Τι και αν κρατάς το χέρι μου; Έχεις ήδη φύγει…

Τι και αν κρατάς το χέρι μου;
Έχεις ήδη φύγει…
Τι και αν μου μιλάς;
Τίποτα δεν ακούω…
Γέρνω στο στήθος σου σαν έρημη ξέρα…
Το δωμάτιο κρύωσε, άδειασε, δε το γεμίζεις άλλο
δε το γεμίζω…
Ο κάβος με ενα αθόρυβο κουφό κύμα ύπουλα λύθηκε…

Σε παίρνει στο μεταλλικό πέρα μιας νεκρής θάλασσας.
Με αντήλιο στο χέρι μου στα μάτια, από συνήθεια, στην συννεφιά χωρίς καθόλου ήλιο,
στέκομαι και αποχαιρετώ τη ράχη σου
που κουρασμένα κωπηλατεί και φεύγει.
Χωρίς κουπιά, παριστάνεις πως
κωπηλατείς,
παριστάνεις
πως αποδέχτηκες το χωρισμό ετούτο,

παριστάνω πως
αποφάσισα το χωρισμό ετούτο.
Έτσι από μια αξιοπρέπεια του πως διαλέγουμε,
του πως μοιραία δε μας επιβάλλεται τίποτα,
του πως τη ζωή μας οτι θέλουμε την κάνουμε.
Και αυτό το τέλος που όλο επιστρέφει
την πιο βολική ώρα μέσα στα ζεστά δωμάτια
και με πετά έξω στους πέντε δρόμους
στους πέντε ανέμους…
Με ένα φυλαχτό κατάρας μόνο στο λαιμό…
Να σε αναζητώ να μου ξεφεύγεις…
να σε ψάχνω, να λέω λίγο πως σε βρήκα…
Και πάλι έξω…πάλι απ’ την αρχή…

Μάρω Βαμβουνάκη

Advertisements

About melita

Θα 'θελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη, μ' όλη μου τη δύναμη. Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο, καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει... Τάσος Λειβαδίτης
This entry was posted in Ποίηση, στίχοι και λογοτεχνικά αποσπάσματα and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s