάθε μέρα να φεύγεις σαν νερό από τα δάχτυλα μου και δεν έκανα τίποτε για να σε σταματήσω. Έκλεινα τα μάτια μου και τα αυτιά μου και έλεγα πως όλα είναι εντάξει. Λες να μην είχα καταλάβει ότι έφυγε το χαμόγελο από τα μάτια σου? Το είχα. Γι’ αυτό έπαψα πια να σε κοιτάζω. Έπαψα πια να σ’ αγγίζω , όχι γιατί δεν σε ήθελα αλλά γιατί σιχαινόμουνα τον εαυτό μου. Ήξερα ότι είσαι δυστυχισμένη , το έβλεπα, και εγώ σε κρατούσα με αλυσίδες. Γι’ αυτό με τιμωρούσα. Και ας σηκωνόμουνα τα βράδια κάθιδρος , γεμάτος επιθυμία βλέποντας σε να κοιμάσαι ημίγυμνη στο πλευρό μου . Με πονούσα που σε πλήγωνα και το απολάμβανα με ένα διεστραμμένο τρόπο. Κάθε πρωί σηκωνόμουνα και μαζί με το παλτό μου φορούσα και το φόβο ότι αυτή η ημέρα θα έρθει. Κάθε βράδυ που γυρνούσα σπίτι και σε έβλεπα να βουλιάζεις όλο και πιο πολύ στις σκέψεις σου, αλλά να μην μιλάς , ξεφυσούσα με ανακούφιση. Σήμερα όμως πριν μιλήσεις κατάλαβα… Δε με κατάλαβες, γιατί ήσουν βυθισμένη στις σκέψεις σου, αλλά σε παρακολουθούσα ώρα πριν σου μιλήσω. Το φεγγάρι έπεφτε πάνω σου και σε έκανε να μοιάζεις με πλάσμα απόκοσμο… Ίσως αυτό να είσαι τελικά γι’ αυτό δεν μπορώ να σε κρατήσω..»

 -«Ξέρεις πόσο διαφορετικά θα ήταν όλα αν μιλούσαμε, αν λέγαμε αυτά που αισθανόμασταν , όπως τώρα, και δεν κρυβόμασταν πίσω από τους φόβους και τους εγωισμούς μας?», σου είπα κοιτώντας σε στα μάτια.

 -«Και τώρα , τι κάνουμε? Πες μου», με ρώτησες.

 -«Πάντα άφηνες εμένα να παίρνω τις πιο σημαντικές αποφάσεις στη ζωή σου, ακόμη και τώρα. Ποτέ δεν διεκδίκησες . Ποτέ δεν πήρες μια πρωτοβουλία. Ποτέ δεν είπες όχι ,απλά αποδεχόσουν. Ίσως αυτό ήταν το μεγαλύτερο λάθος μου , δε σε άφησα να μεγαλώσεις. Ας είναι , για μία τελευταία φορά …Τώρα θα σταματήσεις το μπουσούλημα , θα στηριχτείς στα δυο σου πόδια και θα περπατήσεις μόνος σου για πρώτη φορά».

 -«Κι αν πέσω?», με ρώτησες.

 -«Αν πέσεις θα σηκωθείς, θα τινάξεις τα χώματα από το παντελόνι σου και θα συνεχίσεις την πορεία σου».

 -«Έπαψες πια να μ’ αγαπάς?», με ρώτησες.

 -«Σ’ αγαπάω , μα έχω περισσότερο ανάγκη να αρχίσω ν’ αγαπώ και πάλι εμένα. Μην ανησυχείς , όλα θα πάνε καλά.

 -«Ναι , το ξέρω…το χαμόγελο ξαναγύρισε στα μάτια σου…»

melita 29/11/11

Advertisements

About melita

Θα 'θελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη, μ' όλη μου τη δύναμη. Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο, καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει... Τάσος Λειβαδίτης
This entry was posted in Σταλαγματιές ψυχής & ονείρων ή απλά οι σκέψεις μου... and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

18 Responses to Μια νύχτα..ένα τέλος…

  1. Ο/Η η ζωή με blogάρει λέει:

    Μελίτα απλά κορυφαίο..μοναδικό……τόσα συναισθήματα,τόσο ζωντανό….ένιωσα σαν να ήμουν μέσα του…σαν να το ζούσα…..

    • Ο/Η melita λέει:

      Σε ευχαριστώ πολύ Κώστα μου. Φαντάζομαι έχεις ζήσει κάτι ανάλογο για να ένιωσες έτσι ?

      • Ο/Η η ζωή με blogάρει λέει:

        ναι…έχω ζήσει…και σχετικά πρόσφατα μάλιστα..

        • Ο/Η melita λέει:

          Λυπάμαι πολύ . Τέτοιες καταστάσεις ξέρω καλά ότι πονάνε πολύ…Το θέμα είναι τι κάνεις μετά από αυτό. Χμμμ… σηκώνεσαι τινάζεις τα χώματα από πάνω σου και συνεχίζεις και αν έχεις και φίλους που θα σου δώσουν ένα χέρι για να σε στηρίξουν και να σηκωθείς πιο γρήγορα ακόμα καλύτερα 🙂 . Καλό σου απόγευμα.

  2. Ο/Η ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ λέει:

    Κοριτσάκι μου μοναδικό!!! Θαρρώ πως ένιωσα τα συναισθήματα σου.
    Τόσες εικόνες, τόσα συναισθήματα μπερδεμένα και κρυμμένα πίσω από απλές σκέψεις.
    Τώρα που το σκέφτομαι το «μοναδικό» ήταν μικρή λέξη. Απίστευτο. Φανταστικό.
    Καληνύχτες!

    • Ο/Η melita λέει:

      Εσύ έχεις βαλθεί σήμερα να με πεθάνεις.Μία με αυτά τα σχόλια που μου γράφεις και μία με το κείμενο στο blog σου , με έχεις κάνει και έχω λιώσει σαν κεράκι της Λαμπρής.
      Τόσο κλάμα σήμερα ούτε στην ταινία PS . I Love You δεν έριξα σνιφ, σνιφ…Σε αγαπάω πολύυυυ

  3. Ο/Η magikifoni λέει:

    Απλά… φανταστικό. Το πιο δυνατό κείμενο που μου έχεις χαρίσει ποτέ Μελίτα μου… Το πιο ζωντανό. Ανθρώπινο και αληθινό. Κορυφαίο. Κι εγώ ένιωσα… σαν να το ζούσα, όπως είπε και ο φίλτατος πιο πάνω, αλλά δεν έχω ζήσει κάτι παρόμοιο ακόμα, που σημαίνει ότι γράφεις πολύ παραστατικά! Ζωγραφίζεις με »τρομακτικές» λεπτομέρειες τα συναισθήματα και βάζεις τον αναγνώστη μέσα στις προτάσεις και τις λέξεις σαν αόρατο θεατή που στέκεται μπροστά από τους χαρακτήρες… Αυτό, πρέπει να λέγεται ταλέντο…..! Μπράβο!!

    • Ο/Η melita λέει:

      Παιδιά μου φαίνεται βαλτοί είστε σήμερα να μην μείνει χαρτομάντιλο για χαρτομάντιλο. Σε ευχαριστώ πολύ φωνούλα μου, με τιμάς και με συγκινείς αφάνταστα με τα λόγια σου . Να είσαι καλά ψυχή μου. Καληνύχτα και όνειρα παραμυθένια να έχεις.

  4. Ο/Η glarenia λέει:

    ΚΕΡΔΙΖΕΙΣ τον αναγνώστη ΚΑΘΗΛΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ
    Πολύ αληθινό

    Φιλί Γλαρένιες αγκαλιές

    • Ο/Η melita λέει:

      Σε ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη και το ευγενικό σου σχόλιο.Να είσαι πάντα καλά 🙂 .

      PS. Συγχαρητήρια για το blog σου !Είναι πολύ ωραίο!

  5. Ο/Η glarenia λέει:

    Εεεεπ… ξέχασα το » και» μετά το φιλί
    🙂

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  6. Ο/Η Joker λέει:

    Με κάλυψαν όλοι οι από πάνω..οπότε θα πω απλά ότι είναι υπέροχο και θα αφήσω και ένα άσμα που νομίζω ότι ταιριάζει..

    Καλή συνέχεια στη μέρα σου! 🙂

    • Ο/Η melita λέει:

      Σε ευχαριστώ πολύ κοριτσάκι μου! 🙂
      Πραγματικά ταιριάζει πολύ το συγκεκριμένο τραγούδι! Να είσαι καλά .Καλή συνέχεια ,επίσης.

  7. Ο/Η Euzonas λέει:

    Καλησπέρα και από δω…
    Να σου πω την αλήθεια…, χτες που το είδα… σκέφτηκα…
    «Πω δες εδώ κείμενο… ποιος το διαβάζει όλο αυτό…» Έπεσα για ύπνο, ήταν αργά…

    Σήμερα που το διάβασα έχω μετανιώσει για τη χθεσινή μου σκέψη…
    Πολύ εντυπωσιακό…καθηλωτικό…. αληθινό… και γω ένιωσα σα να το ζώ…
    Η αλήθεια είναι ότι ίσως να ζω μια παρόμοια ιστορία και να μην το ξέρω… ή έτσι νομίζω τουλάχιστον…
    Και…
    Ναι και γω καλύφθηκα από τους προ(γράφοντες) αλλά είχα ανάγκη να τα πω…:D

    Thanks melita…
    Υ.γ. Ελπίζω να μη χρειαστείς χαρτομάντηλο για αυτό… 😛 το έκανα όσο λιγότερο συγκινητικό γινόταν… 😛

    • Ο/Η melita λέει:

      «Καλησπέρα και από δω…
      Να σου πω την αλήθεια…, χτες που το είδα… σκέφτηκα…
      “Πω δες εδώ κείμενο… ποιος το διαβάζει όλο αυτό…” Έπεσα για ύπνο, ήταν αργά…»

      Οι δικές μου πάλι σκέψεις ήταν :

      Να είσαι καλά βρε…χαχαχαχχαχα. Δε θα γράψει κάτι ανάλογου μεγέθους στο blog του τότε θα δει απάντηση που θα του γράψω {ναι θα του το κρατήσω μανιάτικο, και ξέρω ακριβώς πως λόγω καταγωγής(φατσούλα που κάνει μούτρα msn)}

      «Σήμερα που το διάβασα έχω μετανιώσει για τη χθεσινή μου σκέψη…
      Πολύ εντυπωσιακό…καθηλωτικό…. αληθινό… και γω ένιωσα σα να το ζώ…
      Η αλήθεια είναι ότι ίσως να ζω μια παρόμοια ιστορία και να μην το ξέρω… ή έτσι νομίζω τουλάχιστον…
      Και…
      Ναι και γω καλύφθηκα από τους προ(γράφοντες) αλλά είχα ανάγκη να τα πω…:D

      Thanks melita…»

      Έλα μωρέ και τι έγινε…σιγά …ήτανε κουρασμένο το παιδί και πήγε για ύπνο, συμβαίνουν αυτά…
      Χμμμ ,αν ζει μια παρόμοια ιστορία πρέπει καταρχήν να αποφασίσει τι θέλει πριν να είναι αργά. Μην περιμένει να φτάσει η ιστορία στο απροχώρητο για να κάνει κάτι. Πρέπει να διεκδικήσει πριν να είναι αργά…
      Καλησπέρα 🙂

  8. Ο/Η vasoulakikar λέει:

    Όπως προείπα και στο msn,προειδοποιούν πριν κοπελιά..!
    Ξέβαψε όλη η μάσκαρα και το eyeliner στα μάγουλα μου!
    Είναι απλά μοναδικό,δεν ξέρω αν είναι όντως το πιο ωραίο που έχεις γράψει,ο πήχης του λόγου σου είναι εξαιρετικά ψηλός και τα κείμενα σου είναι το ένα καλύτερο από το άλλο.

    Όταν ξεκίνησα να το διαβάζω, φάνταζε σαν μυθιστόρημα, στη συνέχεια άρχισα να το ζω και στο τέλος ταυτίστηκα απόλυτα με τον ήρωα του κειμένου σου.

    Είσαι πολύ απλά και λιτά ένας πολύ χαρισματικός άνθρωπος, ξέρεις πόσο σ’αγαπώ και πόσο τυχερή είμαι που είσαι η γλυκιά μου αδερφούλα..

    Συνέχισε το ταξίδι σου στον δρόμο της έμπνευσης με μια προϋπόθεση μονάχα..
    Να είμαι συνταξιδιώτρια σου και στα όμορφα, και στα δύσκολα..

    Φιλιά,
    Βασούλα..

    • Ο/Η melita λέει:

      Δε την γλιτώνει τελικά η κούτα με τα χαρτομάντιλα…
      Βασουλάκι μου σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια .Με συγκινείς αφάνταστα. Εννοείται πως θα είσαι συνταξιδιώτης μου, δεν θα μπορούσα εξάλλου, να ζητήσω καλύτερη παρέα.
      Μου έχεις αποδείξει ουκ ολίγες φορές ότι οι φίλοι (ποιοι φίλοι , η οικογένεια καλύτερα), δεν είναι μόνο για τα καλά ,για την πλάκα , για τις χαρές αλλά και για τα άσχημα.
      Δεν θα ξεχάσω ποτέ , ούτε θα πάψω να σε ευχαριστώ για όλες εκείνες τις φορές που είχα ανάγκη ένα ώμο για να κλάψω και χωρίς καν να στο ζητήσω ήσουν εκεί.Σε ευχαριστώ για όλες εκείνες τις φορές που είχα ανάγκη μια συμβουλή και μου την έδινες πριν καν τη ζητήσω.
      Σε αγαπάω πολύ. Θα είμαι πάντα δίπλα σου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s