Ένας βιολιστής στο μετρό…

Κάποιο κρύο πρωινό του Ιανουαρίου, ένας άντρας κάθισε σε ένα κεντρικό σταθμό του μετρό και ξεκίνησε να παίζει το βιολί του. Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά. Κατά τη διάρκεια αυτών των 45 λεπτών, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, πέρασαν από μπροστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι πηγαίνοντας στη δουλειά τους.

Τρία λεπτά μετά την έναρξη της μουσικής, ένας μεσήλικος κύριος παρατήρησε ότι υπήρχε ένας μουσικός που έπαιζε βιολί, τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα και συνέχισε το βιαστικό του βηματισμό. Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολάριο, από μια κυρία που το πέταξε στο καπέλο του καθώς περνούσε από μπροστά του χωρίς να σταματήσει καθόλου. Λίγο αργότερα, κάποιος ακούμπησε στον τοίχο και τον άκουσε για λίγο, αλλά μετά κοίταξε το ρολόι του και έφυγε βιαστικός.

Πιο πολύ από όλους τους περαστικούς, ασχολήθηκε μαζί του ένα τρίχρονο αγόρι που ήθελε να σταματήσει για να ακούσει, αλλά η μητέρα του τον τράβηξε για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους. Το παιδί κοιτούσε συνεχώς προς τα πίσω καθώς απομακρυνόταν. Το ίδιο επαναλήφθηκε και με άλλα παιδιά και τους γονείς τους, οι οποίοι – χωρίς καμία εξαίρεση – τα τράβαγαν για να συνεχίσουν το δρόμο τους.

Στα 45 λεπτά μουσικής, συνολικά σταμάτησαν για να ακούσουν – έστω και για λίγο – μόνο 6 άνθρωποι. Περίπου 20 άνθρωποι έριξαν λεφτά στο καπέλο καθώς συνέχιζαν να περπατούν, χωρίς να ελαττώσουν την ταχύτητα του βηματισμού τους.

Η συνολική είσπραξη ήταν 32 δολάρια. Όταν η μουσική σταμάτησε και υπήρξε σιωπή, κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε, ούτε υπήρξε κανενός άλλου είδους αναγνώριση. Αυτό που δεν ήξερε κανείς ήταν ότι ο συγκεκριμένος βιολιστής ήταν ο Joshua Bell, ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου, και έπαιζε με ένα βιολί Stradivarius αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολαρίων, κατασκευασμένο από τον ίδιο τον Antonio Stradivari το 1713. Δύο ημέρες νωρίτερα, ο Joshua Bell έπαιξε σε ένα κατάμεστο θέατρο της Βοστώνης και η τιμή ενός κάτω-του-μετρίου εισιτηρίου ήταν 100 δολάρια.

Ο Bell αμοίβεται με περίπου 1000 δολάρια το λεπτό! Το συγκεκριμένο πείραμα, δηλαδή το να παίξει ο Joshua Bell στο σταθμό του μετρό incognito, οργανώθηκε από την εφημερίδα Washington Post, ως μέρος μιας κοινωνικής μελέτης περί του τι εκλαμβάνουμε ως σημαντικό, τι μας αρέσει, και σε τι δίνουμε προτεραιότητα. Η γενική περιγραφή του πειράματος ήταν: « Σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον, σε μια ακατάλληλη ώρα, αντιλαμβανόμαστε το ωραίο; Σταματάμε για να το ευχαριστηθούμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο σε ένα μη-αναμενόμενο περιβάλλον;»

Πηγή: Washington Post

Το πείραμα του βιολιστή στο μετρό καταγράφηκε και από τις κάμερες ασφαλείας του μετρό και το βιντεάκι που βρήκα στο youtube σας το παραθέτω στην αρχή του post.

Advertisements

About melita

Θα 'θελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη, μ' όλη μου τη δύναμη. Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο, καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει... Τάσος Λειβαδίτης
This entry was posted in Ειδήσεις,γεγονότα ,περίεργα, για να γελάσουμε and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

5 Responses to Ένας βιολιστής στο μετρό…

  1. Ο/Η Νέστορας λέει:

    Η ζωντανή απόδειξη οτι ζούμε στον καιρό του φαίνεσθαι, και όχι του είναι, παραβλέποντας την ουσία αν δεν έχει καλό περιτύλιγμα… Καλό μεσημέρι!

  2. Ο/Η magikifoni λέει:

    Μερικές φορές είναι μπροστά μας το ομορφότερο πράγμα του Κόσμου… Το κοιτάμε με απάθεια σαν να κοιτάμε το κενό, σωπαίνουμε και προσπερνάμε παρατώντας το στη θέση του…
    Ναι, πολλές φορές δεν αντιλαμβανόμαστε την ομορφιά γύρω μας, γι’ αυτό ο κόσμος είναι έτσι…
    Γι’ αυτό υπάρχουν τα λάθη… Από’ κει γεννιέται το κακό.
    Καλησπέρα σε όλους!
    Ευχαριστώ Μελίτα 🙂

  3. Ο/Η melita λέει:

    Δυστυχώς έτσι ακριβώς είναι…έχουμε κλείσει τα μάτια , τα αυτιά και την καρδιά μας σε οτιδήποτε δεν έχει ωραίο περιτύλιγμα που έχουμε φτάσει σε σημείο να το προσπερνάμε τόσο αδιάφορα,χάνοντας έτσι τα πιο ουσιαστικά πράγματα από τη ζωή μας.
    Μόνο τα μάτια ενός παιδιού μπόρεσαν και μπορούν να διακρίνουν κάτω από την επιφάνεια γιατί ακόμα κοιτάζουν με τα μάτια της ψυχής του και η ψυχή δεν θέλει περιτυλίγματα και φανταχτερές κορδέλες.
    Σας ευχαριστώ πολύ και τους δυο σας για τα σχόλια.Να έχετε μια πολύ όμορφη ημέρα 🙂

    PS.Αλεξάνδρα μου, γιατί με ευχαριστείς?

  4. Ο/Η magikifoni λέει:

    Για το κείμενό σου Μελίτα μου και τα ερεθίσματα και τις καινούργιες σκέψεις που βοήθησες να αναπτυχθούν μέσα μου, καθώς επίσης, και για την ενημέρωση 🙂
    Καλό σας απόγευμα παιδιά! 😉

  5. Ο/Η melita λέει:

    Να είσαι καλά 🙂 .Καλό σου απόγευμα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s