Στοίχειωσες μέσα μου…

Τι περίεργη που είναι η ζωή καμιά φορά…παιχνιδιάρα ,γελαστή ,δολοπλόκα,δε σε αφήνει σε χλωρό κλαρί.

Άλλοτε σε διαλύει κομματιάζοντας την καρδιά σου και πετώντας σε στο βαθύτερο γκρεμό και άλλοτε σου φέρνει μια ηλιαχτίδα να σου χαιδεύει το πρόσωπο δίνοντας σου τρυφερά φιλιά στα χείλη.

Ή σου βάζει ένα τεράστιο φωτεινό ήλιο στο γαλάζιο του ουρανού και σου μπήγει με το ζόρι τη χαρά στο στήθος.

Ώρες ώρες νιώθω σαν ανόητη μαριονέτα που μου κινεί τα σκοινιά.

Πως αλλιώς να εξηγήσω τη δύναμη που με έκανε να σε πλησιάσω?

Τι πανούργα που είναι αυτή η ζωή!Χωρίς να το περιμένεις σου ετοιμάζει εκπλήξεις και εσύ νιώθεις αδύναμος σαν φύλλο στο βοριά.

Αρκεί μια τυχαία κουβέντα, ένα μήνυμα για να ανοίξει και πάλι η πληγή.

Γιατί δεν ησυχάζω,γιατί δεν ξεχνάω?Μια θάλασσα ανταριασμένη είμαι συνέχεια και αυτές οι θύμισες δεν λένε να σταματήσουν να ξεπετάγονται…άνοιξε πλέον ο ασκός του Αιόλου και δεν μπορώ να τον κλείσω.

Στοίχειωσες μέσα μου…

Πέρασε τόσος καιρός και ακόμα νιώθω ότι μυρίζω το άρωμα σου, ακόμα έχω τη γεύση των φιλιών σου στα χείλη μου…

Πολλές φορές αναρωτιέμαι σε ποιες αποχρώσεις θα είχε βαφτεί η ύπαρξη μας αν την είχαμε μοιραστεί.Πολύχρωμη, όπως ξεκίνησε ή ασπρόμαυρη ,όπως κατάντησε, σαν κάτι να ρούφηξε άπληστα τη ζωή και τα χρώματα από μέσα της?

Λένε ότι στα όνειρα όλα επιτρέπονται.Άσε με να ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά ένα φωτεινό ,γεμάτο χρώματα σμίξιμο.

Αλήθεια το θυμάσαι το σμίξιμο μας?Τόσο απόλυτο ,τόσο αρμονικό γιατί εκτός από τα κορμιά ενώθηκαν και οι ψυχές μας. Ίσως γι αυτό μας ζήλεψε η μοίρα…

Όχι, δεν σε κατηγόρησα ποτέ.Το φταίξιμο είναι όλο δικό μου.Εμένα κατηγορώ ,μόνο εμένα…Το ήξερα ότι το τέλος πλησίαζε πριν καν αρχίσουμε και όμως άφησα την καρδιά να σε ακολουθήσει.

Προχώρησα.Έτσι ήθελαν όλοι ,έτσι μου είπες, έτσι έπρεπε…Προχώρησες και εσύ…

Και όμως συνέχεια γυρίζω πίσω .Βάζω το μαχαίρι κάθε φορά όλο και πιο βαθιά σε κάθε ανάμνηση, με μια διεστραμμένη επιθυμία να με πονέσω.Αλήθεια ,προχώρησα?

Πονάω, μ’ ακούς?Πόσο θα ‘θελα  να στο φωνάξω…

Αλλά όχι ποτέ δεν θα το μάθεις ,ΠΟΤΕ!

Θα συνεχίσεις να με βλέπεις μ’ ένα χαμόγελο στα χείλη και ας γίνομαι χίλιες φορές κομμάτια στο άκουσμα της φωνής σου ,στη θέα του προσώπου σου.

Θα συνεχίσεις να με ακούς και να με βλέπεις ευτυχισμένη…

Ανόητες σκέψεις …τι σκαλίζεις τις στάχτες θα μου έλεγες ,αφού δεν πρόκειται να γίνουν φωτιά.

Το ξέρω…συγχώρα με.Δεν αντέχω άλλο.Πρέπει να τα βγάλω από μέσα μου ,άσε με να βγάλω το δηλητήριο που κυλάει στις φλέβες μου πριν μου σκοτώσει και το ελάχιστο ίχνος ζωής που μου έχει απομένει.

Όχι αγάπη μου, μην λες τίποτα.

Εξάλλου προχωρήσαμε…

Προχώρησες…

  melita

Advertisements

About melita

Θα 'θελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη, μ' όλη μου τη δύναμη. Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο, καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει... Τάσος Λειβαδίτης
This entry was posted in Σταλαγματιές ψυχής & ονείρων ή απλά οι σκέψεις μου... and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Στοίχειωσες μέσα μου…

  1. Ο/Η Νέστορας Καλφίδης λέει:

    Πόσο ειλικρινές και αυθεντικό… κι εσύ θα προχωρήσεις καλή μου, το (πανέμορφο ομολογουμένως) γράψιμο στο μπλογκ είναι ήδη πολλά βήματα μπροστά… Δε θα μπορούσα ούτε να συμβουλέψω ούτε τίποτα παρόμοιο, δεν έχεις καμία ανάγκη από κάτι τέτοιο. Μου αρέσει που διαβάζω όμορφα πράγματα εδώ μέσα, και αφού είναι και πολύ προσωπικά νιώθω οτι πρέπει να σε ευχαριστήσω λίγο γι’ αυτό!

    Καλό απόγευμα!

    • Ο/Η melita λέει:

      Ξέρεις όταν ξεκίνησα το blog και άρχισα να ξεγυμνώνω την ψυχή μου σε κάθε post,-γιατί ουσιαστικά αυτό κάνεις, γυμνώνεσαι στα μάτια αγνώστων και γνωρίζεις ότι εκτός από την αποδοχή ,μπορείς να δεχτείς την κριτική, την απόρριψη αλλά και τον χλευασμό των όσων γράφεις,- είχα αμφιβολίες για το αν έπρεπε να βάλω προσωπικές σκέψεις ή όχι.
      Όμως σκέφτηκα ότι αυτό το blog για να είναι δικό μου και να με αντικατοπτρίζει, θα πρέπει να έχει κομμάτια από τον εαυτό μου και αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει παρά μόνο αν άφηνα ελεύθερο τον εαυτό μου και τις σκέψεις μου.
      Έτσι πήρα το ρίσκο…και χαίρομαι που κάποιες πτυχές μου μπόρεσαν να αγγίξουν κάποια άτομα και να δουν τι «κρύβω» μέσα μου.
      Χαίρομαι επίσης όταν δέχομαι συμβουλές ή κάποια καλοπροαίρετα σχόλια , γιατί «διορθώνομαι» ,γίνομαι κάθε μέρα και καλύτερη, και μου δίνουν δύναμη και θάρρος να συνεχίσω…γι αυτόν ακριβώς το λόγο εγώ θα πρέπει να σε ευχαριστήσω.
      Δεν ξέρω πως τα καταφέρνεις αλλά κάθε σχόλιο σου τη δεδομένη στιγμή ,μου δίνει αυτό που χρειάζομαι (νουθεσία, συμβουλή, δύναμη, θάρρος).
      Νομίζω ότι είσαι κάτι σαν…ο προσωπικός ονειροκρίτης στα παραμυθένια όνειρα μου (χαχαχα) και σε ευχαριστώ για την πολύ γλυκιά και διακριτική παρουσία σου σε αυτά.
      Σου εύχομαι καλό απόγευμα ,επίσης.

  2. Ο/Η little fairy λέει:

    Μελιτάκι μου υπέροχο, πραγματικά έχω μείνει κάγκελο ( :p ). Γράφεις πολύ ωραία!!!! Φανταστικό!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s