Η ημέρα που σε γνώρισα…

Σε ένα λιβάδι λιλάς θάλασσας βρισκόμουν την ημέρα που σε γνώρισα.

Από την παλέτα του Θεού είχε ξεφύγει το κόκκινο του έρωτα και το μπλε του ονείρου.
Μπλέχτηκαν σε χορό ερωτικό και από το σμίξιμο τους γεννήθηκαν μερικές μικρές λεβάντες που έπαιζαν κρυφτό στα χορτάρια.
Άλλες σήκωναν δειλά τα κεφάλια τους προς τον ήλιο και περίμεναν το φιλί του ανυπόμονα και αυτός τις φιλούσε τρυφερά, κάνοντας τες να ανοίγουν τα πέταλά τους για να το δεχτούν.

Κάθισα πάλι στον ίδιο βράχο ,όπως κάθε φορά ,στην άκρη της ασημένιας λίμνης και μιλούσα με το στοιχειό της.
Είχα λύσει τα ξανθά μαλλιά μου και τα χτένιζα με τη χτένα της μοναξιάς.
Μου τα είχε μπερδέψει ο παιχνιδιάρης άνεμος όταν προσπάθησε να μου βάλει στα μαλλιά στεφάνι από αγριολούλουδα.
Θέλησε να μου μιλήσει για τον ερωτά της με τον Ζέφυρο….
Μου είπε για την γνωριμία του μαζί της…
Πως ένα βράδυ που το φεγγάρι είχε κατεβεί στη λίμνη για να της κάνει παρέα και άκουγαν μαζί το μελαγχολικό τραγούδι των τριζονιών ,ήρθε και της ψιθύρισε λόγια ερωτικά και την ξεμυάλισε.
Και από εκείνο το βράδυ και κάθε βράδυ έβγαινε στην επιφάνεια και αυτός φιλούσε μια μια σταγόνα νερού από το κορμί της,την αγκάλιαζε και παρασύρονταν μαζί σε ένα ξέφρενο ,ερωτικό χορό.

Πως την μετέφερε αγκαλιά και γνώρισε κόσμους μαγικούς…
Μαζί του γνώρισε τις νεράιδες των δασών ,με τα πολύχρωμα φορέματα τους να ανεμίζουν σε κάθε στροφή του χορού τους.Πιαστηκε στον κύκλο τους και χόρεψε μέχρι το ξημέρωμα.

Πως μίλησε με τις γοργόνες και πως της είπαν για μυστικά βοτάνια που φυτρώνουν στις πιο σκοτεινές θάλασσες και για ξόρκια που κάνουν οποιοδήποτε να χάσει τα λογικά του.
Μου έδειξε το δώρο που της έκαναν… ένα περιδέραιο από χρυσούς αστερίες στόλιζε τώρα το κοραλλένιο λαιμό της και αυτή για αντάλλαγμα τους έδωσε το λουλούδι που στόλιζε τα μαλλιά της και ήταν δώρο της προγιαγιάς της.
Δεν ήταν ένα απλό λουλούδι ,μου εξήγησε ,ήταν φτιαγμένο από τα δάκρυα μιας νιας που μαράζωσε από το καημό της επειδή ο αγαπημένος της χάθηκε στα σκοτεινά νερά της πλανεύτρας θάλασσας.
Ερχόταν κάθε μέρα εδώ και το πότιζε με τα δάκρυα που κυλούσαν από το πρόσωπο της.
Στάλα στάλα έπεφταν πάνω στα λευκά πέταλα του και το δρόσιζαν.
«Λίγο προτού ξεψυχήσει από τον καημό της το έκοψε και το έδωσε στην προγιαγιά μου, που έβγαινε κάθε φορά και της έκανε παρέα ,όπως εγώ εσένα.»
«Ήταν ο πιο πολύτιμος θησαυρός μου» ,μου είπε…

Μου διηγήθηκε τις πιο όμορφες στιγμές που έζησε μαζί του και όση ώρα μου μιλούσε λευκά διαμάντια κυλούσαν από τα ματιά μου και έπεφταν στα ασημένια νερά της λίμνης ,κάνοντας μικρούς κύκλους.
Είδα το είδωλο μου να θολώνει και ακούμπησα το χέρι μου στο μάγουλο μου
Έπιασα μικρές σταγόνες δροσιάς και αναρωτήθηκα γιατί?
Τότε ήταν που σε ειδα.Τοτε ήταν που κατάλαβα…

Ντυμένος στα λευκα,όπως όλοι οι άγγελοι με πλησιασες.Δεν χρειάστηκαν λόγια ,τα μάτια σου μου τα έλεγαν όλα.
Εξάλλου σε ηξερα,το ένιωθα…Η καρδιά μου και η ψυχή μου,αλαθητοι κριτές μου, σε αναγνώρισαν αμέσως.
Άνοιξες τα φτερά σου με πήρες αγκαλιά και πετάξαμε ψηλά στον ουρανό.
Περπάτησα σε κατάλευκα σύννεφα και είδα τον ήλιο να χάνεται μέσα στην αγκαλιά της θάλασσας.
Πηγαμε μαζί στο νησί της αγάπης και μου έδωσες να φάω από τους καρπούς του ερωτά.
Με οδήγησες στο σπήλαιο του Ποθου,εκει η Λαχτάρα και η Ηδονή έπαιζαν κρυφτό με την Ευτυχία και μας παρέσυραν στο παιχνίδι….
Και όταν κουραστήκαμε… πήρες μια αγκαλιά λουλούδια και έστρωσες κρεβάτι νυφικό. Με σήκωσες στα χέρια σου και με έβαλες να ξαπλώσω…
Πούπουλο αισθάνομαι στην αγκάλη σου και εσύ βοριάς που με παρασύρει…

Τη ζεστή που είναι η αγκαλιά σου ….Πόσο γρήγορα χτυπάει η καρδιά σου,αγγελε μου…
Δίψασα…Δώσε μου τα χείλη σου να πιω αθάνατο νερό να ξεδιψάσω…
Τα χέρια σου χαϊδεύουν τα ξέπλεκα μαλλιά μου ,παίρνουν αστέρια από τη νυχτιά και τα καρφώνουν για στολίδι.
Τα δάχτυλα σου κάνουν ταξίδια πάνω στη θάλασσα του κορμιού μου…Γεύσου την αλμύρα μου.Τρυγησε τους χυμούς μου,και πιες το πιο γλυκό κρασί.
Άσε με να σε μεθύσω…Να σε παρασύρω…
Σειρήνα έγινα για χάρη σου αποψε,να σε ξελογιάσω … και τώρα σε κρατώ δέσμιο μου.
Τραγούδια σου λέει το κορμί μου ερωτικά και χάνεσαι στο βυθό μου…
Φιλιά μαγεμένα σου δίνω και σε ξεμυαλίζω…δεν θα φύγεις ,σε κρατώ γερά με μάγια ερωτικά.

Ξημέρωσε και δεν βλέπεις τον ήλιο …το φεγγάρι μου λες είναι που μας λούζει με το φως του…
Ξημέρωσε και δεν ακούς το κελάηδισμα των πουλιών…τα νυχτοπούλια μου λες ότι τραγουδούν τον έρωτα μας…
Ξημέρωσε και δεν ακούς τις φωνές από τον παράδεισο που σε καλουν,ακους μόνο το τραγούδι της καρδιάς μου…
Ξημέρωσε και τα φτερά σου μπρος τα πόδια μου αφήνεις…

 

 

 

melita

Advertisements

About melita

Θα 'θελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη, μ' όλη μου τη δύναμη. Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο, καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει... Τάσος Λειβαδίτης
This entry was posted in Σταλαγματιές ψυχής & ονείρων ή απλά οι σκέψεις μου... and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s