Ο γλάρος…

Έμαθε να κοιμάται στον αέρα,

βάζοντας πορεία, τη νύχτα,

πάνω στον άνεμο του πελάγους…

Με τον ίδιο εσωτερικό έλεγχο πέταγε μέσα από τις βαριές ομίχλες

κι ανέβαινε πάνω από σύννεφα,

στους αστραφτερούς ουρανούς,

ενώ την ίδια στιγμή οι άλλοι γλάροι σέρνονταν στο έδαφος,

βλέποντας μόνον ομίχλη και βροχή…

Έμαθε να καβαλά τους ψηλούς ανέμους…

Είχε μάθει να πετά…

κι όσο για το τίμημα που αναγκάστηκε να πληρώσει,

δε μετάνιωνε…

Richard David Bach

Ο Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον

Advertisements

About melita

Θα 'θελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη, μ' όλη μου τη δύναμη. Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο, καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει... Τάσος Λειβαδίτης
This entry was posted in Ποίηση, στίχοι και λογοτεχνικά αποσπάσματα and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s