Όταν η μοναξιά μοιράζεται…αντέχεται πιο εύκολα

«Όταν στις μεγάλες πόλεις βρέχει, κάποιοι άνθρωποι τρέχουν να κρυφτούν κάτω από τεράστιες ομπρέλες αξιοπρέπειας.Γιατί δεν είναι καθωσπρέπει να κυκλοφορείς βρεγμένος, οι άλλοι θα σε κοιτάζουνε με οίκτο και αυτό δεν είναι καλό για τη δημόσια εικόνα σου.

Όταν στις μεγάλες πόλεις βρέχει, κάποιοι άνθρωποι είναι … τυχεροί και δεν κρατούν ομπρέλες. Αν φορούν καπέλα, τα βγάζουν. Και όσο πιο βρεγμένοι τόσο πιο ευτυχισμένοι.

Κάπου κρυμμένη σε μια μεγάλη πόλη κι η Υβόννη. Εκεί κι ο Φίλιππος με τον Ηλία. Λίγες ώρες χρειάστηκαν για να αλλάξουν ολοκληρωτικά οι ζωές τους. Και πολλές σταλαγματιές ονείρων. Γιατί εκείνη η βροχή ήρθε αναπάντεχα και κανείς τους δεν έσπευσε να ανοίξει την ομπρέλα του. Η μοναξιά μοιράστηκε και, όταν αυτό συμβαίνει, πόσο πιο εύκολα αντέχεται … »

Σταλαγματιές ονείρων / Γιάννης Ζιώτης

Advertisements

About melita

Θα 'θελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη, μ' όλη μου τη δύναμη. Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο, καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει... Τάσος Λειβαδίτης
This entry was posted in Ποίηση, στίχοι και λογοτεχνικά αποσπάσματα and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s