Και έτσι ξεκίνησε μία φιλία…

Μια φορά και έναν καιρό…μια νεράιδα και ένας άγγελος συναντήθηκαν …ένα ανοιξιάτικο απόγευμα…
Εκείνη την ημέρα ο ήλιος έδινε μικρά παιχνιδιάρικα φιλιά στα μικρά κεφαλάκια των λουλουδιών και αυτά μισονυσταγμένα άνοιγαν τα πέταλα τους και έβγαζαν αιθέριες μυρωδιές που έκαναν και τον πιο δύστροπο άνθρωπο να χαμογελάσει.
Τα αηδόνια στα δέντρα τραγουδούσαν ένα παράξενο σκοπό,μελωδικό και σαγηνευτικό που αν το άκουγαν οι σειρήνες σίγουρα θα ζήλευαν .
Ήταν σαν όλα να προμηνούσαν κάτι…
…Ένα μικρό αεράκι που έπαιζε με τα φτερά της νεράιδας την οδήγησε σε ένα δάσος.
Μα τι περίεργο δάσος που ήταν…Μαγικό… με ψηλά και καταπράσινα δέντρα που της πρόσφεραν απλόχερα τη σκιά τους και μικρά λουλούδια που είχαν φορέσει τα καινούργια πολύχρωμα φορεματάκια τους για να την υποδεχτούν λες και την περίμεναν.
Και εκεί που νόμισε ότι ήταν μόνη της και ότι δεν υπάρχει κανείς…να σου πετάγονται από τα δέντρα κένταυροι ,νάνοι και νεραιδούλες με διάφανα φτερά που την καλωσόρισαν πιάνοντας την στο χορό.
Η μικρή μας νεράιδα νοστάλγησε τους χορούς και τα τραγούδια με τις αδελφές της και πιάστηκε στον κύκλο τους και χόρεψε μέχρι να χαθούν όλες οι σκέψεις από το μυαλό της…
Ώσπου κουράστηκε και κάθισε σε μια πέτρα στην άκρη μιας λίμνης.
Και τότε ένιωσε μια απέραντη θλίψη ,μια μοναξιά που της πλάκωνε το στήθος και δεν την άφηνε να αναπνεύσει.
Θυμήθηκε εκείνον ,εκείνον τον θνητό που της έκλεψε το μαντήλι… γιατί την καρδιά την είχε η ίδια προ πολλού αποθέσει στα πόδια του.
Εκείνον που την πλήγωσε τόσο πολύ ….
Εκείνον που για χάρη του θυσίασε τα φτερά της και την ελευθερία της ,πρόδωσε τη φυλή της μα κυρίως πρόδωσε τον εαυτό της…
Και άρχισε να τραγουδά γιατί άλλα δάκρυα πια δεν είχε…και το τραγούδι της έκανε κάθε άψυχο και έμψυχο να δακρύσει.
Μέχρι και τα ψάρια της λίμνης έβγαλαν το κεφαλάκι τους για να την ακούσουν.
-”Ανάθεμα ,ανάθεμα στον θνητό “,φώναζαν οι νεράιδες με απελπισία και τραβούσαν τα μεταξένια τους μαλλιά.
-”Άδικο,της πήρε τη χαρά!”, έλεγαν τα αηδονάκια τιτιβίζοντας.
-”Κοίτα τα χρώματα των φτερών της έχουν ξεφτίσει ,κακόμοιρη νεράιδα”, έλεγαν τα λουλούδια που έκρυψαν τα πολύχρωμα φορεματάκια τους για να μην την στενοχωρέσουν περισσότερο.
-”Ποιος μπόρεσε να πληγώσει τέτοιο πλάσμα θείο?”, έλεγαν ψιθυριστά τα δέντρα το ένα στο άλλο και ο αέρας μετέφερε τη φωνή τους και το τραγούδι της νεράιδας ψηλά στον ουρανό…
-”Ω, τι λυπητερό τραγούδι”, είπε ένας άγγελος που μόλις το άκουσε ένιωσε την καρδιά του να γίνεται χίλια μικρά κομμάτια.
-”Θα πάω κοντά της ,και θα της πω ότι δεν πρέπει να στενοχωριέται γι αυτό τον ανόητο θνητό και ότι είναι καλύτερο να αγαπήσεις παρά να μην αγαπήσεις καθόλου και ότι …χμμμ ξέρω τι θα της πω…αρκεί να πάω κοντά της…” , είπε ο άγγελος.
Πέταξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε και την είδε να κοιτάει με ένα άδειο βλέμμα στον ορίζοντα.
Και εκεί που ήξερε τι να της πει ξαφνικά βλέποντας την σταμάτησαν οι σκέψεις στο μυαλό του και απλά ένιωθε …
Ένιωσε πόνο, παράπονο και απελπισία και ένιωθε τα φτερά του βαριά και στην καρδιά του μόνο θλίψη για την νεράιδα.
Και τότε άρχισε να κλαίει …
Και έκλαιγε για εκείνη που δεν μπορούσε να κλάψει γιατί τα δάκρυα της είχαν στεγνώσει, για την προδοσία που της ξεθώριασε τα φτερά ,για τον χαμένο της εαυτό …
Έκλαιγε τόσο που η νεράιδα χάθηκε από τα μάτια του και θόλωσαν τα πάντα…και ξαφνικά η νεράιδα του έπιασε το χέρι τον κοίταξε γλυκά στα μάτια και του χαμογέλασε.
-”Ευχαριστώ”,αυτό του είπε μόνο.
Δεν χρειάστηκε να του πει κάτι άλλο,τα μάτια της τα έλεγαν όλα…
Κάθισαν αμίλητοι στην άκρη της λίμνης, μέχρι που βράδιασε,κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου.
Ήξεραν μέσα τους ότι πλέον είχαν δεθεί με ένα μαγικό τρόπο ,με μια αλυσίδα που δεν κόβεται με τίποτε,όσο και να προσπαθήσουν γιατί τα αόρατα δεσμά της πηγάζουν απευθείας από την καρδιά…
Τα δεσμά αυτά είναι δεσμά αμοιβαίας εμπιστοσύνης ,αγάπης και αφοσίωσης.
Εμείς οι άνθρωποι τα λέμε απλά ΦΙΛΙΑ…

melita 14/6/2010

Αφιερωμένο στο Μαρινάκι μου…

Advertisements

About melita

Θα 'θελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη, μ' όλη μου τη δύναμη. Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο, καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει... Τάσος Λειβαδίτης
This entry was posted in Παραμύθια, Σταλαγματιές ψυχής & ονείρων ή απλά οι σκέψεις μου... and tagged , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Και έτσι ξεκίνησε μία φιλία…

  1. Ο/Η ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ λέει:

    » «Ευχαριστώ”,αυτό του είπε μόνο.» Νιώθω όμως πως όσα ευχαριστώ και να σου πω ποτέ δεν θα σε έχω ευχαριστήσει αρκετά! Είσαι από τους ελάχιστους ανθρώπους που χαίρομαι που τον γνώρισα και ειλικρινά ελπίζω πως θα είμαστε φίλες για μια ζωή. Αν και για μένα πλέον είσαι οικογένεια μου!Σ’αγαπώ πολύ μικρέ μου άγγελε 🙂

    • Ο/Η melita λέει:

      Δεν ξέρω αν φταίει η σημερινή εποχή , οι καιροί ή άνθρωποι που έχουν αλλάξει …ίσως είναι και η ιδέα μου…αλλά πολύ δύσκολα κάνεις φίλους και ακόμα πιο δύσκολα δένεσαι τόσο πολύ μαζί τους που τους θεωρείς μέλη της οικογένειας σου.
      Να γνωρίζεις τα πάντα γι αυτούς και να τους εμπιστεύεσαι τυφλά.Είναι υπέροχο το συναίσθημα να ξέρεις ότι μπορείς να στηριχτείς πάντα σε κάποιον , να πεις τα πάντα και γνωρίζεις οτι αυτό το άτομο δεν θα σε κρίνει, αλλά θα σε συμβουλεύσει και θα σου απαλύνει τις πληγές.Να ξέρεις ότι οποιαδήποτε στιγμή θα τρέξει δίπλα σου όταν τον χρειάζεσαι ,γιατί έτσι απλά αυτό κάνει η οικογένεια…Είναι μια μεγάλη αγκαλιά για εσένα…
      Σε ευχαριστώ που υπάρχεις και είσαι αυτή που είσαι…Σε αγαπάω πολύ ,»αδερφούλα».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s