Για σένα, αγάπη μου, για σένα, νεράιδα μου…

Άπλωσε το χέρι του με την παλάμη προς το μέρος του

και με τις άκρες των δαχτύλων του

χάιδεψε το μέτωπο και τα μαλλιά της.

Αν και δεν άγγιζαν ύλη τα δάχτυλά του,

την ένιωθε.

Την ένιωθε με όλες τις αισθήσεις του.

Ήταν υπαρκτή.

“Για σένα, αγάπη μου, για σένα, νεράιδα μου”.

Με μια κίνηση του κεφαλιού της

πλησίασε τα χείλη της στα δικά του.

Ήταν ένα πνεύμα, μια οφθαλμαπάτη,

και ήξερε ότι τη στιγμή που τον φιλούσε

δεν μπορούσε να νιώσει τη σάρκα της στη σάρκα του,

μπορούσε όμως να νιώσει με την ψυχή της την ψυχή του.

Λευκή Οικονόμου

Advertisements

About melita

Θα 'θελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη, μ' όλη μου τη δύναμη. Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο, καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει... Τάσος Λειβαδίτης
This entry was posted in Ποίηση, στίχοι και λογοτεχνικά αποσπάσματα and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s